Archive for the ‘Poetry’ category

East Coker

Νοέμβριος 6, 2013



In my beginning is my end. In succession
Houses rise and fall, crumble, are extended,
Are removed, destroyed, restored, or in their place
Is an open field, or a factory, or a by-pass.
Old stone to new building, old timber to new fires,
Old fires to ashes, and ashes to the earth
Which is already flesh, fur and faeces,
Bone of man and beast, cornstalk and leaf.
Houses live and die: there is a time for building
And a time for living and for generation
And a time for the wind to break the loosened pane
And to shake the wainscot where the field-mouse trots
And to shake the tattered arras woven with a silent motto.


In my beginning is my end. Now the light falls
Across the open field, leaving the deep lane
Shuttered with branches, dark in the afternoon,
Where you lean against a bank while a van passes,
And the deep lane insists on the direction
Into the village, in the electric heat
Hypnotised. In a warm haze the sultry light
Is absorbed, not refracted, by grey stone.
The dahlias sleep in the empty silence.
Wait for the early owl.


In that open field
If you do not come too close, if you do not come too close,
On a summer midnight, you can hear the music
Of the weak pipe and the little drum
And see them dancing around the bonfire
The association of man and woman
In daunsinge, signifying matrimonie—
A dignified and commodiois sacrament.
Two and two, necessarye coniunction,
Holding eche other by the hand or the arm
Whiche betokeneth concorde. Round and round the fire
Leaping through the flames, or joined in circles,
Rustically solemn or in rustic laughter
Lifting heavy feet in clumsy shoes,
Earth feet, loam feet, lifted in country mirth
Mirth of those long since under earth
Nourishing the corn. Keeping time,
Keeping the rhythm in their dancing
As in their living in the living seasons
The time of the seasons and the constellations
The time of milking and the time of harvest
The time of the coupling of man and woman
And that of beasts. Feet rising and falling.
Eating and drinking. Dung and death.


Dawn points, and another day
Prepares for heat and silence. Out at sea the dawn wind
Wrinkles and slides. I am here
Or there, or elsewhere. In my beginning.



What is the late November doing
With the disturbance of the spring
And creatures of the summer heat,
And snowdrops writhing under feet
And hollyhocks that aim too high
Red into grey and tumble down
Late roses filled with early snow?
Thunder rolled by the rolling stars
Simulates triumphal cars
Deployed in constellated wars
Scorpion fights against the Sun
Until the Sun and Moon go down
Comets weep and Leonids fly
Hunt the heavens and the plains
Whirled in a vortex that shall bring
The world to that destructive fire
Which burns before the ice-cap reigns.


That was a way of putting it—not very satisfactory:
A periphrastic study in a worn-out poetical fashion,
Leaving one still with the intolerable wrestle
With words and meanings. The poetry does not matter.
It was not (to start again) what one had expected.
What was to be the value of the long looked forward to,
Long hoped for calm, the autumnal serenity
And the wisdom of age? Had they deceived us
Or deceived themselves, the quiet-voiced elders,
Bequeathing us merely a receipt for deceit?
The serenity only a deliberate hebetude,
The wisdom only the knowledge of dead secrets
Useless in the darkness into which they peered
Or from which they turned their eyes. There is, it seems to us,
At best, only a limited value
In the knowledge derived from experience.
The knowledge imposes a pattern, and falsifies,
For the pattern is new in every moment
And every moment is a new and shocking
Valuation of all we have been. We are only undeceived
Of that which, deceiving, could no longer harm.
In the middle, not only in the middle of the way
But all the way, in a dark wood, in a bramble,
On the edge of a grimpen, where is no secure foothold,
And menaced by monsters, fancy lights,
Risking enchantment. Do not let me hear
Of the wisdom of old men, but rather of their folly,
Their fear of fear and frenzy, their fear of possession,
Of belonging to another, or to others, or to God.
The only wisdom we can hope to acquire
Is the wisdom of humility: humility is endless.


The houses are all gone under the sea.
The dancers are all gone under the hill.



