Τι όμορφα που πέρναγα
με κείνο το μαυράκι
μα η πρέζα μου τα πότισε
τα σωθικά φαρμάκι

Για είκοσι γραμμάρια
που μ’ έκαναν πιαστό
μ’ ένα χρονάκι μ’ έστειλαν
στην Αίγινα σκαστό

Και σαν να μην καλάρεσε
στον πρόεδρο το φίλο
μου ‘χει και παραθέρισμα
εξάμηνο στην Πύλο

Πρώτη εκτέλεση: Στελλάκης Περπινιάδης (1934)

Στίχοι, Μουσική: Βαγγέλης Παπάζογλου, Αγγούρης

Ενώ η κατοχική κυβέρνηση του πασοκ κάνει περικοπές ακόμα και στα νοσοκομεία για αυτούς υπάρχουν λεφτά για γλέντια αλλά πως να μν υπάρχουν όταν η εκπομπή έχει υψηλούς καλεσμένους όπως ο Πάγκαλος.
Στο τραπέζι και οι γνωστοί θαμώνες της εκπομπής Μίμης Ανδρουλάκης, Λευτέρης Παπαδόπουλος και Λιάνης δηλαδή το πασοκ σε όλες τις αποχρώσεις.
Δίπλα τους ο Ρέμος και διάφορες γλάστρες της τηλεόρασης.
Η συνηθισμένη αθλιότητα της εκπομπής αλλά το πολύ θλιβερό αυτή τη φορά ήταν η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη αφού η εκπομπή γινόταν προς τιμήν του και η ομήγυρη διασκέδαζε με τα τραγούδια του.
Άλλο ένα μεγάλο ατόπημα του Μίκη.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες όταν κάθεσαι δίπλα στον Πάγκαλο και να τραγουδάς μαζί του τη Δραπετσώνα, για όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια.

Η συγκεκριμένη εκπομπή τα έχει ξεπεράσει προ πολλού με την παχυλή αμοιβή του παρουσιαστή, τους προσκεκλημένους της μεταλλαγμένης χαβιαροαριστεράς και τα ξέφρενα γλέντια με τα λεφτά του ελληνικού λαού.

Ο Μίκης είναι αδικαιολόγητος να τα επικυρώνει όλα αυτά με την παρουσία του.

Δεν μπορεί να μιλάς για κίνημα πολιτών και αντίσταση στη Νέα Τάξη και να κάθεσαι δίπλα στους πιο μοχθηρούς εκπροσώπους της τον Πάγκαλο και τον Ανδρουλάκη.

Για άλλη μια φορά γίνεται προφανές ότι έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα και ο Ελληνικός λαός πρέπει να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις και στην αυτοοργανωσή του.

[αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο, η έντονη γραφή από Hagen of Troneck]

Πώς ψηφίζουμε στον β` γύρο

εκ του ¨Ρ¨ της 13/11/10

Ζ. Σαραμάγκου

Το κείμενο, με τίτλο «Πού είναι η Αριστερά» πρωτοεμφανίστηκε στο μπλογκ του Σαραμάγκο, την 1.10. 2008. Δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλα κείμενα από το ίδιο μπλογκ, στο βιβλίο του Το τετράδιο. Κείμενα που γράφτηκαν για το blog, Σεπτέμβριος 2008-Μάρτιος 2009. Στα ελληνικά κυκλοφορεί, όπως και όλα σχεδόν τα βιβλία του Σαραμάγκο, σε μετάφραση Αθηνάς Ψυλλιά, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Δημοσιεύεται στην Αυγή, 01/08/2010.

Με όλη της τη σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά στην ίδια της την αισχρότητα, η φράση, όπως αναπαράχθηκε με ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής: «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει». Στην πρόθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτωμένη έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. Κανένα κομμουνιστικό κόμμα, για παράδειγμα, ξεκινώντας απ’ αυτό του οποίου είμαι μέλος, δεν βγήκε στις επάλξεις για να αντικρούσει ή απλώς να επιχειρηματολογήσει σχετικά με την καταλληλότητα ή τη μη καταλληλότητα των λέξεων που πρόφερα. Κατά μείζονα λόγο, επίσης, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση των αντίστοιχων χωρών, σκέφτομαι κυρίως των δικών μας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν θεώρησε απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα εξηγήσεις από τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας.

Τίποτε απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε ούτε για ιερό λείψανο πια. Για κάμποσες μέρες αισθάνθηκα αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να ’χα χολέρα, θύμα κάποιου είδους διανοητικής κίρρωσης όπου τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Έφτασα μάλιστα να σκεφτώ πως η συμπονετική κουβέντα που θα κυκλοφορούσε μεταξύ αυτών που σιωπούσαν ήταν περίπου η εξής: «Τον κακομοίρη, τι να περιμένει κανείς σε τέτοια ηλικία;». Ήταν πως δεν θεωρούσαν ότι δικαιούμουν να εκφράσω γνώμη σ’ αυτή τη φάση.

Ο καιρός περνούσε, περνούσε, η κατάσταση στον κόσμο γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, και η Αριστερά, ατάραχη, συνέχιζε να παίζει τους ρόλους που, είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση, της είχαν διανεμηθεί. Εγώ, που στο μεταξύ είχα κάνει μια άλλη ανακάλυψη, πως ο Μαρξ ποτέ δεν είχε τόσο πολύ δίκιο όσο σήμερα, φαντάστηκα, όταν πριν ένα χρόνο ξέσπασε η καρκινική απάτη των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πως η Αριστερά, όπου κι αν βρίσκεται, αν είναι ακόμα ζωντανή, θ’ ανοίξει επιτέλους το στόμα για να πει τι σκέφτεται γι’ αυτή την περίπτωση. Έχω πια την εξήγηση: η Αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από τότε, και μέχρι σήμερα η Αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα. Γι’ αυτό ας μην παραξενευτεί κανείς για την αναιδή ερώτηση του τίτλου: «Πού είναι η Αριστερά;». Δεν τάζω τίποτα για απάντηση, πλήρωσα ήδη πολύ ακριβά τις αυταπάτες μου.

_ Οι μεν παρατάξεις των κομμάτων εξουσίας έχουν ως μόνιμο στόχο την απραξία, δηλαδή το αμετάβλητο της σημερινής κατάστασης. Είναι συνειδητή επιλογή τους και όχι κάτι που προκύπτει από έλλειψη αγωνστικότητας.

_ Η δε Αριστερά βρίσκεται μόνιμα πολυδιασπασμένη και ανίκανη να επιτελέσει το ρόλο που της αρμόζει και για τον οποίον έχει ταχθεί. Η πρωτοπορία της κομμουνιστικής πλευράς βασίζεται σε παλαιομαρξιστικές κομματικές γραμμές, κάθε παρέκκλιση από τις οποίες θεωρείται οπορτουνιστική ή ακόμα και αντικομμουνιστική. Οι υπόλοιποι σχηματισμοί τύπου ΕΑΑΚ, αυτόνομων σχημάτων κλπ. κάνουν αποτυχημένες απόπειρες να αναθερμάνουν το επαναστατικό πνεύμα στις σχολές, που τελικά αποβαίνουν σε κοινοτοπίες και γενικόλογες παρεμβάσεις, που τις περισσότερες φορές αναλώνονται στα κατηγορώ και όχι σε προτάσεις ουσίας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ, ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ, ΕΙΤΕ ΛΕΓΕΤΑΙ “ΜΕΛΗ Δ.Σ.” ΕΙΤΕ “ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ” Η ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, ΟΔΗΓΕΙ ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΕ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΟΦΕΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΥΠΕΡΒΟΛΗ.

ΣΥΝΕΠΩΣ, ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΦΟΡΕΑ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ (ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ, ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΛΠ.) ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 20/5/10.

Ε.Μ.Ε.ΤΟ.Σ (Επιτροπή Μηδενικής Εκπροσώπησης Του Συλλόγου)

bruce lee

moutareli

hagen of troneck

Το πρωινο εγερτηριο ακουστηκε σε μια μερια της παγωμενης κοιλαδας, μιας κοιλαδας ανυδρης που υποδεχοταν για πολλα μερονυχτα τους ηχους των πυροβολων και τις κραυγες των οπλιτων που στοιχειωναν τους χαμηλους λοφους. Ο Ραλφ ειχε σηκωθει από νωρις χωρις να τον πιανει ο υπνος. Ειχε βγει από το φτωχικο καταλυμα στα δικα τους μετοπισθεν, από μια σκηνη στην ουσια, που την καλυπταν αθλια καραβοπανα στηριγμενα όπως-όπως σε δυο παλουκια.

Εβγαλε τη σακουλα με το ταμπακο και τραβηξε μια γερη ρουφηξια. Τα μερη αντανακλουσαν ταπεινες ακτινες ενός ηλιου φοβισμενου, ενός ηλιου καλυμμενου επι μερες από τα θανατερα συννεφα του πυροβολικου μεχρι τα μερη οπου εσβηνε κάθε ζωη, οπου κάθε ζωσα υπαρξη ηταν καταδικασμενη να χωθει μεσα στην κρυα γη που υποδεχοταν, ανικανη να απορριψει, σωματα ανθρωπων που μολις αρχισαν να ζουνε.

Καπου μακρια, προς την άλλη κατευθυνση, διακρινονταν ιχνη δασους που δεν ισοπεδωθηκε ακομα. Κι εκεινος πιστευε πως ολο αυτό το μερος διατρανωνοταν στη συρρικνωση του, ειτε από καποιο απομειναρι ονειρου, κρατημενου λιγο περισσοτερο στη θυμηση του ειτε από καποιον απομερο ποθο στο βαθος της ψυχης του που ακομη δεν ειχε σκοτεινιασει για να εξαφανιστει κι αυτος όπως χαθηκαν και όλα αυτά τα χωρια με τα ομορφα σπιτακια. Του θυμιζαν αυτά τα σπιτακια το δικο του χωριο, το επισκεπτοταν τουλαχιστο μια φορα το μηνα. Ποσες αληθεια μερες ειχαν περασει από τοτε που το ειδε τελευταια φορα ; Ουτε εκατσε να τις μετρησει αλλα ουτε και ενδιαφεροταν γι’ αυτό. Ο χρονος διαστελλοταν μονιμα. Η σταθερη επιφυλακη, η σκοπια και η συμμετοχη στη μαχη, που συμμετοχη επρεπε να ‘ναι εθελουσια και συνειδητη αλλιως θα τον συμπαρεσυρε κι αυτόν καποια οβιδα, όπως τους φιλους του, για την ακριβεια, όχι καποιους παλιους του φιλους αλλα εκεινους απ’ το στρατοπεδο του Υβ, δυο μερες πριν αναχωρησουν πρωτη φορα για το μετωπο˙ τον Φρηντριχ, τον ευθυμο Βαυαρο με το τρελο μουστακι που εφερνε κρυφα σε σχισμενες χαρτοσακουλες βελγικο κρασι, ξεχασμενο σε σημειο περιοπτο από καποιον ανωτερο του. Τον φιλοσοφο της παρεας με τα ξανθα μαλλια, τον Λενορμαν και τον συντοπιτη του, τον Βολφ με το χαμηλο βλεμμα.

Το δικο του βλεμμα, το στυλωμενο στο αλσος του βαθους, προσπαθουσε ματαια να τραβηξει την προσοχη από τις εικονες που του θυμιζαν αυτά τα παιδια, τα παιδια που ειχε πιστεψει ότι πραγματικα την ενιωθαν αυτή την ορεξη, ορεξη που καποιοι θα χαρακτηριζαν βαρβαρη και πρωτογονη, ωθουμενη από καποια αρχεγονα ενστικτα βιας. Αλλα στ’ αληθεια, ποσο βιαιοι μπορει να ηταν εκεινοι ; Ποσο μπορουσαν να ειχαν πιστεψει στον σκοπο uber alles ; Πραγματικα, δεν ηξερε αν επρεπε να πιστεψει το δικο του ενστικτο ή τον λοχαγο Von Beck, υπευθυνο του ταγματος όταν ελεγε πως μονο στη μαχη ξεχωριζουν οι αληθινοι ηρωες. Βαθια μεσα του ο Ραλφ ειχε την εντυπωση ότι οσο παχια λογια κι αν ελεγε καποιος οπλιτης, οσο αφιερωμενος και να ‘ταν, Korper und Herz, στη θεια αποστολη, στη μητερα των μαχων, με τους πρωτους πυροβολισμους, στα πρωτα κιολας μετρα μετα τα συρματοπλεγματα, η δυναμη ενός αλλου ενστικτου, εκεινου της επιβιωσης, επισης αρχεγονου και μαλλον παλαιοτερου και ισχυροτερου από αυτό της βιας, τους συγκρατουσε, κατευναζε τη δυναμη τους. Αλλους τους αναπτερωνε, φωναζαν Ur-Schrei με την ξιφολογχη τους, προεκταση τους τοσο αυθαιρετη αλλα και τοσο φυσικη.

O ανεμος μουγκρισε μεσα από τις ξεκαρφωτες λαμαρινες που στεγαζαν τις αποθηκες κι εκεινος χωθηκε πιο βαθια στο ξεφτισμενο παλτο του. Η ανοιξη ερχοταν βλοσυρη σ’ αυτές τις περιοχες. Ενας κουκος καθισε σε ένα καμμενο κλαδι κι αρχισε να τραγουδα υποκωφα.

Ο Ραλφ εκλεισε τα ματια καθως εισεπνεε τον καπνο του. Σκεφτηκε καλυτερα το δασακι εκεινο που του ασκουσε μια ακαταμαχητη ελξη. Σκεφτηκε ολους τους στρατιωτες που προσπερνουσαν αυτό το δασακι. Αραγε υπηρχε καποιος σαν αυτόν να σταθει και ν’ αφουγκραστει ο,τι μπορει να ακουστει σε μια θαλασσα από αδαμαστες μηχανες και ιαχες ακαταπαυστες ;

Φωνες ακουστηκαν κοντα του. Χαθηκαν το ιδιο ξαφνικα. Οι αλλοι επαιρναν το καθημερινο πρωινο γευμα, αποτελουμενο από ξερες φετες και απομειναρια σαλαμιων του χειροτερου ειδους.

[to be continued...]

Η παράδοση της χώρας στα όρνια του ΔΝΤ, η εφαρμογή ενός προγράμματος που είναι διαμετρικά αντίθετο από αυτό που είχε εξαγγελθεί προεκλογικά , η τρομακτική επίθεση στο βιοτικό επίπεδο της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού είναι μερικά από αυτά που συνηγορούν ότι σήμερα κυβερνά μια ιδιότυπη ΧΟΥΝΤΑ που έχει κουρελιάσει το Σύνταγμα της χώρας.

Το ότι όμως θα φτάναμε στο σημείο αυτή η αλήθεια να αναγνωρίζεται και από παλιά πολιτικά στελέχη που ήταν ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ, αυτό δεν το περίμενα! Να όμως που συμβαίνει και αυτό. Τα πράγματα έχουν πλέον σοβαρέψει για τα καλά. Οι ευθύνες όλων μας είναι τεράστιες και αυτός ο Σεπτέμβρης αναμένεται καυτός.

Παρατίθεται το άρθρο του Παναγιώτη Κρητικού, ιδρυτικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ και πρώην αντιπροέδρου της (καταργημένης πια…) Βουλης και το οποίο καλεί τον κόσμο να ξεσηκωθεί, να γκρεμίσει την σημερινή ΧΟΥΝΤΑ και να αποκαταστήσει το σύνταγμα:

“Του Παναγιώτη Ν. Κρητικού

Η μακρά πολιτική εμπειρία μου, με έχει οδηγήσει στη διαπίστωση ότι στην Ελλάδα τους νόμους τους παραβιάζουν οι πολίτες, το Σύνταγμα το παραβιάζουν οι πολιτικοί. Δυστυχώς, κάθε κυβέρνηση, κάθε εξουσία, επιδίδεται σε αυτό το «σπορ».

Η αμβλυμμένη νομική συνείδηση, η έλλειψη πολλές φορές νομικού πολιτισμού, η χαλαρή αντίληψη για τη σημασία της τήρησης των συνταγματικών κανόνων, η πολιτική σκοπιμότητα η οποία αναγορεύεται σε αναγκαιότητα, ωθούν την εκτελεστική εξουσία, δηλαδή τον ουσιαστικό νομοθέτη στην παραβίαση, άμεσα ή έμμεσα, διατάξεων του Συντάγματος. Σε αυτή τη διαδικασία συμπράττει αναγκαστικά και κατά παράβαση άλλων διατάξεων ο τυπικός νομοθέτης, δηλαδή η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έτσι δυστυχώς έχει καταντήσει η…

Βουλή. Τυπικός νομοθέτης.

Καλείται, κατά κανόνα η Βουλή να επικυρώσει νομοσχέδια που εισάγει η εκτελεστική εξουσία. Μοναδικό της δικαίωμα η ψιμυθίωσή τους (μακιγιαρίσματα).

Με την ευκαιρία αυτή πρέπει να τονιστεί ότι τα νομοσχέδια τα συντάσσουν τεχνοκράτες με περιεχόμενο όχι εκείνο που απορρέει από το προεκλογικό πρόγραμμα, το οποίο έχει εγκρίνει η κυρίαρχη βούληση του λαού, αλλά με περιεχόμενο που απορρέει από τις κυρίαρχες συστημικές αντιλήψεις και το οποίο περιεχόμενο υπηρετεί συμφέροντα των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων. Με άλλα λόγια το περιεχόμενο έρχεται σε σύγκρουση με την εκφρασθείσα λαϊκή βούληση. Κλασική περίπτωση κραυγαλέας και προκλητικής αναντιστοιχίας, με το εξαγγελθέν προεκλογικά πρόγραμμα, αποτελεί η ασκούμενη από τη σημερινή κυβέρνηση οικονομική, εισοδηματική και κοινωνική πολιτική. Η πολιτική αυτή, το είχαμε τονίσει και παλαιότερα, απαιτεί δημοκρατική νομιμοποίηση.

Σήμερα, όμως, θέλουμε να σταθούμε σε εκείνο που στην εισαγωγή του άρθρου αυτού επισημάναμε. Και αυτό είναι η άμεση και έμμεση παραβίαση του Συντάγματος που γίνεται από εκείνα τα όργανα που είναι εντεταλμένα να το τηρούν.

Σταχυολογούμε μερικά παραδείγματα:

α. Η κομματική πειθαρχία όταν εφαρμόζεται οδηγεί σε παραβίαση του άρθρου 60 του Συντάγματος γιατί αναιρεί την «κατά συνείδηση γνώμη και ψήφο του Βουλευτή».

β. Αποτέλεσε συνταγματική παραβίαση η υπερψήφιση του Μνημονίου με την απόλυτη πλειοψηφία της Βουλής, όταν είναι σαφές ότι για την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε διεθνείς οργανισμούς απαιτείται η αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του άρθρου 28 παρ. 2 του Συντάγματος.

γ. Παραβιάζει το άρθρο 24, παρ. 6 του Συντάγματος η Κυβέρνηση όταν απεμπολεί το δικαίωμα της προστασίας εθνικών πραγμάτων, αξιών εκτός συναλλαγής (ακατάσχετες) και εκχωρεί στους διεθνείς δανειστές ή και σε τρίτους (κατόχους τίτλων) δικαίωμα εκπλειστηρίασης. Έχουν αντιληφθεί οι κυβερνώντες τι έγκλημα έχουν διαπράξει με την παραβίαση αυτού του συνταγματικού κανόνα; ‘Έχουν συνείδηση της υποθήκευσης του έθνους ολόκληρου στην ιστορική πολιτιστική και υλική του διάσταση; Το έχουν αντιληφθεί;

Είναι σαφές, όμως, ότι ένας τέτοιος νόμος είναι άκυρος, ανυπόστατος και ανίσχυρος και σε κάθε περίπτωση ανεκτέλεστος, γιατί προσκρούει στον πατριωτισμό των Ελλήνων στον οποίον το Σύνταγμα (άρθρο 120 παρ. 4) έχει εμπιστευθεί την τήρησή του. Ο λαός και δικαιούται και υποχρεούται στην τήρηση του Συντάγματος. Και είναι ανάγκη από τώρα, από σήμερα, να ενημερωθεί παντοιοτρόπως ο ελληνικός λαός γι’ αυτή τη μεγάλη ευθύνη του.

δ. Έχουν συνειδητοποιήσει οι ουσιαστικοί νομοθέτες τι εθνικό, πολιτειακό και πολιτικό ανοσιούργημα έχουν διαπράξει με το άρθρο 93 του νόμου 3862./2010 (113Α) με το οποίο εκχωρείται στον υπουργό οικονομικών το απόλυτο και απεριόριστο δικαίωμα να δεσμεύει τη χώρα διεθνώς ερήμην της Βουλής;

Πρέπει να τονιστεί επίσης, ότι το Σύνταγμα δεν καταλύεται μόνο με τη βία, καταλύεται και με την φαρμακεία (δηλητηρίαση) με την οποία σιγά και σταθερά απονευρώνονται (παραλύουν) οι διατάξεις του

ε. Η έμμεση υπαγωγή των δικαστών στην κατηγορία γενικά των δημοσίων υπαλλήλων, παραβιάζει το άρθρο 87 παρ. 1 του Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει τη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία του δικαστή.

ζ. Κατά το άρθρο 102 παρ. 2, εδ. 1 του Συντάγματος «Οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική αυτοτέλεια». Η ανάμειξη του κομματικού συστήματος με προειλημμένες επιλογές στα όργανα της διοίκησης (χρίσματα) αποτελεί έμμεση παραβίαση της συγκεκριμένης συνταγματικής διάταξης γιατί παρεμβαίνει στη γενεσιουργό διαδικασία για την ανάδειξη των οργάνων.

Δεν χρειάζεται να γίνει λόγος στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης, όπως αυτή ασκείται σήμερα, το οποίο εκτρέπεται εντελώς από τις διατάξεις του άρθρου 16 του Συντάγματος, οι οποίες με σαφήνεια ορίζουν τον εθνικό προορισμό της εκπαίδευσης. Για να μην αναφερθούμε στον ολοσχερή εκτροχιασμό των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης (τηλεόραση) από το πλαίσιο που ορίζει το άρθρο 15 του Συντάγματος.

Όλα αυτά επιβάλουν την ενεργοποίηση του άρθρου 120 παρ.4 του Συντάγματος, δηλαδή, ενεργοποίηση Του Πατριωτισμού των Ελλήνων”

[Πηγή: sibilla-gr-sibilla.blogspot.com]

1. Έχετε συχνά ερωτικές φαντασιώσεις με τον Γιώργο Αυτιά ;

Α. Ολημερίς και ολονυκτίς

Β. Κάθε μέρα

Γ. Προτιμώ τον Γιώργο Βλάχο

Δ. Όχι, συνήθως οι ερωτικές μου φαντασιώσεις περιλαμβάνουν ψόφια κοτόπουλα

2. Σε ποια ηλικιακή ομάδα ανήκετε ;

Α. 91-100

Β. 101-103 (και τέσσερα δευτερόλεπτα)

Γ. 82-90

Δ. Χρειάζεται προσοχή μην επωφεληθούν οι Σοβιετικοί από αυτά τα τέσσερα δευτερόλεπτα και μας αρπάξουν τα ψόφια κοτόπουλα

3. Τι περιλάμβανε η ερωτική ονείρωξη που είχατε ;

Α. Άγριο σεξ με Γιώργο Αυτιά

Β. Ήμουν εγώ κι ο Γιώργος Αυτιάς σε έναν ρομαντικό περιπατο στις όχθες του Βόλγα

Γ. Τον Γιώργο Βλάχο στο ρόλο του αμπαζούρ

Δ. Πολλά ψόφια κοτόπουλα τα οποία παραγέμιζα με κάστανα και δαμάσκηνα και ύστερα τα έβαζα σε καυτό λάδι

