Posted tagged ‘μητσοτάκης’

Ερείπια του παλαιού, αναδύσεις του νέου

Αύγουστος 31, 2013

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, το 2009, και πολύ περισσότερο από την αναγγελία εισόδου στο πρώτο μνημόνιο, ήταν σαφές ότι η πολιτική γεωγραφία, όπως λίγο πολύ παρέμενε σταθερή από τη δεκαετία ‘80, θα άλλαζε βαθιά και διαρκώς. Σε κανένα κράτος υπό τη δοκιμασία της χρεοκοπίας και των προγραμμάτων του ΔΝΤ το πολιτικό σύστημα δεν παρέμεινε αλώβητο· αντιθέτως, πρόσωπα και δυνάμεις που οδηγούν μια χώρα στην οδυνηρή επιτήρηση είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από το προσκήνιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Αυτή η τεκτονική μετατόπιση συμβαίνει ήδη και στην Ελλάδα, παρότι δεν έχει ολοκληρωθεί. Το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου 2009, μετά τις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, παρουσιάζει ελάχιστα κοινά τυπικά χαρακτηριστικά με το σημερινό. Εν τω μεταξύ, στη διαρρεύσασα τετραετία, έχουν συμβεί πρωτογανή γεγονότα: ο εκλεγμένος πρωθυπουργός του πρώτου μνημονίου απεπέμφθη και ο υπουργός του επί των Οικονομικών σύρεται κατηγορούμενος για κακούργημα. Ενας τραπεζίτης αναγορεύθηκε πρωθυπουργός και υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο. Το κεντροαριστερό κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και έβαλε τη χώρα σε καθεστώς επιτήρησης κατέρρευσε. Ενα ακροδεξιό κόμμα συνήργησε στο μνημόνιο και εξαερώθηκε. Ενα άλλο ακροδεξιό μόρφωμα, με νεοναζιστικούς χαρακτήρες και αντισυστημική ρητορική, εκτοξεύθηκε από το πουθενά και διεκδικεί την τρίτη θέση. Ο ηγέτης της μείζονος αντιπολίτευσης, που αντιτάχθηκε στο πρώτο μνημόνιο, υπέγραψε το δεύτερο και το τρίτο και εφάρμοσε πολτική εκ διαμέτρου αντίθετη προς τις διακηρύξεις του, όταν έγινε πρωθυπουργός. Τέλος, ένα μικρό αριστερό κόμμα, κινούμενο ιστορικά μεταξύ 3%-5,5%, απογειώθηκε στη στρατόσφαιρα του 27% και του ουσιαστικού ρυθμιστή των εξελίξεων εφεξής.

Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Στο ρευστό παρόν, πέραν της υπό διαμόρφωσιν πολιτικής γεωγραφίας, διακρίνουμε ήδη μείζονες μετασχηματισμούς στο κοινωνικό ανάγλυφο, δηλαδή στην ταξική διάρθρωση, και στις συλλογικές αναπαραστάσεις, στις συμπεριφορές και στις ιδέες. Το υλικό, κοινωνικό και διανοητικό σοκ της χρεοκοπίας και της φτώχιας διαμορφώνει νέες συσσωματώσεις, νέα συλλογικά και ατομικά υποκείμενα, με τέτοια σφοδρότητα και ταχύτητα που δεν είχαμε υποψιαστεί στην Ελλάδα τον τελευταίο μισό αιώνα. Τόσο που, στο πολιτικό επίπεδο, μπορούμε να μιλάμε για νέα δεξιά και νέα αριστερά, σε αντιπαραβολή με την έως πρόσφατα παλαιά δεξιά και αριστερά.

Θα αποτολμήσουμε να περιγράψουμε αδρά μερικά χαρακτηριστικά του αναδυόμενου τοπίου, σε σύγκριση με τους χαρακτήρες του παλαιού.

Η παλαιά δεξιά, επηρεασμένη βαθιά από τον καραμανλισμό της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου («σοσιαλμανία» και ευρείες κρατικοποιήσεις), σταδιακά προσέγγισε και τον κεντρώο χώρο, όπως και τον φιλελεύθερο-νεοφιλελεύθερο. Η νεοφιλελεύθερη στροφή, υπό τον αστερισμό του θατσερισμού, επιχειρήθηκε από τον Κων. Μητσοτάκη στο κυβερνητικό διάλειμμα του ‘90. Η κεντρώα στροφή της λαϊκής δεξιάς ολοκληρώθηκε υπό την ηγεσία τον Κώστα Καραμανλή. Ηδη όμως από τη δεκαετία ‘90, η νοοτροπία των στελεχών της δεξιάς επηρεάζεται από τον κυβερνητισμό και τη συμπαγή κομματική οργάνωση του αντιπάλου του, του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Μετά το 2004, και ιδίως μετά το 2007, η τυπική δεξιά παρουσιάζεται κουρασμένη, χωρίς νέα πρόσωπα και νέες ιδέες, στηριζόμενη στην περιστασιακή, μεγαλύτερη ή μικρότερη, ακτινοβολία του ηγέτη της παράταξης.

Η κρίση μεταμορφώνει δραστικά τη δεξιά. Η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η συνακόλουθη εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων, απομακρύνουν μεγάλα μέρη της εκλογικής πελατείας. Ταυτόχρονα, οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες, εφαρμοζόμενες από την ξένη επιτροπεία, καθίστανται απεχθείς για τις μάζες. Τα πληγέντα στρώματα, που ακολουθουσαν τη δεξιά, είτε ως πελάτες είτε από οικογενειακή παράδοση, αποκολλώνται ψυχικά και σκορπίζουν. Παρά τη στροφή της πληγείσας ΝΔ προς τον σκληρό λόγο και την απορρόφηση ακροδεξιών από τον ΛΑΟΣ, ένα σημαντικό μέρος ψηφοφόρων καταφεύγει στον οιονεί αντισυστημικό, υπερεθνικιστικό, λαϊκιστικό και βάναυσο λόγο της Χρυσής Αυγής. Υπό αυτή την έννοια, η παλαιά ΝΔ και η νέα ΧΑ είναι όμορες και ανταγωνιστικές εντός του ευρύτερου δεξιού πλαισίου.

Αξιοσημείωτο: η νυν ΝΔ διατηρείται ενιαία μόνον λόγω της συγκολλώσας κυβερνητικής εξουσίας. Κατά τα άλλα, εφόσον η κατάσταση οξύνεται, θα αποκαλύπτονται οι τώρα λανθάνουσες φυγόκεντρες τάσεις: οι σαμαρικοί της σκληρής λαϊκής δεξιάς, οι καραμανλικοί κεντροδεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι, οι ακροδεξιοί.

Στα μήντια, συμβατικά και δικτυακά, η δεξιά εκφράζεται με ισχυρή φωνή κυρίως μέσω των νεοδεξιών, οι οποίοι προέρχονται από μη τυπικούς δεξιούς χώρους· κυρίως από την πρώην εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά, το ερειπιώδες ΠΑΣΟΚ του Β. Βενιζέλου, φιλελεύθερους και νεοφιλελεύθερους των μικροσκοπικών μορφωμάτων, αλλά και αρκετούς πρώην αριστερούς. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της φωνής είναι η επιθετική ρητορική της καθολικής ευθύνης ή της συνευθύνης, και ένα κράμα ηθικολογίας και οικονομισμού.

Η αριστερά έχει υποστεί κι αυτή βαθιές μεταμορφώσεις. Η παλαιά ήταν κατά βάσιν ηττοπαθής, περιχαρακωμένη, αναχρονιστική, εκφραζόμενη ως τέτοια από το ΚΚΕ έως και σήμερα. Η σοσιαλδημοκρατία, στην επικρατήσασα ελληνική εκδοχή της, ήταν μαζική, νικήτρια, συμπαγής, λαϊκιστική, πελατειακή και συντεχνιακή, εντέλει διεφθαρμένη. Τώρα πλέον δεν υπάρχει.

Ο τελευταίος, μικρότερος παίκτης της ευρύτερης παλαιάς αριστεράς, ο πρώην Συνασπισμός, είναι αυτός που άλλαξε πιο θεαματικά από οποιονδήποτε πολιτικό σχηματισμό. Ο μικρός ΣΥΝ καρδιοχτυπούσε να μπει στη Βουλή, ήταν μια περίπου λέσχη μοιρασμένη ανάμεσα στον δικαιωματισμό και έναν αντιπαγκοσμιοποιητικό κινηματισμό, ταλαντευόμενος επίσης ανάμεσα στον φετιχιστικό ευρωπαϊσμό και τον εγγενή συντηρητισμό της πρωην ΕΑΡ, αφενός, και τις παλαιοαριστερές καθηλώσεις των κουκουεδογενών, αφετέρου. Κοινωνικά και ανθρωπολογικά, η παλαιά αριστερά ήταν συμμαζεμένη και υστερόβουλη, λεηλατημένη πολιτικά αλλά και βολεμένη εντός του κοινωνικού συμβολαίου του ΠΑΣΟΚ. Η περιλάλητη πνευματική ηγεμονία της είναι μάλλον για γέλια.

Η νεά αριστερά όπως την ανέδειξε η τεκτονική κρίση έχει διαφοριστεί σε πολύ σύντομο χρόνο. Είναι επιθετική και αυθάδης, με σχετική αυτοπεποίθηση, είναι ηγεμονική αλλά και σαστισμένη, υπό το βάρος της ιστορικής ευθύνης και με τη διεθνή κοινή γνώμη στραμμένη πάνω της. Η αναδυόμενη μαζική αριστερά φέρει την απόγνωση της κρίσης και της υλικής εξαθλίωσης, υποφέρει και αυτή από τη σύγχυση των καινοφανών προκλήσεων, δεν διαθέτει νέα διανοητικά εργαλεία, αλλά πολιτικά για πρώτη φορά καταφέρνει να είναι πιο ανοιχτά λαϊκή, συχνά και λαϊκιστική. Υπάρχουν κι εδώ πολύς οπορτουνισμός, υστεροβουλία, εξουσιομανία. Ελάχιστες νέες ιδέες. Τα πιο νεανικά της τμήματα είναι τα πιο μοντέρνα, ανοιχτά στη νέα γνώση, τα νέα μέσα και τον κοσμοπολιτισμό· αυτά συμπεριφέρονται πλουραλιστικά επιθετικά στα κοινωνικά δίκτυα, αποκόπτουν εαυτούς από τη σταλινική παράδοση και ταυτόχρονα βδελύσσονται την παλαιά σοσιαλδημοκρατία, ιδίως τον εκσυγχρονισμό που βούλιαξε στη διαφθορα και την χρεοκοπία.

Κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε.

[Toυ Ν. Ξυδάκη, αναδημοσίευση από vlemma.wordpress.com, 31/8/13]

Αυριανισμός: Μάστιγα της Μεταπολίτευσης

Αύγουστος 21, 2013

«Φοράνε χειροπέδες σε αυτούς που δημιουργούν!» φώναξε ο εκδότης Γιώργος Κουρής φτάνοντας στα δικαστήρια της Ευελπίδων, μετά τη σύλληψή του. Πρόκειται να δικαστεί στο αυτόφωρο στις 30 Απριλίου, κατηγορούμενος για χρέη προς το δημόσιο – κατά δήλωσή του, ύχους 300.000 ευρώ.

Εμείς στο UNFOLLOW βιαστήκαμε λίγο, η αλήθεια είναι. Φιλοτεχνήσαμε την προσωπογραφία του «δημιουργού» στο τεύχος #4 (Μάρτιος 2012). Χάριν επικαιρότητας, την ανεβάζουμε ολόκληρη στο διαδίκτυο. Και μην ξεχνάτε: το τεύχος #5 του UNFOLLOW κυκλοφορεί στα περίπτερα!

Γιώργος Κουρής: Ο προπαγανδιστής που αλλοίωσε τον ελληνικό Τύπο

Με εμπνεύσεις και τακτικές που μοιάζουν να προέρχονται από το πόνημα του Αδόλφου Χίτλερ Ο αγών μου, ο δημιουργός του αυριανισμού ξεκίνησε από την Κεφαλονιά και μέσα σε πέντε δεκαετίες έφτασε στο εμπόριο τηλεοπτικών καναλιών και στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας.

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Ο ίδιος συστήνεται ως έμπορος τηλεοπτικών καναλιών. «Δουλειά μου είναι να φτιάχνω και να πουλάω συχνότητες» είπε σε πρόσφατη συνάντησή του με κάποιους από τους εκατοντάδες δημοσιογράφους που έστειλε στην ανεργία. Είναι μια δουλειά που την κάνει καλά ο μοντέρνος πραγματευτής. Και τις απολύσεις («περισσότεροι από 5.000 δημοσιογράφοι πέρασαν απ’ τα χέρια μου» υποστηρίζει αυτάρεσκα) και το εμπόριο συχνοτήτων. Κανάλι 29 (μετεξελίχθηκε στο Star Channel), Κανάλι 5 (μετεξελίχθηκε στο ALTER), Extra και εσχάτως το Kontra Channel, την τηλεοπτική έκδοση της Αυριανής.

Απολαύστε ομοιότητες: Πώς συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό της η εφημερίδα-συνώνυμο του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980; «Στόχος μας είναι να ξεσκεπάζουμε τους λωποδύτες, τους κλέφτες, τους μαστροπούς-αλήτες δημοσιογράφους του κίτρινου Τύπου, τους πάσης φύσεως εκμεταλλευτές του ελληνικού λαού, τους πάσης φύσεως ραδιούργους, μηχανορράφους συμμάχους και τουρκόφιλους συνάμα και όλα τα κατακάθια και τα καθάρματα, που ποτέ δεν θέλησαν ν’ αναγνωρίσουν τα δίκαια της πατρίδος μας».

Και πώς παρουσιάζεται στο τηλεοπτικό κοινό το kontra channel τρεις δεκαετίες αργότερα; «… το κανάλι επικεντρώθηκε στην αδιαπραγμάτευτη ενημέρωση, με ευαισθησία στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, τόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομά τους, σε μια εποχή που ο κόσμος αποδοκίμαζε και αποδοκιμάζει όλες σχεδόν τις συστημικές δομές, ενώ βιώνει οικονομικά τις δυσκολότερες ημέρες τις μεταπολεμικής Ελλάδας…»

Το μάθημα του Χίτλερ και η άνεση του χαμαιλέοντα

Αυτό που κάνει τον Κουρή να ξεχωρίζει είναι ότι αντιλαμβάνεται έγκαιρα τον κοινωνικό αναβρασμό και ακολουθεί την πρακτική που εφάρμοσε με επιτυχία ο Αδόλφος Χίτλερ τη δεκαετία του 1920: «Η προπαγάνδα και το πνευματικό της επίπεδο πρέπει να βρίσκεται όσο πιο χαμηλά είναι οι μεγάλες μάζες του πληθυσμού» έγραφε στο βιβλίο Ο αγών μου ο άνθρωπος που σημάδεψε όσο κανείς άλλος τον 20ό αιώνα.

Τη δεκαετία του 1960 ο Γιώργος και ο Μάκης Κουρής εκδίδουν την εφημερίδα Η Φωνή της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης. Εκεί, σε κείμενά τους αποκαλούσαν τον Ανδρέα Παπανδρέου «άπατρι και δηλωσία Ανδρέσωφ», έλουζαν με κοσμητικά επίθετα τον Γεώργιο Παπανδρέου, ενώ σε άλλα κείμενα υμνούσαν τον Ιωάννη Μεταξά, ακόμη και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη την εποχή της Αποστασίας. Αργότερα, σύμφωνα με τους επικριτές των αδερφών Κουρή, η ίδια εφημερίδα στήριζε το καθεστώς της χούντας.

Το 1978, τα δυο αδέρφια ήρθαν στην Αθήνα, έστησαν εργοστάσιο για την παραγωγή γραφικής ύλης και καρμπόν και δύο χρόνια αργότερα επανήλθαν στις εκδοτικές επιχειρήσεις με τη λαϊκή εφημερίδα Αυριανή. Όπως η Ελευθεροτυπία γεννήθηκε το 1975, έπειτα από τη μεγάλη απεργία των συντακτών, έτσι και η Αυριανή γιγαντώθηκε στην απεργία των τυπογράφων. Ήταν η μόνη που έφτανε στο κοινό, μαζί με τον Ριζοσπάστη και την Αυγή. Έτσι, από μερικές εκατοντάδες φύλλα πωλήσεων, έφτασε να γίνει πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Ελλάδα, και ο έμπορος καρμπόν μπήκε ξαφνικά στο κλαμπ των μεγαλοεκδοτών. Στην εξάπλωσή της βοήθησαν η χαμηλή τιμή της (5 δραχμές, ενώ οι υπόλοιπες κόστιζαν 15 δραχμές εκείνη την εποχή) και φυσικά το λαϊκό ύφος της, που κινούνταν στα όρια του προσβλητικού και του χυδαίου. Αυτό την έφερε απέναντι στην κυβέρνηση και τον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη. Και σχεδόν αναγκαστικά, ο Κουρής βρέθηκε στο απέναντι στρατόπεδο: στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, το οποίο ετοιμαζόταν να κυβερνήσει.

Με άνεση χαμαιλέοντα, όταν το αποτέλεσμα των εκλογών του 1981 έφερε στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, η εφημερίδα του κυκλοφόρησε με τίτλο: «Οι αγώνες και οι θυσίες της Αυριανής δικαιώθηκαν πανηγυρικά. ΝΙΚΗΣΑΜΕ – ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ – Γελοιοποιήθηκε και εξευτελίστηκε με τις κομπίνες και τις απάτες της γυναίκας του ο Ράλλης».

Αυτό ήταν. Μόλις είχε γεννηθεί ο αυριανισμός. Σε ένα πρωτοσέλιδο που είχε τα πάντα. Ψέμα, υπερβολή, ίντριγκα και ανυπόστατες κατηγορίες. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις προεδρικές εκλογές, όταν επιλέχθηκε ο Χρήστος Σαρτζετάκης αντί του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τον οποίο σκεφτόταν να προτείνει ο Α. Παπανδρέου, ο Κουρής άλλαξε τη… μαρκίζα στην Αυριανή και πρόσθεσε κάτω από τον τίτλο το μότο που την έκανε ακόμη πιο διάσημη: «Η εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό».

Στις εφημερίδες του Κουρή έχει προστεθεί από το 1983 και ο «Φίλαθλος», με τον οποίο ο ίδιος δεν ασχολείται, έχοντας αφήσει τον Νίκο Καραγιαννίδη να αναθρέψει το αθλητικό αδερφάκι της Αυριανής στα ίδια πρότυπα. Λίγος κιτρινισμός, λίγος λαϊκισμός, λίγος αυριανισμός.

Ο κιτρινισμός κεντρίζει την περιέργεια του πολίτη, διεισδύει στις ιδιωτικές ζωές και συναλλαγές για να αντλήσει θέματα που θα ερεθίσουν το κοινό και θα αυξήσουν τις πωλήσεις. Ο λαϊκισμός έχει επίσης στόχο την αύξηση πωλήσεων, ωστόσο διαφέρει από τον κιτρινισμό στο σκεπτικό και στον τρόπο με τον οποίο πλασάρει τα διογκωμένα ή πλασματικά στοιχεία. Ο λαϊκισμός μιμείται τη λαϊκή έκφραση, το λαϊκό ταμπεραμέντο, τη λαϊκή νοοτροπία και φρασεολογία αναλαμβάνοντας το ρόλο του προστάτη του λαού. Το υβρίδιο των δύο, που γεννήθηκε στα γραφεία του Ταύρου από την εκδοτική απόπειρα του Κεφαλλονίτη, είναι ο αυριανισμός. Ένας όρος που εισήλθε στην ελληνική γλώσσα το ίδιο βίαια και απότομα με την εφημερίδα που τον… βάφτισε, την Αυριανή. Όπως γράφει ο Λυκούργος Κομίνης στο βιβλίο του Τα μυστικά της δημοσιογραφίας – Δεοντολογία, «ο αυριανισμός εκμεταλλεύεται τις ιδιομορφίες του κιτρινισμού και τη δημοσιογραφία του λαϊκισμού και προσθέτει το πολιτικό στοιχείο στο εκρηκτικό μίγμα. Ο αυριανισμός είναι πολιτική νοοτροπία που όχι μόνο κατευθύνει μάζες, αλλά τις χρησιμοποιεί για να υπηρετήσει τα συμφέροντα που προστατεύει».

Στη φιλοσοφία του αυριανισμού, την οποία ενσάρκωσε ο αεικίνητος Κουρής, συμπεριλαμβάνεται η προσπάθεια καθοδήγησης του πολιτικού τρένου στο οποίο έχει προσκολληθεί. Ο ίδιος έγινε ο μηχανοδηγός του τρένου. Καθοδηγεί τόσο τις μάζες, όσο και τους πολιτικούς. Άλλοτε τους απλούς βουλευτές και άλλοτε αρχηγούς κομμάτων. Αυτό το παιχνίδι παιζόταν ανέκαθεν στην πολιτική. Ποτέ όμως με τέτοια ωμότητα, αμεσότητα και κατά καιρούς επιτυχία. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η ψεύτικη φωτογραφία του νέου (τότε) αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με γερμανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η οποία δημοσιεύτηκε πριν από τις εκλογές του 1985 και ουσιαστικά καθόρισε το αποτέλεσμα υπέρ του ΠΑΣΟΚ.

Η πιο «βρωμερή φασιστική φυλλάδα»

Ο Κουρής είχε φτάσει στο απόγειο της δόξας του. Ήταν ισότιμος συνομιλητής κυβερνητικών στελεχών, μπαινόβγαινε στο σπίτι του πρωθυπουργού, ενώ λέγεται ότι έβαλε ακόμη και τα κλάματα μπροστά στον Α. Παπανδρέου προκειμένου να τον πείσει να μην προτείνει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Μέσω της Αυριανής είχε προσδώσει σταλινικά χαρακτηριστικά στον «Ανδρέα», ενώ παράλληλα έχοντας αποκτήσει προσβάσεις στις πηγές της πληροφόρησης, τελειοποίησε το παιχνίδι «έχω ράμματα για τη γούνα σου». Με ασαφή υπονοούμενα ότι κάτι ξέρει, κατόρθωνε να έχει υπό τον έλεγχό του όποιον επιθυμούσε.

Η μέθη της εξουσίας είναι επικίνδυνη. Ο ίλιγγος παρασύρει τον Γιώργο Κουρή, που μοιάζει να έχει χάσει τον έλεγχο. Η… πριονοκορδέλα του δεν περιορίζεται πια σε πολιτικούς, τους οποίους βάζει και βγάζει με ευκολία από την κυβέρνηση, αλλά και σε προσωπικότητες από άλλους χώρους. Το κεφάλαιο του βιβλίου της προπαγάνδας «αν επαναλαμβάνεις ένα μεγάλο ψέμα, κάποια στιγμή αυτό θα περάσει ως αλήθεια», που επιτυχημένα δοκίμασαν στα μέσα του 20ούαιώνα ο Χίτλερ και ο αρμόδιος υπουργός του Γιόζεφ Γκέμπελς, τίθεται σε εφαρμογή: με αυτό τον τρόπο κατακρεουργούνται ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζηδάκις και άλλοι. Ο τελευταίος πάντως, σε συναυλία που έδωσε τον Σεπτέμβριο του 1987 στο Καλλιμάρμαρο με τη Νανά Μούσχουρη, πέρασε στην αντεπίθεση και έγινε ο πρώτος που κατακεραύνωσε τον αυριανισμό: «Θέλω να καταγγείλω δημόσια την επί χρόνια ανενδοίαστη ύπαρξη και κυκλοφορία της πιο βρωμερής φασιστικής φυλλάδας που γνώρισε ο τόπος, της Αυριανής» είπε και το κοινό πανηγύρισε σαν να μπήκε γκολ.

Ο διχασμός όμως ήταν η τροφή της εφημερίδας του Κουρή. Ο αδερφός του είχε εκλεγεί βουλευτής Β΄ Αθηνών, ενώ ο ίδιος ένιωθε άτρωτος. Με τη δύναμη της Αυριανής κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα και μπαίνει στα ηλεκτρονικά μέσα με το Ράδιο Αθήνα. Ήδη έχει εκμεταλλευτεί το δέσιμό του με την κυβέρνηση λαμβάνοντας δάνεια από την Εθνική Τράπεζα, με τα οποία χρηματοδοτεί τη γιγάντωση των εταιρειών του. Και ενώ θα περίμενε κανείς να αρχίσει η πτώση του μαζί με αυτήν του ΠΑΣΟΚ στην εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά, ο Κουρής γίνεται το μόνο αποκούμπι του κόμματος που κυβέρνησε τη χώρα σχεδόν ολόκληρη τη δεκαετία του 1980. Και ανάμεσα στα ανταλλάγματα που εξασφαλίζει είναι και η πρώτη του άδεια για τηλεοπτικό σταθμό, το Κανάλι 29, που στελεχώνεται άμεσα και μέσω του οποίου κορυφώνονται οι επιθέσεις προς τους πολιτικούς αντιπάλους του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ παράλληλα γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό και η υπερασπιστική γραμμή των σκανδάλων. Είναι η εποχή των παχιών αγελάδων, όμως οι υπάλληλοί του πληρώνονται από τη… μαύρη σακούλα. Χαρακτηριστική είναι μάλιστα η ιστορία ενός κλητήρα που κάποτε εξαφανίστηκε με τη σακούλα των μηνιαίων πληρωμών. Εντοπίστηκε μετά από καιρό στο Μεξικό, όπου απολάμβανε τις παραλίες με ισχυρούς ανέμους, ιδανικούς για σέρφινγκ.

Μολονότι το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην εξουσία το 1993, οι πωλήσεις της Αυριανής βουλιάζουν. Όμως ο διορατικός Κεφαλλονίτης πραγματευτής δεν πατάει πια μόνο σε μια βάρκα. Έχει διεισδύσει για τα καλά στο χώρο της τηλεόρασης. Παράλληλα, αλλάζει και επιχειρηματική κατηγορία. Αναβαθμίζεται σε ένα επίπεδο όπου απαιτούνται πολύ μεγαλύτερα ποσά. Λέγεται ότι η εμπλοκή του στο Star κόστισε 2 δισ. δραχμές (κάτι παραπάνω από 6 εκατ. ευρώ). Έτσι ξεκίνησε ο κύκλος των δανειοδοτήσεων και οι μεγάλες προστριβές με το ΠΑΣΟΚ. Η επίθεση στον διοικητή της Εθνικής Τράπεζας Γιώργο Μίρκο (σχετικά με τον Αστέρα της Βουλιαγμένης, όπου ο Κουρής εμφάνιζε απλήρωτους λογαριασμούς που ανήκαν σε άλλους πελάτες ως λογαριασμούς του διευθυντή της ΕΤΕ) είχε έναν και μόνο στόχο: τη συνέχιση της χρηματοδότησης.

«Να αποφευχθούν παραφωνίες…»

Ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, δημοσιοποίησε τη συνάντηση του Κουρή με τον Μίρκο, παρουσία του τότε γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Άκη Τσοχατζόπουλου και του διευθυντή της εφημερίδας Το Βήμα Σταύρου Ψυχάρη, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του εκδότη της Αυριανής. Ο εναγκαλισμός με το ΠΑΣΟΚ έπνεε τα λοίσθια, όχι όμως και με το εκδοτικό κατεστημένο, το οποίο τον πλεύρισε όχι γιατί τον είχε ανάγκη, αλλά «για να αποφευχθούν παραφωνίες», όπως γράφτηκε στον Τύπο.

Την ίδια στιγμή τα χρέη του άγγιζαν τα 500 εκατ. δραχμές (περίπου 1,5 εκατ. ευρώ), ενώ είχαν σφραγιστεί επιταγές του αξίας 700 εκατ. δραχμών (περίπου 2 εκατ. ευρώ). Η μπογιά του αρχίζει να μην περνά πια. Το καταλαβαίνει και ο ίδιος όταν κόβεται η συνέντευξή του στον Πάνο Παναγιωτόπουλο και την εκπομπή του στον ΑΝΤ1 Προφίλ, όπου ο Γ. Κουρής αναφερόταν στη σχέση του με τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Παράλληλα κόβεται μια εκπομπή στο Star με θέμα την περίφημη «βίλα Λιάνη».

Η άνεση με την οποία μπορεί ο Κουρής να στηρίζει τυφλά έναν πολιτικό και έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980, και στη συνέχεια για δικούς του λόγους να διασχίζει τα σύνορα και να πηγαίνει στην άλλη πλευρά στηρίζεται σε ακόμη μια αρχή της προπαγάνδας: «Αλήθεια είναι ό,τι μας συμφέρει. Η εξυπνάδα των μαζών είναι μικρή, η δύναμή τους όμως να ξεχνούν τεράστια» έγραφε ο Χίτλερ. Και ο Γιώργος Κουρής βάλθηκε να το επιβεβαιώσει αλλάζοντας στρατόπεδο και αρχίζοντας να πυροβολεί το ΠΑΣΟΚ με αποκορύφωμα τη δημοσίευση των γυμνών φωτογραφιών της Δήμητρας Λιάνη.

Όπως αποκάλυψε το 1995 ο Ριζοσπάστης, «ενώ ο Κουρής υποστηρίζει ότι τα όσα γράφει και τα όσα λέει εναντίον του ΠΑΣΟΚ τα κάνει γιατί “είδε το φως το αληθινόν”, αποδεικνύεται ότι όλα οφείλονται στο ότι… χάλασε η δουλειά. Συγκεκριμένα και όπως επιβεβαιώνεται από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, ο ιδιοκτήτης της Αυριανής έχει στείλει γράμμα στον Α. Παπανδρέου, με το οποίο του ζητάει 1,2 δισ. δραχμές για τις υπηρεσίες του προς το ΠΑΣΟΚ από το 1989 και μετά…». Οι εφημερίδες του ψυχορραγούσαν και ο ίδιος ρίχνει το βάρος στην τηλεόραση. Το 1994 μετείχε στην μετεξέλιξη του Καναλιού 29 σε Star, ενώ το 1995 ανοίγει στο γειτονικό κτίριο το Κανάλι 5. Τα περιπολικά που κυκλοφορούσαν στην περιοχή στα επικίνδυνα χρόνια του 1980 έχουν δώσει τη θέση τους στα τηλεοπτικά βαν και τα αυτοκίνητα εκατοντάδων εργαζομένων στα δύο κανάλια και τις δύο εφημερίδες.

Την εποχή που το Χρηματιστήριο Αθηνών μοίραζε limit up και όνειρα, το πιστό βεσπάκι του Κουρή τον οδηγούσε σε ένα από τα αγαπημένα επιχειρηματικά παιδιά του ΠΑΣΟΚ, τον Θανάση Αθανασούλη, και στον Γιώργο Βαλσαμίδη. Το δίδυμο που έχτισε το 1986 την «Altec», εταιρεία που μια δεκαετία αργότερα μεσουρανούσε στο χώρο της πληροφορικής. Ο Κουρής διαβλέποντας την επιθυμία τους να μπουν στον κόσμο των μίντια, πούλησε το 50% του Alter αντί 500 εκατ. δραχμών (περίπου 1,5 εκατ. ευρώ). Τρία χρόνια αργότερα, όταν του ζήτησαν να τους παραχωρήσει και το υπόλοιπο 50%, άρχισε ο πόλεμος. Ο Κουρής έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα. Απάντησε με συνεχόμενα πρωτοσέλιδα χτυπήματα εναντίον των συνεταίρων του μέχρι που τους ανάγκασε να αποχωρήσουν. Αφενός επανέκτησε το Alter, αφετέρου πούλησε ένα άλλο κανάλι που είχε περιέλθει στην κυριότητά του, το Extra, στον Φίλιππο Βρυώνη.

Φαινόταν να βρίσκει και πάλι κάτι από το ένδοξο παρελθόν του. Χωρίς να χρειάζεται περιπολικά και άνδρες ασφαλείας. Αυτά ικανοποιούσαν πλέον τη μεγαλομανία που κληροδότησε στον γιο του Ανδρέα και την επιτυχία της δικής του μιντιακής έμπνευσης, του Love FM. Ο Γιώργος Κουρής, όταν χρειαζόταν είχε τη δύναμη να σπάσει απεργίες της Ένωσης Δημοσιογράφων (ΕΣΗΕΑ) δημοσιεύοντας πρωτοσέλιδα «κίτρινα» θέματα για εκλεγμένους εκπροσώπους της, αλλά και χρησιμοποιώντας στρατιές αστυνομικών δυνάμεων προκειμένου να μεταφερθούν ασφαλώς τα απεργοσπαστικά φύλλα στο αεροδρόμιο και στα υπόλοιπα σημεία διανομής.

Από το Μαξίμου στα τοπικά λικέρ

Αυτό που δεν υπολόγισε ο Γ. Κουρής ήταν το σπάσιμο της τηλεοπτικής φούσκας. «Με το Alter έπεσα έξω» παραδέχεται σήμερα και ρίχνει τις ευθύνες για την κακοδιαχείριση στον «Γιαννίκο, που είχε το κουμάντο εν λευκώ, πλήρωνε 400 κινητά, πλήρωνε αυτοκίνητα και ασύλληπτους μισθούς». Βέβαια κι ο ίδιος είχε χρηματοδοτήσει υπερβολές. «Ναι, πλήρωσα για πλαστική εγχείρηση μιας τηλεπαρουσιάστριας. Δεν μπορούσε να βγαίνει στο γυαλί με τέτοιο βυζί» επιμένει ως λάτρης του (σιλικονάτου μεν) ωραίου (δε) φύλου.

Κάνοντας έναν μικρό απολογισμό της περιπέτειάς του στα μέσα ενημέρωσης επαναλαμβάνει ότι «εγώ δεν ήμουν εργολάβος, ήμουν εκδότης», άσχετα αν κι ο ίδιος έκανε τελικά δουλειές με τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Το λιτό γραφείο του στο ερημωμένο κτίριο όπου στεγαζόταν κάποτε το Star Channel δεν έχει ούτε υπολογιστή. Τους υπολογισμούς και τα σχέδιά του τα καταγράφει στο χαρτί με ένα μικροσκοπικό μολυβάκι. Χρέη βοηθού του εκτελούν δύο πιστοί πακιστανοί εργάτες. Τους έχει στη δούλεψή του σχεδόν δύο δεκαετίες. Προσέχουν τα μποστάνια του στο εξοχικό που διατηρεί στον Μαραθώνα, καθαρίζουν τη γυάλινη αυλή του σπιτιού στην Πλάκα, που σκεπάζει χωρίς να κρύβει κάποια αρχαία ευρήματα, και φτιάχνουν ό,τι ηλεκτρολογικά και υδραυλικά μερεμέτια απαιτούνται. Φυσικά κρατούν και το αρχείο του και γνωρίζουν πού είναι καταχωνιασμένα έγγραφα όπως η μισθοδοσία των υπαλλήλων του ALTER… Στο λογιστήριο υπεύθυνος είναι ένας πρώην κλητήρας, καθώς η προκάτοχός του κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση και εξαφανίστηκε. Καμία σχέση δεν θέλει να έχει μαζί του ούτε η πρώην νομική εκπρόσωπός του.

Οι εταιρείες του είναι δαιδαλώδεις. Το ανακαλύπτουν όσοι του κάνουν αγωγή για οφειλόμενα. Η βασική εταιρεία έχει ως περιουσιακά στοιχεία «μια καρέκλα» όπως λέει ο ίδιος, ο οποίος διευρύνει τον φαύλο κύκλο. «Αυτοί που μου κάνουν αγωγές τρώνε τα δικά σας λεφτά» λέει απευθυνόμενος προς τους υπαλλήλους του, όταν του ζητούν οφειλόμενα. Για τον Κουρή «οι δημοσιογράφοι εκμεταλλεύτηκαν τους εκδότες. Αρκετά χρόνια με πιάσατε κορόιδο. Φτάνει. Ξύπνησα. Τώρα πρέπει να πηγαίνουν χέρι χέρι οι δημοσιογράφοι κι οι εκδότες». Ο λαοπλάνος αυριανιστής δανείζεται το σύνθημα του Καρατζαφέρη.

Πλέον εκτός από κανάλια ο Γιώργος Κουρής εμπορεύεται και προϊόντα (λικέρ, γλυκό κουταλιού κ.ά.) από τις φυτείες περγαμόντου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κεφαλονιά. Τα περισσότερα καλάθια που στέλνει σε γνωστούς και μη με τους πακιστανούς βοηθούς του είναι γεμάτα προϊόντα από την ιδιαίτερη πατρίδα του. Πριν από δύο χρόνια μάλιστα προέτρεπε τους νέους να επιστρέψουν στη γεωργία. «Όσο πιο σύντομα το καταλάβουν, τόσο λιγότερο θα πεινάσουν από την κρίση που θα μας ταλαιπωρήσει 10-15 χρόνια» πρόβλεψε.

Όσο για τα μίντια; «Το Alter θα ξανανοίξει σύντομα, βρέθηκε επενδυτής».

[Του Λ. Χαραλαμπόπουλου, αναδημοσίευση από UNFOLLOW#4 (Απρίλιος 2012)]

Τρολ Κυβερνήσεις

Νοέμβριος 17, 2010

Mε κάποια διαφορά φασης…

Πώς ψηφίζουμε στον β` γύρο

εκ του ¨Ρ¨ της 13/11/10

Το 1992 το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΝ ψήφιζαν το Μάαστριχτ βάσει των κριτηρίων του οποίου ο ελληνικός λαός καλείται σήμερα να εξανδραποδιστεί για τα χρέη και τα ελλείμματα των πλουτοκρατών.

Αυτό ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το Μάρτη του 2005, η τότε πρόεδρος της Βουλής, κυρία Μπενάκη, προσφωνούσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με τα παρακάτω λόγια:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν (…)».

Λόγω ευρωσυντάγματος, λοιπόν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί στον «περιορισμό εθνικών συνόρων και ενός μέρους της εθνικής κυριαρχίας»!

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το 1985 αντί για «καλύτερες μέρες», είχαμε «σταθεροποιητικά προγράμματα», «πάγωμα» μισθών και συντάξεων, απαγόρευση αυξήσεων και άρθρα 4.

Αυτό ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το 1990-1993 είχαμε εισοδηματικές πολιτικές 0+0=14% (!), διπλασιασμό της τιμής της βενζίνης, ξεπουλήματα και «εσείς είστε το κράτος» προς τα ΜΑΤ.

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Από το 1996 είχαμε «θυσίες για να μπούμε στην ΟΝΕ» και από το 2000 «θυσίες για να μείνουμε στην ΟΝΕ».

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το «λιτότης» του «εθνάρχη», τα «καταναλώνετε περισσότερα απ’ όσα παράγετε» του Αντρέα, το ξύλο στους συνταξιούχους το 1995, το σαμποτάζ στα τρακτέρ το 1996, η «απασχολησιμότητα» το 1997, η «εκ περιτροπής εργασία» το 1998, ο «πατριωτισμός» της υπόθεσης Οτσαλάν και του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας το 1999, το Χρηματιστήριο το 2000, τα «ολυμπιακά» C4i της «Ζήμενς» το 2004, οι «απογραφές» και η «ήπια προσαρμογή» του ανιψιού, ο τριακονταετής «παράδεισος» της εισόδου στην ΕΟΚ,

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Για όλα! Για το χτες, για το σήμερα, για το αύριο!


Το Α και το Ω της μεταπολίτευσης

Μαΐου 16, 2010

Αιθεροβάμων: μπήκε στο πολιτικό λεξικό από τον Α. Παπανδρέου. Αφορούσε εσωκομματικούς αντιφρονούντες και σημαίνει αυτόν που περπατά στα σύννεφα…

ακουμπάμε τους τρομοκράτες: η φράση του τότε υπουργού Α. Δροσογιάννη (1985) έμεινε στην ιστορία όχι γιατί ήταν αλήθεια, αλλά ως ανεπιτυχής άσκηση τόνωσης ηθικού. Κάτι άλλο ακουμπούσαν προφανώς…

αλλαγή: κεντρικό πολιτικό σύνθημα που σηματοδότησε τον βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό της μεταπολίτευσης. Ταυτίστηκε με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

αναδόμηση: την καθιέρωσε ο Α. Παπανδρέου ως πιο εύηχη και πολιτικώς ορθή εκδοχή του ανασχηματισμού.

ανήκομεν εις την Δύσιν: φράση εθνικού ετεροπροσδιορισμού από τον αείμνηστο Κ. Καραμανλή. Ο Α. Παπανδρέου απάντησε με τη φράση-σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες».

αντάρτης: δημοσιογραφικός όρος για τους διαφωνούντες βουλευτές κυβερνώσας (συνήθως) παράταξης.

ανφέρ: πράξη πολιτικώς ανήθικη. Τη χρησιμοποίησε ο Κ. Μητσοτάκης για να περιγράψει τη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης απέναντι στον Κ. Γλίξμπουργκ!

απέραντο φρενοκομείο: η εικόνα της Ελλάδας κατά τον αείμνηστο Κ. Καραμανλή, στα τέλη της δεκαετίας του ’80

αρχάγγελος της κάθαρσης (κατ’ άλλους της αποστασίας): αφορά το ίδιο πρόσωπο (Κ. Μητσοτάκης), ανάλογα την οπτική γωνία του καθενός.

αρχιερέας της διαπλοκής: φράση που ο Κώστας Καραμανλής απέδωσε, ως φιλοφρόνηση, στον προκάτοχό του Κ. Σημίτη

αυθαίρετο, αν το δηλώσεις μπορείς να το σώσεις: πολιτική νομιμοποίησης των αυθαιρέτων επί Τρίτση (1983) τα οποία, χωρίς να δηλώνονται, ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Βαρόνος: τίτλος κομματικής ευγένειας για παλαίμαχα και συνήθως ισχυρά, ακόμα, πολιτικά τζάκια.

βυθίσατε το «Χόρα»: φράση του Α. Παπανδρέου για το τουρκικό πλοίο θαλασσίων ερευνών. Ταυτόσημο εν πολλοίς με την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε: άποψη που διατύπωσε το 1985 ο Μένιος Κουτσόγιωργας, για να δικαιολογήσει την προεκλογική πολιτική της σύγκρουσης των «δύο κόσμων» (δηλαδή του φωτός, που εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ, και του σκότους, όπου ανήκε η Ν.Δ).

δεν θέλω ου: φράση πολιτικής ευπρέπειας του Γ. Ράλλη το 1981. Οι συγκεντρωμένοι πάντως εξακολουθούν να αποδοκιμάζουν τους πολιτικούς αντιπάλους.

δημιουργική λογιστική: χρησιμοποιήθηκε για να συκοφαντήσει τα οικονομικά αποτελέσματα των κυβερνήσεων Σημίτη, ως προϊόντα λογιστικών μαγειρεμάτων. Είχε προηγηθεί ωστόσο η δημιουργική αριθμητική του Κ. Μητσοτάκη για τις αυξήσεις στους μισθούς: 1+1=14%.

διαπλοκή: να έχεις τηλεόραση, εφημερίδες και εταιρείες με δουλειές του Δημοσίου και κανείς να μην τολμά να σε αγγίξει (βλ. και τον όρο «νταβατζήδες»).