O dark dark dark. They all go into the dark,
The vacant interstellar spaces, the vacant into the vacant,
The captains, merchant bankers, eminent men of letters,
The generous patrons of art, the statesmen and the rulers,
Distinguished civil servants, chairmen of many committees,
Industrial lords and petty contractors, all go into the dark,
And dark the Sun and Moon, and the Almanach de Gotha
And the Stock Exchange Gazette, the Directory of Directors,
And cold the sense and lost the motive of action.
And we all go with them, into the silent funeral,
Nobody’s funeral, for there is no one to bury.
I said to my soul, be still, and let the dark come upon you
Which shall be the darkness of God. As, in a theatre,
The lights are extinguished, for the scene to be changed
With a hollow rumble of wings, with a movement of darkness on darkness,
And we know that the hills and the trees, the distant panorama
And the bold imposing facade are all being rolled away—
Or as, when an underground train, in the tube, stops too long between stations
And the conversation rises and slowly fades into silence
And you see behind every face the mental emptiness deepen
Leaving only the growing terror of nothing to think about;
Or when, under ether, the mind is conscious but conscious of nothing—
I said to my soul, be still, and wait without hope
For hope would be hope for the wrong thing; wait without love,
For love would be love of the wrong thing; there is yet faith
But the faith and the love and the hope are all in the waiting.
Wait without thought, for you are not ready for thought:
So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.
Whisper of running streams, and winter lightning.
The wild thyme unseen and the wild strawberry,
The laughter in the garden, echoed ecstasy
Not lost, but requiring, pointing to the agony
Of death and birth.

You say I am repeating
Something I have said before. I shall say it again.
Shall I say it again? In order to arrive there,
To arrive where you are, to get from where you are not,
You must go by a way wherein there is no ecstasy.
In order to arrive at what you do not know
You must go by a way which is the way of ignorance.
In order to possess what you do not possess
You must go by the way of dispossession.
In order to arrive at what you are not
You must go through the way in which you are not.
And what you do not know is the only thing you know
And what you own is what you do not own
And where you are is where you are not.



The wounded surgeon plies the steel
That questions the distempered part;
Beneath the bleeding hands we feel
The sharp compassion of the healer’s art
Resolving the enigma of the fever chart.

Our only health is the disease
If we obey the dying nurse
Whose constant care is not to please
But to remind of our, and Adam’s curse,
And that, to be restored, our sickness must grow worse.

The whole earth is our hospital
Endowed by the ruined millionaire,
Wherein, if we do well, we shall
Die of the absolute paternal care
That will not leave us, but prevents us everywhere.

The chill ascends from feet to knees,
The fever sings in mental wires.
If to be warmed, then I must freeze
And quake in frigid purgatorial fires
Of which the flame is roses, and the smoke is briars.

The dripping blood our only drink,
The bloody flesh our only food:
In spite of which we like to think
That we are sound, substantial flesh and blood—
Again, in spite of that, we call this Friday good.



So here I am, in the middle way, having had twenty years—
Twenty years largely wasted, the years of l’entre deux guerres
Trying to use words, and every attempt
Is a wholly new start, and a different kind of failure
Because one has only learnt to get the better of words
For the thing one no longer has to say, or the way in which
One is no longer disposed to say it. And so each venture
Is a new beginning, a raid on the inarticulate
With shabby equipment always deteriorating
In the general mess of imprecision of feeling,
Undisciplined squads of emotion. And what there is to conquer
By strength and submission, has already been discovered
Once or twice, or several times, by men whom one cannot hope
To emulate—but there is no competition—
There is only the fight to recover what has been lost
And found and lost again and again: and now, under conditions
That seem unpropitious. But perhaps neither gain nor loss.
For us, there is only the trying. The rest is not our business.

Home is where one starts from. As we grow older
The world becomes stranger, the pattern more complicated
Of dead and living. Not the intense moment
Isolated, with no before and after,
But a lifetime burning in every moment
And not the lifetime of one man only
But of old stones that cannot be deciphered.
There is a time for the evening under starlight,
A time for the evening under lamplight
(The evening with the photograph album).
Love is most nearly itself
When here and now cease to matter.
Old men ought to be explorers
Here or there does not matter
We must be still and still moving
Into another intensity
For a further union, a deeper communion
Through the dark cold and the empty desolation,
The wave cry, the wind cry, the vast waters
Of the petrel and the porpoise. In my end is my beginning.


T. S. Eliot, απο τα Τέσσερα Κουαρτέτα (1943)




Νοέμβριος 6, 2013

Οι νεκροί δυο βήματα πλάι μας


ή κάθονται ήσυχα

στα σκαλοπάτια

με μια σκούπα ματωμένη στο χέρι

όμως οι ζωντανοί

έχουν κάτι τεράστια κεφάλια

γεμάτα πετρέλαιο

και τα χέρια τους λιγδωμένα

με λίπος

φτιάχουν βάρκες με μαύρα χαρτιά

που φεύγουν


και δίχως ήλιο

για το μαύρο ουρανό

Μίλτος Σαχτούρης, Με το πρόσωπο στον τοίχο (1952)

Όχι τόσο ψηλά

Νοέμβριος 6, 2013

Κάπου κάπου
πρέπει να κάνουμε ένα λουτρό τάφου.
Χωρίς φόβο, όλα πάνε καλά
χωρίς αμφιβολία, όλα πάνε άσχημα.

Πηγαινοέρχονται οι ταξιδιώτες,
μεγαλώνουν τα παιδιά κι οι δρόμοι.
Επιτέλους αγοράσαμε και την κιθάρα
που έκλαιγε μονάχη στη βιτρίνα.

Όλα πάνε καλά, όλα πάνε άσχημα.

Οι κούπες γεμίζουν και φυσικά
πάλι άδειες μένουν
και πολλές φορές τα ξημερώματα
μυστηριωδώς πεθαίνουν.

Και οι κούπες κι αυτοί που έπιναν.

Μεγαλώσαμε πολύ και τώρα
ούτε το γείτονα δεν χαιρετάμε
και πολλές γυναίκες μας αγαπούν
που δεν ξέρομε τι να κάνομε.

Έχομε πολύ ωραία ρούχα!
Και τι ωραίες γνώμες!

Κάποτε γνώρισα έναν άντρα κίτρινο
που νόμιζε τον εαυτό του πορτοκαλί
κι έναν μαύρο ντυμένον ξανθό.

Βλέπεις, βλέπεις, και τι δε βλέπεις!

Είδα να δοξάζουν λωποδύτες
σα να ήταν κύριοι
κι αυτό γινόταν αλά αγγλικά,
και τους τίμιους τους είδα πεινασμένους
στα σκουπίδια για ψωμί να ψάχνουν.

Και νοιώθω πως κανένας δε με πιστεύει.
Όμως τα είδα με τα ίδια μου τα μάτια.
Πρέπει να κάνουμε ένα λουτρό τάφου
και μέσα απ’ την κλειστή γη
να φαίνεται προς τα πάνω η αλαζονεία.

Μόνο τότε μαθαίνεις να μετράς.
Μαθαίνεις να μιλάς, μαθαίνεις να υπάρχεις
μπορεί και να μην είμαστε τόσο τρελλοί,
μπορεί και να μην είμαστε τόσο μυαλωμένοι.

Θα μάθουμε να πεθαίνουμε.
Να μην έχομε μάτια, να’μαστε σκέτο χώμα
να είμαστε ένα ξεχασμένο επώνυμο.

Υπάρχουν κάτι ποιητές τόσο μεγάλοι
που δε χωράνε σε μια πόρτα.
Και κάτι επιχειρηματίες
που ξεχάσανε τη φτώχεια.

Έχει γυναίκες που δε θα μπούνε
απ’ το μάτι ενός κρεμμυδιού,
και είναι τόσα πράματα, τόσα πράματα,
κι είναι έτσι, και δεν είν’ έτσι.

Αυτοί που δε θέλουν να με πιστέψουν
ας μη με πιστέψουν.
Θέλησα μονάχα κάτι να τους δείξω.

Είμαι καθηγητής της ζωής,
είμαι περαστικός, σπουδαστής του θανάτου,
κι αν αυτό που ξέρω δεν τους είναι χρήσιμο,
τίποτα δεν είπα, εκτός από ΟΛΑ.

Pablo Neruda, Estravagario (1958)

Εαρινή Συμφωνία

Ιουνίου 3, 2010


Χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Ο Ρίτσος τελειώνει την εαρινή συμφωνία.
Η εαρινή συμφωνία είναι ένα ποίημα κοινωνικό-ερωτικό, γεμάτο με όλα
τα χρώματα της ίριδος. Ο ποιητής δίνει ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον
του επερχομένου πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής.
«Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες
του αίματός μας», μερικές φράσεις. Και…….

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Το φως κελαηδάει, άιντε κελαηδάει
στις φλέβες του χόρτου και της πέτρας.
Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε.

Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα.
Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα.
Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί.
Μαζί κι ο ουρανός και η γη.

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Ο ήλιος με φωνάζει, ο ήλιος με φωνάζει.
Χαρά, χαρά. Δεν μας νοιάζει τι θ’ αφήσει
το φιλί μας μες στο χρόνο και στο τραγούδι.

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος (απο το δίσκο Τολμηρή επικοινωνία (1987))

Three Random Preludes on Paintings

Μαΐου 30, 2010


(Klee, 1924)

Το ξημερωμα μας βρηκε στο βουνο,

ανεβαινοντας μεχρι εκει που χανονται τα συννεφα,

κινουμενες μαζες αεριες που ξυνουν τα λιγα δεντρα.

Κι η βροχη που σε λιγο θα πεσει

θυμιζει επιδοξους χρονους, χαμενους αμετακλητα,

αντικαταστασιμους από ετη που κι αυτά τροποποιουνται,

ή συρρικνωνονται σε μια νυσταλεα λαμπα πετρελαιου,

τρεμοπαιζουσα μετα τις δεκα, στ’ απομερα υψη.

Ο,τι χαθηκε και ο,τι θα παρελθει, επιβαλλεται.

Δε χαριζεται, παρα τρεπεται σε οντοτητες διαφορες,

που ισως περνουν μπροστα μας την ωρ’ αυτή, σε εκσταση.

Όμως άλλη η εκσταση η προσωπικη κι αυτουσια,

βιωμενη κάθε στιγμη, ποτε δεν ξεχαστηκε,

ουτε την ωρα εγκλωβισμου σε ενα αδοξο γραφειο,

ουτε την ωρα ανοδου σ’ αυτή τη μερια του οριζοντα.

Μπορεις ακομα ν’ αγναντευεις το φαραγγι με τρεχουμενο νερο,

να λιαζεσαι και να καθρεφτιζεσαι σε πηγη,

αφου η μετακινηση είναι διαφυγη,

διαρρηξη σκοταδιου κι ελπιδας.

Káhor – Σφυριζει παντα ασθενης ο ανεμος.

Σ’ ένα ξεφωτο ψηλα στη βουνοπλαγια,

οπου κανενας για να ξεδιψασει,

κανενας να μυρισει τα χαμομηλια,

ν’ αφουγκραστει ανεπαισθητους ηχους των ουρανιων σωματων

και να ξαπλωθει στο λασπωμενο χορτο.

Μονο το ποταμι που ξεκουραζεται κυλωντας ομαλα,

απλωμενο ως τη σπηλια με τον αρχαιο λαξευμενο βραχο με μορφη ερημιτων,

αφιερωμα στις θεοτητες που κρυφοκοιτουν απ’ τα κλαδια,

ξεδιψουν με τις χοντρες σταλες των φυλλων στο αποβροχο,

κι αναλογιζονται κατά το απογευμα τις στεναχωριες των θνητων,

μες σε κουφαλες δεντρων αιωνοβιων.

Εμεις περιμενουμε να εμφανιστουν στα συννεφα,

μα εκεινα ραθυμα σμιγουν με τις κορυφες, γλειφοντας τις,

σκορπιζοντας ομιχλη που κρυβει τον καταρρακτη,

έναν καταρρακτη που δινει απλοχερα ο,τι το χωμα προσφερει,

ευπροσδεκτο, ασημενιο κατά τις νυχτες πανσελήνου.


(Munch, 1892)

Πως εγινε ; Πως εφτασαμε εδώ ;

Χαμενοι σε μια τρυπα,

οσμιζοντας τη χαλασμενη ρετσινα σ’ αυτό το απλυτο ποτηρι ;

Ξυπναμε και κοιμομαστε εδώ, με λιγους φιλους αγκαλια,

με τους ποθους μας αγκαλια,

με φεγγαροφωτο ή χωρις,

συντροφο στο ληθαργο μας.

Ένα ζωυφιο καθισε στο τραπεζι, βραχηκε με λιγο κρασι χυμενο.

Η λαμπα κουνηθηκε. Η νυχτα αστραψε.

Το ανελεητο χασμουρητο των γενειοφορων στο διπλανο τραπεζι

παγωνει το χρονο.


(Millet, 1857-9)

Κινουμενοι κατω απ’ το φως των αστρων, πανω στα λιβαδια,

είναι πειρασμος ακουσιος ν’ αναλογιστουμε επιθυμιες.

Επιθυμια είναι μονο ένα σκοτεινο δωματιο

που θελουμε να εξερευνησουμε σε μηκος και πλατος.

Γιατι να περιοριστουμε ;

Ειμαστε κατι από τη σκονη του γαλαξια που στριφογυριζει,

πεφτουσα μιαν αγνωστη ημερα

σ’ έναν μακρινο ωκεανο όταν ανετειλλε ο ηλιος.

Στ’ ονειρο μου βλεπω έναν πυργο κτισμενο στη μεση αυτου του ωκεανου,

κατω απ’ τα κοκκινα συννεφα.

Φωναζω κλεισμενος μεσα, μα κανεις δεν ακουει,

κι όμως ειμαι σιγουρος ότι σ’ αυτή τη στιγμη του ονειρου

θ’ ακουστουν από καπου υμνοι ακαταληπτοι.

Μπορω μονο ν’ αγναντευω τα ηρεμα νερα, που επαψαν να τραγουδουν.

Επαψε κι ο ανεμος να τραγουδαει στο νερο.

Dim Evil Dead

War Gott nicht mit uns [diese Zeit]

Μαΐου 17, 2010

Οι πόρτες έκλεισαν πριν τις δώδεκα

και μέσα στο κενό υψώνονται τα σύννεφα του καπνού.

Πλάι μου μοναχικός σύντροφος το παγωμένο ευρυλαιμο μπουκάλι,

πληρωμένο με πόθους προς το άπειρο.

Στην άλλη άκρη του διαδρόμου αναμένω μια γνώριμη ή άγνωστη φιγούρα.

Στα οράματα βλέπω αυτό το ασπροφορεμενο πρόσωπο

να μου γνέφει χωρίς να κινείται,

να μιλάει χωρίς να μιλάει.

Μόλις απλώσω το χέρι μου στο κεροφωτισμενο δώμα

αυτή χάνεται, σβήνεται στη λήθη και στην πνευματική αφασία.

Ώσπου αναμένω το είδωλό του σε κάποια τζαμαρία, σε κάποια οθόνη,

έχοντας γεμίσει την αίθουσα με λιβάνι.

Πένθιμα φυσώντας ο αέρας συμπαρασύρει μια έσχατη γόπα.

Πόσες ικεσίες και γονυκλισίες

έχουν ανέλθει εκεί που τα όνειρα χάνονται απ’ αυτή τη ζωή

και μετασχηματιστεί σε απομιμήσεις των όντων

που όντα πραγματικά θεωρούνται μόνο απ’ όσους τα θεωρούν.

Εκεί ο αέναος κλειδοκράτορας ρυθμίζει τι μπαίνει και τι βγαίνει,

ρυθμίζει ό,τι μπορεί να ρυθμιστεί,

ό,τι είναι καθαρό και γνήσιο,

ό,τι διασχίζει τη στέγνη άμμο με στόχο την ακινησία.

Αλλά τα δικά μου όνειρα πάντα ξαναγυρίζουν με ημερομηνία παράδοσης,

ενώ το κερί τρεμοπαίζει στο αδειανό τραπέζι,

εκούσια αδειανό από σκέψεις,

ανίκανο να υποδεχτεί παρά μόνο να συμπαρασταθεί.

Όπως συμπαραστέκεται ο παρών χρόνος και ο χρόνος που σε λίγο θα ονομαστεί παρών.

Τα αντικείμενα δε μιλούν, όπως θα ήθελα.

Λίγες σταγόνες πικρού κρασιού, φυλαγμένου για τις περιστάσεις,

προσπαθούν ν’ απαλύνουν και να ξορκίσουν μνήμες

που ‘ναι σίγουρο ότι θα ‘ρθουν από μέρη που ταξίδεψα, από χαμένες αγάπες,

χαμένες κατά ένα σκοτεινό ηλιοβασίλεμα, χωρίς δυνατότητα επιστροφής,

πεθαμένες αγάπες και αλύτρωτες κατευθύνσεις.

Loki Wallenstein

Dieterich Buxtehude: Canzonetta in C Major – Fugue in B Major (organ: Ulrik Spang-Hannsen)

Του μικρού βοριά

Μαΐου 5, 2010

Του μικρού βοριά παράγγειλα, να ‘ναι καλό παιδάκι
Μη μου χτυπάει πορτόφυλλα και το παραθυράκι
Γιατί στο σπίτι π’ αγρυπνώ, η αγάπη μου πεθαίνει
και μες στα μάτια την κοιτώ, που μόλις ανασαίνει.

Γεια σας περβόλια, γεια σας ρεματιές
Γεια σας φιλιά και γεια σας αγκαλιές
Γεια σας οι κάβοι κι οι ξανθοί γιαλοί
Γεια σας οι όρκοι οι παντοτινοί

Με πνίγει το παράπονο, γιατί στον κόσμο αυτόνα
τα καλοκαίρια τα ‘χασα κι έπεσα στον χειμώνα
Σαν το καράβι π’ άνοιξε τ’ άρμενα κι αλαργεύει
βλέπω να χάνονται οι στεριές κι ο κόσμος λιγοστεύει

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης (απο το δίσκο Μικρές Κυκλάδες (1963))