4. Θεωρείτε πως ένα άσπρο τσουλούφι είναι ερεθιστικό ;

Α. Καυλώνω και μόνο που το σκέφτομαι

Β. Ναι, γιατι μου θυμίζει τον πολυαγαπημένο μου Γιώργο Αυτιά

Γ. Προτιμώ ένα περιποιημένο και παχύ μουστάκι

Δ. Ναι γιατί σκέφτομαι την Άννα Παναγιωταρέα να σφάζει κοτόπουλα και αυτά να της ξεφεύγουν με μισοκομμένο το λαιμό και να τρέχουν κακαρίζοντας

5. Ποια είναι η αγαπημένη σας τηλεοπτική περσόνα ;

Α. Ο Γιώργος Αυτιάς

Β. Ο Αυτιάς

Γ. Ο Γιώργος Βλάχος

Δ. Ο Πολύκαρπος, το ψόφιο κοτόπουλο

6. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας τίμιος γίγαντας του ελληνικού μπάσκετ ;

Α. Ο Καμπούρης

Β. Ο Αργύρης Καμπούρης

Γ.  Αργύρης Καμπούρης, Ο

Δ. Ο Αργύρης ο Καμπούρης

7. Σας αρέσει να παραμονεύετε ;

Α. Μου αρέσει πολύ

Β. Θου, Κύριε, φυλακή τω στόματί μου

Γ. Ναι, μου αρέσει

Δ. Καλά είναι, δεν έχω πρόβλημα

Περισσότερα Α: Ο Γιώργος Αυτιάς είναι για σένα το next top model και ο νέος κριτής στο Ζαμανφού. Συγχαρητήρια.

Περισσότερα Β: Προσπάθησε λίγο ακόμα.

Περισσότερα Γ: Ο Γιώργος Βλάχος εκπροσωπεί για σένα την ακαταμάχητη σεξουαλικότητα του λήσταρχου Νταβέλη.

Περισσότερα Δ: O Γιώργος Αυτιάς δεν σε έλκει καθόλου ερωτικά. Αυτό συμβαίνει επειδή είσαι ένα ανώμαλο κάθαρμα. Έχεις τάσεις κτηνοβασίας και νεκροφιλίας τις οποίες όχι μόνο δεν προσπαθείς να καταπολέμήσεις, αλλά τουναντίον ενδίδεις σε αυτές με κάθε ευκαιρία. Είσαι μια παλιολινάτσα, αυτό είσαι. Μία λέρα αρρωστημένη. Ένα πουκάμισο αδειανό, μια Ελένη. Αν παρ’όλα αυτά βρίσκονται στην κατοχή σου ροζ φωτογραφίες με ψόφια κοτόπουλα σε πρόστυχες στάσεις και ενδιαφέρεσαι για ανταλλαγή παρόμοιου υλικού επικοινώνησε μαζί μου με email στο oil-and-gas-technology@mpoumpoulinafanclub.com

Χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Ο Ρίτσος τελειώνει την εαρινή συμφωνία.
Η εαρινή συμφωνία είναι ένα ποίημα κοινωνικό-ερωτικό, γεμάτο με όλα
τα χρώματα της ίριδος. Ο ποιητής δίνει ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον
του επερχομένου πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής.
“Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες
του αίματός μας”, μερικές φράσεις. Και…….

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Το φως κελαηδάει, άιντε κελαηδάει
στις φλέβες του χόρτου και της πέτρας.
Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε.

Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα.
Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα.
Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί.
Μαζί κι ο ουρανός και η γη.

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Ο ήλιος με φωνάζει, ο ήλιος με φωνάζει.
Χαρά, χαρά. Δεν μας νοιάζει τι θ’ αφήσει
το φιλί μας μες στο χρόνο και στο τραγούδι.

