War Requiem (I)

Το πρωινο εγερτηριο ακουστηκε σε μια μερια της παγωμενης κοιλαδας, μιας κοιλαδας ανυδρης που υποδεχοταν για πολλα μερονυχτα τους ηχους των πυροβολων και τις κραυγες των οπλιτων που στοιχειωναν τους χαμηλους λοφους. Ο Ραλφ ειχε σηκωθει από νωρις χωρις να τον πιανει ο υπνος. Ειχε βγει από το φτωχικο καταλυμα στα δικα τους μετοπισθεν, από μια σκηνη στην ουσια, που την καλυπταν αθλια καραβοπανα στηριγμενα όπως-όπως σε δυο παλουκια.

Εβγαλε τη σακουλα με το ταμπακο και τραβηξε μια γερη ρουφηξια. Τα μερη αντανακλουσαν ταπεινες ακτινες ενός ηλιου φοβισμενου, ενός ηλιου καλυμμενου επι μερες από τα θανατερα συννεφα του πυροβολικου μεχρι τα μερη οπου εσβηνε κάθε ζωη, οπου κάθε ζωσα υπαρξη ηταν καταδικασμενη να χωθει μεσα στην κρυα γη που υποδεχοταν, ανικανη να απορριψει, σωματα ανθρωπων που μολις αρχισαν να ζουνε.

Καπου μακρια, προς την άλλη κατευθυνση, διακρινονταν ιχνη δασους που δεν ισοπεδωθηκε ακομα. Κι εκεινος πιστευε πως ολο αυτό το μερος διατρανωνοταν στη συρρικνωση του, ειτε από καποιο απομειναρι ονειρου, κρατημενου λιγο περισσοτερο στη θυμηση του ειτε από καποιον απομερο ποθο στο βαθος της ψυχης του που ακομη δεν ειχε σκοτεινιασει για να εξαφανιστει κι αυτος όπως χαθηκαν και όλα αυτά τα χωρια με τα ομορφα σπιτακια. Του θυμιζαν αυτά τα σπιτακια το δικο του χωριο, το επισκεπτοταν τουλαχιστο μια φορα το μηνα. Ποσες αληθεια μερες ειχαν περασει από τοτε που το ειδε τελευταια φορα ; Ουτε εκατσε να τις μετρησει αλλα ουτε και ενδιαφεροταν γι’ αυτό. Ο χρονος διαστελλοταν μονιμα. Η σταθερη επιφυλακη, η σκοπια και η συμμετοχη στη μαχη, που συμμετοχη επρεπε να ‘ναι εθελουσια και συνειδητη αλλιως θα τον συμπαρεσυρε κι αυτόν καποια οβιδα, όπως τους φιλους του, για την ακριβεια, όχι καποιους παλιους του φιλους αλλα εκεινους απ’ το στρατοπεδο του Υβ, δυο μερες πριν αναχωρησουν πρωτη φορα για το μετωπο˙ τον Φρηντριχ, τον ευθυμο Βαυαρο με το τρελο μουστακι που εφερνε κρυφα σε σχισμενες χαρτοσακουλες βελγικο κρασι, ξεχασμενο σε σημειο περιοπτο από καποιον ανωτερο του. Τον φιλοσοφο της παρεας με τα ξανθα μαλλια, τον Λενορμαν και τον συντοπιτη του, τον Βολφ με το χαμηλο βλεμμα.

Το δικο του βλεμμα, το στυλωμενο στο αλσος του βαθους, προσπαθουσε ματαια να τραβηξει την προσοχη από τις εικονες που του θυμιζαν αυτά τα παιδια, τα παιδια που ειχε πιστεψει ότι πραγματικα την ενιωθαν αυτή την ορεξη, ορεξη που καποιοι θα χαρακτηριζαν βαρβαρη και πρωτογονη, ωθουμενη από καποια αρχεγονα ενστικτα βιας. Αλλα στ’ αληθεια, ποσο βιαιοι μπορει να ηταν εκεινοι ; Ποσο μπορουσαν να ειχαν πιστεψει στον σκοπο uber alles ; Πραγματικα, δεν ηξερε αν επρεπε να πιστεψει το δικο του ενστικτο ή τον λοχαγο Von Beck, υπευθυνο του ταγματος όταν ελεγε πως μονο στη μαχη ξεχωριζουν οι αληθινοι ηρωες. Βαθια μεσα του ο Ραλφ ειχε την εντυπωση ότι οσο παχια λογια κι αν ελεγε καποιος οπλιτης, οσο αφιερωμενος και να ‘ταν, Korper und Herz, στη θεια αποστολη, στη μητερα των μαχων, με τους πρωτους πυροβολισμους, στα πρωτα κιολας μετρα μετα τα συρματοπλεγματα, η δυναμη ενός αλλου ενστικτου, εκεινου της επιβιωσης, επισης αρχεγονου και μαλλον παλαιοτερου και ισχυροτερου από αυτό της βιας, τους συγκρατουσε, κατευναζε τη δυναμη τους. Αλλους τους αναπτερωνε, φωναζαν Ur-Schrei με την ξιφολογχη τους, προεκταση τους τοσο αυθαιρετη αλλα και τοσο φυσικη.

O ανεμος μουγκρισε μεσα από τις ξεκαρφωτες λαμαρινες που στεγαζαν τις αποθηκες κι εκεινος χωθηκε πιο βαθια στο ξεφτισμενο παλτο του. Η ανοιξη ερχοταν βλοσυρη σ’ αυτές τις περιοχες. Ενας κουκος καθισε σε ένα καμμενο κλαδι κι αρχισε να τραγουδα υποκωφα.

Ο Ραλφ εκλεισε τα ματια καθως εισεπνεε τον καπνο του. Σκεφτηκε καλυτερα το δασακι εκεινο που του ασκουσε μια ακαταμαχητη ελξη. Σκεφτηκε ολους τους στρατιωτες που προσπερνουσαν αυτό το δασακι. Αραγε υπηρχε καποιος σαν αυτόν να σταθει και ν’ αφουγκραστει ο,τι μπορει να ακουστει σε μια θαλασσα από αδαμαστες μηχανες και ιαχες ακαταπαυστες ;

Φωνες ακουστηκαν κοντα του. Χαθηκαν το ιδιο ξαφνικα. Οι αλλοι επαιρναν το καθημερινο πρωινο γευμα, αποτελουμενο από ξερες φετες και απομειναρια σαλαμιων του χειροτερου ειδους.

[to be continued…]

Explore posts in the same categories: Fiction

Ετικέτες: , , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: