«Πρώτα ο [μουδιασμένος από τηλεόρασης] πολίτης!»

Η ελπίδα του ανθρώπου που πνίγεται και η «παράσταση νίκης» έχρισαν τον κατ’ ουσίαν Γιωργάκη πρωθυπουργό ανεξέλεγκτο. Το ότι η παντοδυναμία του ήταν ψευδεπίγραφη (και η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ (σ. τ. Heliosphan: ΜΠΑΤΣΟΚ)  φευγαλεα: το screen story που καλύπτει μια μορφή άτυπης συγκυβέρνησης, και αυτής υπό επιτροπεία) ήταν ολοφάνερο ήδη κατά την πρώτη on line συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου, φτιαγμένου κατά το ήμισυ στο παιδικό δωμάτιο του Γιωργάκη και κατά το ήμισυ στην πίσω αυλή της διαπλοκής. Κανείς ωστόσο δεν ήθελε να φανταστεί την απόλυτη διάψευση, το γενικό ψεύτισμα που επακολούθησε…

Οι μετονομασίες θα έφταναν βέβαια: Τα υπουργεία «διά βίου μάθησης», «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», «προστασίας του πολίτ绨(σ.τ. Heliosphan- αυτο κι αν είναι..) μετονόμασαν, αντιστοίχως, την προέλαση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, τη μετατροπή του Πρωθυπουργικού Γραφείου σε οφθαλμό ος τα πανθ’ ορά (μεταφορά της ηλεκτρονικής παρακολούθησης στο επίπεδο της διακυβέρνησης δηλαδή) και τη γενικευμένη καταστολή… Τα ονόματα είναι κρίσιμη υπόθεση: από κει αρχίζει το ψέμα.

Κι έπειτα γενικεύεται: Η μνήμη, σε όλα τα επίπεδα, πρέπει να εξαλειφθεί και ή απλώς να ξεχάσουμε (και να ξεχαστούμε) ή, ακόμη καλύτερα, να δεχτούμε το εμφύτευμα άλλης μνήμης, πλαστής. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι το αποτέλεσμα τέτοιας επέμβασης: θα συνεχίσω να το λέω, γιατί η «επιχείρηση Λήθη», πολλώ μάλλον η εμφύτευση ψεύτικης Μνήμης, βρίσκεται στο επίκεντρο του μεταμοντέρνου κυβερνο-πραξικοπήματος.

Που ήταν πια επί θύραις αφ’ ης στιγμής η ανάρρηση του Γιωργάκη στον κομματικό θρόνο είχε επιτευχθεί μέσω της διάλυσης της ίδιας της έννοιας του εκλογικού σώματος κι εντέλει της απαξίωσης του νεωτερικού θεσμού του πολιτικού κόμματος. Αναμενόμενο ήταν να αχρηστευθεί κι η Βουλή, ως συμβολική διαδικασία έστω: Το δημοκρατικό «παράδειγμα» ξεθώριαζε, η κοινωνία καλυπτόταν αργά και σταθερά από ένα ψηφιακό νέφος αερολογίας, μέσα στο οποίο σπινθήριζαν ιδέες περί «πράσινης ανάπτυξης». Γελάσαμε, θυμώσαμε, γελάσαμε πάλι: παραήταν κωμική η πρόταση να βουλεύονται οι πολίτες μέσω Διαδικτύου την ίδια ώρα που κανενός η βούληση δε μετρούσε ούτε συνέκλινε με τη βούληση άλλου, μια και καθένας σερφάριζε στην Πνύκα μόνος του κι αλλάζοντας πίστα. Όμως αυτό το ψηφιακό νέφος ψεύδους δε διέβρωνε μόνον τη σφαίρα του συμβολικού: υπό διωγμόν βρισκόταν η ίδια η πραγματικότητα, καθώς και η δεδομένη άλλοτε, εγγυημένη ως χθες δυνατότητα καθενός να σκέπτεται, να αντιδρά, να μιλάει. Ώσπου, μέσω του ψεύδους, πίσω απ’ τα ψέματα – η κοινωνία βρέθηκε σε «κατάσταση πολέμου»: Όσον αφορά τη γενική συνθήκη, θυμίζει όντως τη φυσική κατάσταση όπως την είδε σ’ εφιάλτη ο Hobbes. Τα πυρά είναι πραγματικά – καταπάνω μας. Όταν τα κανάλια πέτυχαν πια να μουδιάσουμε, τα αναγκαία, υποτίθεται, μέτρα εκφωνήθηκαν υπό μορφήν διαγγέλματος. Και δε μπορούμε να πούμε καν ότι τα ψέματα τέλειωσαν.


του Γ. Κοροπούλη

[Δημοσίευση στο περιοδικό Κοντέινερ της Ελευθεροτυπίας, Απρίλιος 2010]

Explore posts in the same categories: Politics

Ετικέτες: , , , , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: