Posted tagged ‘καραμανλής’

Ερείπια του παλαιού, αναδύσεις του νέου

Αύγουστος 31, 2013

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, το 2009, και πολύ περισσότερο από την αναγγελία εισόδου στο πρώτο μνημόνιο, ήταν σαφές ότι η πολιτική γεωγραφία, όπως λίγο πολύ παρέμενε σταθερή από τη δεκαετία ‘80, θα άλλαζε βαθιά και διαρκώς. Σε κανένα κράτος υπό τη δοκιμασία της χρεοκοπίας και των προγραμμάτων του ΔΝΤ το πολιτικό σύστημα δεν παρέμεινε αλώβητο· αντιθέτως, πρόσωπα και δυνάμεις που οδηγούν μια χώρα στην οδυνηρή επιτήρηση είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από το προσκήνιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Αυτή η τεκτονική μετατόπιση συμβαίνει ήδη και στην Ελλάδα, παρότι δεν έχει ολοκληρωθεί. Το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου 2009, μετά τις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, παρουσιάζει ελάχιστα κοινά τυπικά χαρακτηριστικά με το σημερινό. Εν τω μεταξύ, στη διαρρεύσασα τετραετία, έχουν συμβεί πρωτογανή γεγονότα: ο εκλεγμένος πρωθυπουργός του πρώτου μνημονίου απεπέμφθη και ο υπουργός του επί των Οικονομικών σύρεται κατηγορούμενος για κακούργημα. Ενας τραπεζίτης αναγορεύθηκε πρωθυπουργός και υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο. Το κεντροαριστερό κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και έβαλε τη χώρα σε καθεστώς επιτήρησης κατέρρευσε. Ενα ακροδεξιό κόμμα συνήργησε στο μνημόνιο και εξαερώθηκε. Ενα άλλο ακροδεξιό μόρφωμα, με νεοναζιστικούς χαρακτήρες και αντισυστημική ρητορική, εκτοξεύθηκε από το πουθενά και διεκδικεί την τρίτη θέση. Ο ηγέτης της μείζονος αντιπολίτευσης, που αντιτάχθηκε στο πρώτο μνημόνιο, υπέγραψε το δεύτερο και το τρίτο και εφάρμοσε πολτική εκ διαμέτρου αντίθετη προς τις διακηρύξεις του, όταν έγινε πρωθυπουργός. Τέλος, ένα μικρό αριστερό κόμμα, κινούμενο ιστορικά μεταξύ 3%-5,5%, απογειώθηκε στη στρατόσφαιρα του 27% και του ουσιαστικού ρυθμιστή των εξελίξεων εφεξής.

Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Στο ρευστό παρόν, πέραν της υπό διαμόρφωσιν πολιτικής γεωγραφίας, διακρίνουμε ήδη μείζονες μετασχηματισμούς στο κοινωνικό ανάγλυφο, δηλαδή στην ταξική διάρθρωση, και στις συλλογικές αναπαραστάσεις, στις συμπεριφορές και στις ιδέες. Το υλικό, κοινωνικό και διανοητικό σοκ της χρεοκοπίας και της φτώχιας διαμορφώνει νέες συσσωματώσεις, νέα συλλογικά και ατομικά υποκείμενα, με τέτοια σφοδρότητα και ταχύτητα που δεν είχαμε υποψιαστεί στην Ελλάδα τον τελευταίο μισό αιώνα. Τόσο που, στο πολιτικό επίπεδο, μπορούμε να μιλάμε για νέα δεξιά και νέα αριστερά, σε αντιπαραβολή με την έως πρόσφατα παλαιά δεξιά και αριστερά.

Θα αποτολμήσουμε να περιγράψουμε αδρά μερικά χαρακτηριστικά του αναδυόμενου τοπίου, σε σύγκριση με τους χαρακτήρες του παλαιού.

Η παλαιά δεξιά, επηρεασμένη βαθιά από τον καραμανλισμό της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου («σοσιαλμανία» και ευρείες κρατικοποιήσεις), σταδιακά προσέγγισε και τον κεντρώο χώρο, όπως και τον φιλελεύθερο-νεοφιλελεύθερο. Η νεοφιλελεύθερη στροφή, υπό τον αστερισμό του θατσερισμού, επιχειρήθηκε από τον Κων. Μητσοτάκη στο κυβερνητικό διάλειμμα του ‘90. Η κεντρώα στροφή της λαϊκής δεξιάς ολοκληρώθηκε υπό την ηγεσία τον Κώστα Καραμανλή. Ηδη όμως από τη δεκαετία ‘90, η νοοτροπία των στελεχών της δεξιάς επηρεάζεται από τον κυβερνητισμό και τη συμπαγή κομματική οργάνωση του αντιπάλου του, του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Μετά το 2004, και ιδίως μετά το 2007, η τυπική δεξιά παρουσιάζεται κουρασμένη, χωρίς νέα πρόσωπα και νέες ιδέες, στηριζόμενη στην περιστασιακή, μεγαλύτερη ή μικρότερη, ακτινοβολία του ηγέτη της παράταξης.

Η κρίση μεταμορφώνει δραστικά τη δεξιά. Η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η συνακόλουθη εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων, απομακρύνουν μεγάλα μέρη της εκλογικής πελατείας. Ταυτόχρονα, οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες, εφαρμοζόμενες από την ξένη επιτροπεία, καθίστανται απεχθείς για τις μάζες. Τα πληγέντα στρώματα, που ακολουθουσαν τη δεξιά, είτε ως πελάτες είτε από οικογενειακή παράδοση, αποκολλώνται ψυχικά και σκορπίζουν. Παρά τη στροφή της πληγείσας ΝΔ προς τον σκληρό λόγο και την απορρόφηση ακροδεξιών από τον ΛΑΟΣ, ένα σημαντικό μέρος ψηφοφόρων καταφεύγει στον οιονεί αντισυστημικό, υπερεθνικιστικό, λαϊκιστικό και βάναυσο λόγο της Χρυσής Αυγής. Υπό αυτή την έννοια, η παλαιά ΝΔ και η νέα ΧΑ είναι όμορες και ανταγωνιστικές εντός του ευρύτερου δεξιού πλαισίου.

Αξιοσημείωτο: η νυν ΝΔ διατηρείται ενιαία μόνον λόγω της συγκολλώσας κυβερνητικής εξουσίας. Κατά τα άλλα, εφόσον η κατάσταση οξύνεται, θα αποκαλύπτονται οι τώρα λανθάνουσες φυγόκεντρες τάσεις: οι σαμαρικοί της σκληρής λαϊκής δεξιάς, οι καραμανλικοί κεντροδεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι, οι ακροδεξιοί.

Στα μήντια, συμβατικά και δικτυακά, η δεξιά εκφράζεται με ισχυρή φωνή κυρίως μέσω των νεοδεξιών, οι οποίοι προέρχονται από μη τυπικούς δεξιούς χώρους· κυρίως από την πρώην εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά, το ερειπιώδες ΠΑΣΟΚ του Β. Βενιζέλου, φιλελεύθερους και νεοφιλελεύθερους των μικροσκοπικών μορφωμάτων, αλλά και αρκετούς πρώην αριστερούς. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της φωνής είναι η επιθετική ρητορική της καθολικής ευθύνης ή της συνευθύνης, και ένα κράμα ηθικολογίας και οικονομισμού.

Η αριστερά έχει υποστεί κι αυτή βαθιές μεταμορφώσεις. Η παλαιά ήταν κατά βάσιν ηττοπαθής, περιχαρακωμένη, αναχρονιστική, εκφραζόμενη ως τέτοια από το ΚΚΕ έως και σήμερα. Η σοσιαλδημοκρατία, στην επικρατήσασα ελληνική εκδοχή της, ήταν μαζική, νικήτρια, συμπαγής, λαϊκιστική, πελατειακή και συντεχνιακή, εντέλει διεφθαρμένη. Τώρα πλέον δεν υπάρχει.

Ο τελευταίος, μικρότερος παίκτης της ευρύτερης παλαιάς αριστεράς, ο πρώην Συνασπισμός, είναι αυτός που άλλαξε πιο θεαματικά από οποιονδήποτε πολιτικό σχηματισμό. Ο μικρός ΣΥΝ καρδιοχτυπούσε να μπει στη Βουλή, ήταν μια περίπου λέσχη μοιρασμένη ανάμεσα στον δικαιωματισμό και έναν αντιπαγκοσμιοποιητικό κινηματισμό, ταλαντευόμενος επίσης ανάμεσα στον φετιχιστικό ευρωπαϊσμό και τον εγγενή συντηρητισμό της πρωην ΕΑΡ, αφενός, και τις παλαιοαριστερές καθηλώσεις των κουκουεδογενών, αφετέρου. Κοινωνικά και ανθρωπολογικά, η παλαιά αριστερά ήταν συμμαζεμένη και υστερόβουλη, λεηλατημένη πολιτικά αλλά και βολεμένη εντός του κοινωνικού συμβολαίου του ΠΑΣΟΚ. Η περιλάλητη πνευματική ηγεμονία της είναι μάλλον για γέλια.

Η νεά αριστερά όπως την ανέδειξε η τεκτονική κρίση έχει διαφοριστεί σε πολύ σύντομο χρόνο. Είναι επιθετική και αυθάδης, με σχετική αυτοπεποίθηση, είναι ηγεμονική αλλά και σαστισμένη, υπό το βάρος της ιστορικής ευθύνης και με τη διεθνή κοινή γνώμη στραμμένη πάνω της. Η αναδυόμενη μαζική αριστερά φέρει την απόγνωση της κρίσης και της υλικής εξαθλίωσης, υποφέρει και αυτή από τη σύγχυση των καινοφανών προκλήσεων, δεν διαθέτει νέα διανοητικά εργαλεία, αλλά πολιτικά για πρώτη φορά καταφέρνει να είναι πιο ανοιχτά λαϊκή, συχνά και λαϊκιστική. Υπάρχουν κι εδώ πολύς οπορτουνισμός, υστεροβουλία, εξουσιομανία. Ελάχιστες νέες ιδέες. Τα πιο νεανικά της τμήματα είναι τα πιο μοντέρνα, ανοιχτά στη νέα γνώση, τα νέα μέσα και τον κοσμοπολιτισμό· αυτά συμπεριφέρονται πλουραλιστικά επιθετικά στα κοινωνικά δίκτυα, αποκόπτουν εαυτούς από τη σταλινική παράδοση και ταυτόχρονα βδελύσσονται την παλαιά σοσιαλδημοκρατία, ιδίως τον εκσυγχρονισμό που βούλιαξε στη διαφθορα και την χρεοκοπία.

Κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε.

[Toυ Ν. Ξυδάκη, αναδημοσίευση από vlemma.wordpress.com, 31/8/13]

Advertisements

Τρολ Κυβερνήσεις

Νοέμβριος 17, 2010

Mε κάποια διαφορά φασης…

Πώς ψηφίζουμε στον β` γύρο

εκ του ¨Ρ¨ της 13/11/10

Το 1992 το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΝ ψήφιζαν το Μάαστριχτ βάσει των κριτηρίων του οποίου ο ελληνικός λαός καλείται σήμερα να εξανδραποδιστεί για τα χρέη και τα ελλείμματα των πλουτοκρατών.

Αυτό ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το Μάρτη του 2005, η τότε πρόεδρος της Βουλής, κυρία Μπενάκη, προσφωνούσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με τα παρακάτω λόγια:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν (…)».

Λόγω ευρωσυντάγματος, λοιπόν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί στον «περιορισμό εθνικών συνόρων και ενός μέρους της εθνικής κυριαρχίας»!

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το 1985 αντί για «καλύτερες μέρες», είχαμε «σταθεροποιητικά προγράμματα», «πάγωμα» μισθών και συντάξεων, απαγόρευση αυξήσεων και άρθρα 4.

Αυτό ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το 1990-1993 είχαμε εισοδηματικές πολιτικές 0+0=14% (!), διπλασιασμό της τιμής της βενζίνης, ξεπουλήματα και «εσείς είστε το κράτος» προς τα ΜΑΤ.

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Από το 1996 είχαμε «θυσίες για να μπούμε στην ΟΝΕ» και από το 2000 «θυσίες για να μείνουμε στην ΟΝΕ».

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το «λιτότης» του «εθνάρχη», τα «καταναλώνετε περισσότερα απ’ όσα παράγετε» του Αντρέα, το ξύλο στους συνταξιούχους το 1995, το σαμποτάζ στα τρακτέρ το 1996, η «απασχολησιμότητα» το 1997, η «εκ περιτροπής εργασία» το 1998, ο «πατριωτισμός» της υπόθεσης Οτσαλάν και του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας το 1999, το Χρηματιστήριο το 2000, τα «ολυμπιακά» C4i της «Ζήμενς» το 2004, οι «απογραφές» και η «ήπια προσαρμογή» του ανιψιού, ο τριακονταετής «παράδεισος» της εισόδου στην ΕΟΚ,

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Για όλα! Για το χτες, για το σήμερα, για το αύριο!


Το Α και το Ω της μεταπολίτευσης

Μαΐου 16, 2010

Αιθεροβάμων: μπήκε στο πολιτικό λεξικό από τον Α. Παπανδρέου. Αφορούσε εσωκομματικούς αντιφρονούντες και σημαίνει αυτόν που περπατά στα σύννεφα…

ακουμπάμε τους τρομοκράτες: η φράση του τότε υπουργού Α. Δροσογιάννη (1985) έμεινε στην ιστορία όχι γιατί ήταν αλήθεια, αλλά ως ανεπιτυχής άσκηση τόνωσης ηθικού. Κάτι άλλο ακουμπούσαν προφανώς…

αλλαγή: κεντρικό πολιτικό σύνθημα που σηματοδότησε τον βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό της μεταπολίτευσης. Ταυτίστηκε με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

αναδόμηση: την καθιέρωσε ο Α. Παπανδρέου ως πιο εύηχη και πολιτικώς ορθή εκδοχή του ανασχηματισμού.

ανήκομεν εις την Δύσιν: φράση εθνικού ετεροπροσδιορισμού από τον αείμνηστο Κ. Καραμανλή. Ο Α. Παπανδρέου απάντησε με τη φράση-σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες».

αντάρτης: δημοσιογραφικός όρος για τους διαφωνούντες βουλευτές κυβερνώσας (συνήθως) παράταξης.

ανφέρ: πράξη πολιτικώς ανήθικη. Τη χρησιμοποίησε ο Κ. Μητσοτάκης για να περιγράψει τη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης απέναντι στον Κ. Γλίξμπουργκ!

απέραντο φρενοκομείο: η εικόνα της Ελλάδας κατά τον αείμνηστο Κ. Καραμανλή, στα τέλη της δεκαετίας του ’80

αρχάγγελος της κάθαρσης (κατ’ άλλους της αποστασίας): αφορά το ίδιο πρόσωπο (Κ. Μητσοτάκης), ανάλογα την οπτική γωνία του καθενός.

αρχιερέας της διαπλοκής: φράση που ο Κώστας Καραμανλής απέδωσε, ως φιλοφρόνηση, στον προκάτοχό του Κ. Σημίτη

αυθαίρετο, αν το δηλώσεις μπορείς να το σώσεις: πολιτική νομιμοποίησης των αυθαιρέτων επί Τρίτση (1983) τα οποία, χωρίς να δηλώνονται, ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Βαρόνος: τίτλος κομματικής ευγένειας για παλαίμαχα και συνήθως ισχυρά, ακόμα, πολιτικά τζάκια.

βυθίσατε το «Χόρα»: φράση του Α. Παπανδρέου για το τουρκικό πλοίο θαλασσίων ερευνών. Ταυτόσημο εν πολλοίς με την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε: άποψη που διατύπωσε το 1985 ο Μένιος Κουτσόγιωργας, για να δικαιολογήσει την προεκλογική πολιτική της σύγκρουσης των «δύο κόσμων» (δηλαδή του φωτός, που εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ, και του σκότους, όπου ανήκε η Ν.Δ).

δεν θέλω ου: φράση πολιτικής ευπρέπειας του Γ. Ράλλη το 1981. Οι συγκεντρωμένοι πάντως εξακολουθούν να αποδοκιμάζουν τους πολιτικούς αντιπάλους.

δημιουργική λογιστική: χρησιμοποιήθηκε για να συκοφαντήσει τα οικονομικά αποτελέσματα των κυβερνήσεων Σημίτη, ως προϊόντα λογιστικών μαγειρεμάτων. Είχε προηγηθεί ωστόσο η δημιουργική αριθμητική του Κ. Μητσοτάκη για τις αυξήσεις στους μισθούς: 1+1=14%.

διαπλοκή: να έχεις τηλεόραση, εφημερίδες και εταιρείες με δουλειές του Δημοσίου και κανείς να μην τολμά να σε αγγίξει (βλ. και τον όρο «νταβατζήδες»).

δωράκι: συνώνυμο της μίζας. Προέρχεται από τη φράση «είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και 500 εκατ. δρχ.», που φέρεται (ατεκμηρίωτα λένε πολλοί) να είπε ο Α. Παπανδρέου για στέλεχος ΔΕΚΟ.

Εδώ και τώρα: έκφραση του Α. Παπανδρέου, δηλωτική (κατά τον ίδιο) της ανυπομονησίας των μαζών για δράση και αλλαγή.

έθεσεν εαυτόν εκτός κόμματος: ο κομψός τρόπος του Α. Παπανδρέου να αναγγέλλει τις διαγραφές, καθιερώθηκε έκτοτε ως πολιτικά ορθός απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.

είμαστε έθνος ανάδελφον: η αγωνία της εθνικής μοναξιάς από τον Χρ. Σαρτζετάκη.

είστε το κράτος: διαβεβαίωση του Κ. Μητσοτάκη προς τους αστυνομικούς, οι οποίοι προφανώς την πήραν σοβαρά.

εισαγγελέας: εμφανίζεται συνήθως στη φράση «να πάτε ό,τι στοιχεία έχετε για σκάνδαλα στον εισαγγελέα». Την επέβαλε η κυβέρνηση Σημίτη και την υιοθέτησε πλήρως η Ν.Δ. Για τους αδαείς, συνοδεύεται από γενικόλογες εκφράσεις του τύπου «όλα στο φως», «το μαχαίρι στο κόκαλο».

εκσυγχρονισμός: η πολιτική προμετωπίδα των κυβερνήσεων Σημίτη. Ταυτίστηκε με δεξιά, σοσιαλδημοκρατική στροφή. Σήμερα σπάνια χρησιμοποιείται.

εμπιστοσύνη: λεκτική αυτοεπιβεβαίωση της πολιτικής αξιοπιστίας των κομμάτων (π.χ. ΠΑΣΟΚ, δύναμη εμπιστοσύνης). Απαντά επίσης κατά κόρον στη φράση «έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη», την οποία επαναλαμβάνουν ως Ευαγγέλιο όσα πολιτικά στελέχη βρεθούν κατηγορούμενα (αφού όλα υποστηρίζουν ότι είναι θύματα πολιτικής σκευωρίας βεβαίως…).

έξω πάμε καλά: φράση δηλωτική της φανερής δυσαρμονίας μεταξύ κακής εσωτερικής κατάστασης και καλής εξωτερικής εικόνας της χώρας (Κ. Καραμανλής ο πρεσβύτερος). Χρησιμοποιείται ωστόσο και ευρύτερα.

ετεροχρονισμένος: ουδέτερος όρος που παραπέμπει σε άγρια λιτότητα, όταν σχετίζεται με την (μη) καταβολή της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (κυβερνητική πολιτική ΠΑΣΟΚ, 1985). Σύγχρονη κυνική εκδοχή του, το «πάγωμα μισθών» της κυβέρνησης Καραμανλή.

Ζαρντινιέρα: συνώνυμο του μεμονωμένου περιστατικού αστυνομικής βίας. Χαρακτηριστικό «δείγμα» της πάγιας αστυνομικής πρακτικής. Συνοδεύεται πολύ συχνά από εποστρακισμούς σφαιρών, θανάτους ανύποπτων πολιτών και ατιμωρησία των δραστών-αστυνομικών.

ζιβάγκο: ενδυματολογική πρόταση πολιτικού ριζοσπαστισμού της δεκαετίας του ’70. Την εισήγαγε ο Α. Παπανδρέου αλλά κράτησε λίγο.

Ηθικό και νόμιμο: ο Γ. Βουλγαράκης ταύτισε τις δύο έννοιες, δίνοντας νέο νόημα στις αξίες της πολιτικής.

Θα μας πάρουν με τις πέτρες: πρόβλεψη του Γιώργου Παπανδρέου μετά τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Ζίμενς, που επιβεβαιώθηκε εν μέρει τον περασμένο Δεκέμβριο με την εξέγερση των νέων.

θεσμός είναι μόνο ο κυρίαρχος λαός: η πρωτότυπη απάντηση του Α. Παπανδρέου στους διώκτες του, το 1989.

θυρωρός: σύμβολο κοινωνικής αναγνώρισης και καταξίωσης τη δεκαετία του ’80. Εμεινε στην ιστορία από την παροιμιώδη φράση του Γ. Κατσιφάρα: «Αν δεν ήταν ο Α. Παπανδρέου, δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας».

Κάθαρση: προσδιόρισε τη περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά και των ειδικών δικαστηρίων που ακολούθησαν. Κατ’ άλλους, ταυτίζεται απολύτως με το «βρώμικο ’89».

κάθετα: ΠΑΣΟΚ νεολογισμός για την απόλυτη διαφωνία.

καμένη γη: τα άδεια ταμεία που άφησε πίσω της η Ν.Δ. το 1981 για να πλήξει την «αλλαγή».

Καραμανλής ή τανκς: η φράση-δίλημμα του Μ. Θεοδωράκη το 1974 θεωρήθηκε από πολλούς τότε εκβιαστική. Τελευταία ο Ευ. Στυλιανίδης επανέλαβε ως φάρσα μάλλον το εκσυγχρονισμένο δίλημμα Καραμανλής ή χάος, για να εισπράξει από την Αννα Διαμαντοπούλου την απάντηση Καραμανλής ίσον χάος. Η εξίσωση του χάους…

κασέτα: Εξωθεσμική απειλή για κάθε επίορκο δημόσιο λειτουργό. Γνωστές έχουν μείνει οι «κασέτες της ΚΥΠ» και του Μ. Τριανταφυλλόπουλου, ενώ τελευταία κάνουν θραύση και τα ροζ dvd.

κοινωνικός αυτοματισμός: εισήχθη από το ΠΑΣΟΚ (Δ. Ρέππας) για να επεξηγήσει και να παρακινήσει φαινόμενα εμφύλιας αντίδρασης κοινωνικών ομάδων απέναντι σε άλλες. Εκτοτε τον επικαλούνται, ως λύση ή απειλή, όλες οι στριμωγμένες εξουσίες.

κοριός: βασικό εργαλείο άσκησης πολιτικής. Από την εποχή του Τόμπρα και των ΚΑΦΑΟ, ώς τον άρχικοριό Χ. Μαυρίκη, τον στρατηγό Γρυλλάκη και τη Vodafone, οι υποκλοπές στην Ελλάδα ζουν και βασιλεύουν.

κουμπάροι: πραγματικοί κουμπάροι που παίζουν τους κομματικούς και κρατικούς «μεγαλοπαράγοντες» για ίδιον όφελος (;). Εγιναν γνωστοί πρόσφατα στην υπόθεση ΜΕΒΓΑΛ-Επιτροπής Ανταγωνισμού.

κωλόσπιτο: η ροζ βίλα του Ανδρέα Παπανδρέου και της Δ. Λιάνη στην Εκάλη, διά στόματος Ε. Γιαννόπουλου: «Ε, δεν θα μας ρίξουν για ένα κωλόσπιτο».

Λοχαγός: άτυπο κομματικό αξίωμα που προσδιορίζει μεσαία σε θέση και ηλικία στελέχη. Απαντά και στα δύο μεγάλα κόμματα. Το κίνημα των «λοχαγών» στήριξε τον Κ. Σημίτη αλλά και τον Κώστα Καραμανλή στην αρχηγία.

Μαζί: λέξη κλειδί της μεταπολίτευσης για τον προσδιορισμό αλλά και την υφαρπαγή της λαϊκής συναίνεσης (π.χ. «μαζί θα προχωρήσουμε»). Συνηθίζεται ώς τις μέρες μας.

μεσάζοντες: από βδέλλες των αγροτών του κάμπου μεταπήδησαν σε πιο κυριλέ δουλειές (π.χ. εξοπλιστικά, προμήθειες του Δημοσίου κ.ά).

mea culpa: μεγαλόψυχη επίδειξη αυτοκριτικής από τον Α. Παπανδρέου μετά το Νταβός. Σημαίνει «λάθος μου» στα λατινικά. Πρόσφατα ο Κ. Καραμανλής, κάνοντας σκληρή αυτοκριτική, έφτασε στο σημείο να παραδεχθεί ότι υποτίμησε το Βατοπέδι!

μηδενική ανοχή (εννοείται κατά της διαφθοράς): θα μπορούσε να είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο της κυβέρνησης Καραμανλή.

μη προνομιούχοι: η ευρεία κοινωνική συμμαχία που ανέδειξε το 1981 σε πλειοψηφικό ρεύμα το ΠΑΣΟΚ.

μπάνια του λαού: ο Α. Παπανδρέου τα χαρακτήρισε ιερά, για να αποφύγει εκλογές καλοκαιριάτικα. Εκτοτε η ρήση απέκτησε διαχρονική αξία και καθολικό σεβασμό.

Νέο: επιθετικός προσδιορισμός του απόλυτου κενού. Χρησιμοποιείται κυρίως όταν δεν έχει κανείς τίποτα ουσιαστικό να πει: π.χ. Νέα Ελλάδα, νέα αρχή, νέα διακυβέρνηση, νέο ξεκίνημα.

νταβατζήδες: ήρθε στην επιφάνεια από τη φράση «δεν θα ανεχθούμε να κυβερνούν αυτό τον τόπο 5 νταβατζήδες και 6 συντεχνίες», την οποία φέρεται να είπε το 2004 ο Κ. Καραμανλής σε βουλευτές του, τρώγοντας σουβλάκια στου Μπαϊρακτάρη. Θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο all time classic ερώτημα του θείου του: «Μα επιτέλους, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;». Στιγματίζει τα γνωστά φαινόμενα διαπλοκής, αν και 6 χρόνια μετά δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη πόσοι και ποιοι είναι τελικά οι νταβατζήδες…

ντολμαδάκια της Μαρίκας: γαστρονομικό συνώνυμο της συγκυβέρνησης Τζαννετάκη (Ν.Δ. – ΣΥΝ).

Ξεπούλημα: Η εκποίηση δημόσιας περιουσίας από το αντίπαλο κόμμα.

Οικοσκευή: έχει δύο ερμηνείες. Προσδιορίζει την κινητή περιουσία του Γλίξμπουργκ που βγήκε κρυφά από το Τατόι επί Μητσοτάκη, αλλά και τις οικοσκευές-δώρα της Ζίμενς σε πολιτικά πρόσωπα.

Παραπλανηθείς υπουργός (ενίοτε και πρωθυπουργός): νέα μορφή ιδιότυπης πολιτικής και ποινικής ανευθυνότητας των πολιτικών προσώπων. Ο όρος ανήκει στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά.

πολιτική ευθύνη: άγνωστης ετυμολογίας και περιεχομένου φράση για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όπου υπουργοί και πρωθυπουργός θεωρούνται περίπου αδαείς και παντελώς ανεύθυνοι άνθρωποι.

πράσινη ανάπτυξη: οικονομική πολιτική νέου, οικολογικού τύπου. Λανσάρεται τα τελευταία χρόνια από τον Γ. Παπανδρέου.

πρωθυπουργός: απαντά κυρίως στο σύνθημα «είσαι και θα είσαι ο πρωθυπουργός» και στη φράση «έναν πρωθυπουργό τον στέλνεις σπίτι του, όχι στο ειδικό δικαστήριο», η οποία αποδίδεται στον Κων. Καραμανλή (θείο), την περίοδο των παραπομπών του Α. Παπανδρέου.

Ρετιρέ: συμβολική περιγραφή προνομιούχων στρωμάτων του Δημοσίου (Α. Παπανδρέου).

Σκληρό ροκ: μεγάλη σε ένταση πολιτική αντιπαράθεση. Χρησιμοποιήθηκε από τον Κ. Λαλιώτη.

σε δέκα χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει: φράση του Κ. Μητσοτάκη το 1991 για το όνομα Μακεδονία. Δηλωτικό της γενικότερης αμηχανίας του πολιτικού συστήματος να λύσει εδώ και 20 χρόνια το ζήτημα.

σεμνά και ταπεινά: κλασικό μότο των δύο τελευταίων κυβερνήσεων Καραμανλή σε θέματα ηθικής τάξεως και συμπεριφοράς. Πώς λέμε «καμία σχέση»!

σκάνδαλο-σκανδαλολογία: αφορά υποθέσεις κλοπής δημόσιας περιουσίας και παραβατικής συμπεριφοράς από πολιτικά πρόσωπα. Η σημασία της εξαρτάται ωστόσο από την οπτική και την πολιτική ένταξη του καθενός. Τελευταία ο Κώστας Καραμανλής, μετά το Βατοπέδι, εισήγαγε την ηπιότερη παραλλαγή «σκανδαλώδη πράγματα».

Τα δικά μας παιδιά: οι ημέτεροι που προσλαμβάνονται σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ. Μετά το ΑΣΕΠ ονομάζονται και «συμβασιούχοι».

τεμαχισμός-τιμάριο: αφορά το ΠΑΣΟΚ, που κατά τον ιδρυτή του «δεν τεμαχίζεται, δεν τιμαριοποιείται».

τρένο: ταυτίστηκε σημειολογικά με το ΠΑΣΟΚ. Εξού και η φράση «όποιος διαφωνεί, να κατέβει από το τρένο». Στη Ν.Δ χρησιμοποιούν συνήθως το βουκολικότερο παράδειγμα του μαντριού («Οποιος μείνει έξω από το μαντρί τον τρώει ο λύκος»).

Τσοβόλα δώσ’ τα όλα: φράση του Α. Παπανδρέου σε προεκλογική συγκέντρωση του 1989 στο Περιστέρι. Αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της ακατάσχετης προεκλογικής παροχολογίας, αν και στην πράξη δεν δόθηκαν πολλά…

Υπευθυνότητα-σοβαρότητα: την επικαλούνται οι πολιτικοί, μόνο όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση.

Φούσκα: συνώνυμο της απάτης του Χρηματιστηρίου, για την οποία ουδείς πλήρωσε. Ταυτίσθηκε επίσης με τις λέξεις λαμόγια, αεριτζήδες, παπαγαλάκια.

φως στο τούνελ (ή και έξοδος από το τούνελ): αγαπημένη φράση όλων των υπουργών Οικονομίας, σε περιόδους επιβολής άγριας λιτότητας.

Χρονοδιάγραμμα: εγκαθιδρύθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο ως χρονικό πλαίσιο απομάκρυνσης των αμερικανικών βάσεων, που τελικώς παρέμειναν. Εκτοτε χρησιμοποιείται για κάτι που σίγουρα δεν πρόκειται να συμβεί…

χρονοντούλαπο (της ιστορίας): ευρηματική έκφραση του Α. Παπανδρέου για τον σκουπιδοντενεκέ…

[Πηγή: tvxs.gr]

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