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος (απο το δίσκο Τολμηρή επικοινωνία (1987))

Το 1560, μια ομάδα Ισπανών τυχοδιωκτών, υπό την αρχηγία του Γκονζάλες Πιζάρο, ξεκινά από τα υψίπεδα του Περού, με σκοπό το μυθικό βασίλειο του Ελ Ντοράντο. Εξαιτίας των αντίξοων συνθηκών, ο Πιζάρο επανδρώνει μία νέα αποστολή προς ανεύρεση τροφίμων. Aρχηγός αυτής της αποστολής στέφεται ο Αγκίρε.

Το “ Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού” είναι ένα έπος, μια περιπέτεια διαφορετική από τις άλλες. Λείπουν οι γρήγοροι ρυθμοί, οι ήρωες και οι κακοί, τα ειδύλλια που προκύπτουν. Μέσα από ένα ημερολόγιο, μοναδικό κειμήλιο αυτής της περιπέτειας, ξετυλίγεται σιγά σιγά όλη η πλοκή. Βοηθός μας, ένας αφηγητής-οδηγός στην εξιστόρηση αυτής της ξεχασμένης ιστορίας. Ακολουθεί από κοντά με ένα λιτό, αλλά άμεσο τρόπο την πορεία αυτής της αποστολής, που με οδηγό τον παράφρονα Αγκίρε ταξιδεύει προς τη κατάκτηση του ονείρου του Ελ Ντοράντο. Η εξουθένωση, η απελπισία της πείνας, η λαχτάρα του χρυσού, ο φόβος των Ινδιάνων είναι τα “εφόδια”, που θα οδηγήσουν την ομάδα στην παραίσθηση και την τρέλα. Μέσα σ’ αυτή τη μικρή καταδικασμένη ομάδα αντιπροσωπεύονται διάφορες ομάδες ανθρώπων. Οι μέσοι Ισπανοί στρατιώτες, πιστοί ή όχι στο Βασιλικό Στέμμα, Ινδιάνοι- δούλοι, δούλοι που πληρώνονται, γυναίκες, σιωπηλές μορφές που βιώνουν την οδύνη των γεγονότων, ο κλήρος, ενώ παράλληλα γίνονται αναφορές στην κακοποίηση και εκμετάλλευση των Ινδιάνων, την υποκρισία της εκκλησίας, την προδοσία, την απληστία.

Ωστόσο, μέσα σ’ αυτό το τσούρμο ταλαιπωρημένων Ισπανών “κατακτητών” ξεχωρίζει η τρομερή προσωπικότητα του Αγκίρε, που φωτίζεται από την καθηλωτική ερμηνεία του Klaus Kinski. Προδότης; Τρυφερός πατέρας; Τυχοδιώκτης; Ονειροπόλος; Τρελός; Το σίγουρο είναι πως το αφοπλιστικό του βλέμμα, το ιδιόρρυθμο περπάτημα, το παραλήρημα του, η ελπίδα του για δύναμη και δόξα μας καθιστούν και εμάς ακόλουθους του σ’ αυτή τη μάταιη αναζήτηση υστεροφημίας.

Η κινηματογράφηση γίνεται άλλοτε με κάμερα στο χέρι και πολύ κοντά στους ηθοποιούς, δίνοντας την αίσθηση πως είναι κι αυτή ένας απ’ αυτούς, είτε με γενικά πλάνα που προκαλούν δέος, κυρίως στην κινηματογράφηση της φύσης, χαρακτηριστική εμμονή του γερμανού σκηνοθέτη Werner Herzog. Η αναπαράσταση της εποχής είναι άψογη. Κοστούμια, πανοπλίες, κανόνια, σκηνικά όλα είναι προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Η ταινία συνοδεύεται από τη μεγαλειώδη μουσική των Popol Vuh, που συνεπαίρνει σε συνδυασμό με επιβλητικές εικόνες από τις Άνδεις και τον Αμαζόνιο που κόβουν την ανάσα.

Σε ένα τέτοιο σκηνικό παρακμής, η ταινία αναδεικνύει την ακατανίκητη επιθυμία του ανθρώπου για δύναμη και πλούτο, η οποία τελικά τον οδηγεί στη μοναξιά και στη τρέλα.

[Πηγή: Cine.gr]