δωράκι: συνώνυμο της μίζας. Προέρχεται από τη φράση «είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και 500 εκατ. δρχ.», που φέρεται (ατεκμηρίωτα λένε πολλοί) να είπε ο Α. Παπανδρέου για στέλεχος ΔΕΚΟ.

Εδώ και τώρα: έκφραση του Α. Παπανδρέου, δηλωτική (κατά τον ίδιο) της ανυπομονησίας των μαζών για δράση και αλλαγή.

έθεσεν εαυτόν εκτός κόμματος: ο κομψός τρόπος του Α. Παπανδρέου να αναγγέλλει τις διαγραφές, καθιερώθηκε έκτοτε ως πολιτικά ορθός απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.

είμαστε έθνος ανάδελφον: η αγωνία της εθνικής μοναξιάς από τον Χρ. Σαρτζετάκη.

είστε το κράτος: διαβεβαίωση του Κ. Μητσοτάκη προς τους αστυνομικούς, οι οποίοι προφανώς την πήραν σοβαρά.

εισαγγελέας: εμφανίζεται συνήθως στη φράση «να πάτε ό,τι στοιχεία έχετε για σκάνδαλα στον εισαγγελέα». Την επέβαλε η κυβέρνηση Σημίτη και την υιοθέτησε πλήρως η Ν.Δ. Για τους αδαείς, συνοδεύεται από γενικόλογες εκφράσεις του τύπου «όλα στο φως», «το μαχαίρι στο κόκαλο».

εκσυγχρονισμός: η πολιτική προμετωπίδα των κυβερνήσεων Σημίτη. Ταυτίστηκε με δεξιά, σοσιαλδημοκρατική στροφή. Σήμερα σπάνια χρησιμοποιείται.

εμπιστοσύνη: λεκτική αυτοεπιβεβαίωση της πολιτικής αξιοπιστίας των κομμάτων (π.χ. ΠΑΣΟΚ, δύναμη εμπιστοσύνης). Απαντά επίσης κατά κόρον στη φράση «έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη», την οποία επαναλαμβάνουν ως Ευαγγέλιο όσα πολιτικά στελέχη βρεθούν κατηγορούμενα (αφού όλα υποστηρίζουν ότι είναι θύματα πολιτικής σκευωρίας βεβαίως…).

έξω πάμε καλά: φράση δηλωτική της φανερής δυσαρμονίας μεταξύ κακής εσωτερικής κατάστασης και καλής εξωτερικής εικόνας της χώρας (Κ. Καραμανλής ο πρεσβύτερος). Χρησιμοποιείται ωστόσο και ευρύτερα.

ετεροχρονισμένος: ουδέτερος όρος που παραπέμπει σε άγρια λιτότητα, όταν σχετίζεται με την (μη) καταβολή της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (κυβερνητική πολιτική ΠΑΣΟΚ, 1985). Σύγχρονη κυνική εκδοχή του, το «πάγωμα μισθών» της κυβέρνησης Καραμανλή.

Ζαρντινιέρα: συνώνυμο του μεμονωμένου περιστατικού αστυνομικής βίας. Χαρακτηριστικό «δείγμα» της πάγιας αστυνομικής πρακτικής. Συνοδεύεται πολύ συχνά από εποστρακισμούς σφαιρών, θανάτους ανύποπτων πολιτών και ατιμωρησία των δραστών-αστυνομικών.

ζιβάγκο: ενδυματολογική πρόταση πολιτικού ριζοσπαστισμού της δεκαετίας του ’70. Την εισήγαγε ο Α. Παπανδρέου αλλά κράτησε λίγο.

Ηθικό και νόμιμο: ο Γ. Βουλγαράκης ταύτισε τις δύο έννοιες, δίνοντας νέο νόημα στις αξίες της πολιτικής.

Θα μας πάρουν με τις πέτρες: πρόβλεψη του Γιώργου Παπανδρέου μετά τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Ζίμενς, που επιβεβαιώθηκε εν μέρει τον περασμένο Δεκέμβριο με την εξέγερση των νέων.

θεσμός είναι μόνο ο κυρίαρχος λαός: η πρωτότυπη απάντηση του Α. Παπανδρέου στους διώκτες του, το 1989.

θυρωρός: σύμβολο κοινωνικής αναγνώρισης και καταξίωσης τη δεκαετία του ’80. Εμεινε στην ιστορία από την παροιμιώδη φράση του Γ. Κατσιφάρα: «Αν δεν ήταν ο Α. Παπανδρέου, δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας».

Κάθαρση: προσδιόρισε τη περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά και των ειδικών δικαστηρίων που ακολούθησαν. Κατ’ άλλους, ταυτίζεται απολύτως με το «βρώμικο ’89».

κάθετα: ΠΑΣΟΚ νεολογισμός για την απόλυτη διαφωνία.

καμένη γη: τα άδεια ταμεία που άφησε πίσω της η Ν.Δ. το 1981 για να πλήξει την «αλλαγή».

Καραμανλής ή τανκς: η φράση-δίλημμα του Μ. Θεοδωράκη το 1974 θεωρήθηκε από πολλούς τότε εκβιαστική. Τελευταία ο Ευ. Στυλιανίδης επανέλαβε ως φάρσα μάλλον το εκσυγχρονισμένο δίλημμα Καραμανλής ή χάος, για να εισπράξει από την Αννα Διαμαντοπούλου την απάντηση Καραμανλής ίσον χάος. Η εξίσωση του χάους…

κασέτα: Εξωθεσμική απειλή για κάθε επίορκο δημόσιο λειτουργό. Γνωστές έχουν μείνει οι «κασέτες της ΚΥΠ» και του Μ. Τριανταφυλλόπουλου, ενώ τελευταία κάνουν θραύση και τα ροζ dvd.

κοινωνικός αυτοματισμός: εισήχθη από το ΠΑΣΟΚ (Δ. Ρέππας) για να επεξηγήσει και να παρακινήσει φαινόμενα εμφύλιας αντίδρασης κοινωνικών ομάδων απέναντι σε άλλες. Εκτοτε τον επικαλούνται, ως λύση ή απειλή, όλες οι στριμωγμένες εξουσίες.

κοριός: βασικό εργαλείο άσκησης πολιτικής. Από την εποχή του Τόμπρα και των ΚΑΦΑΟ, ώς τον άρχικοριό Χ. Μαυρίκη, τον στρατηγό Γρυλλάκη και τη Vodafone, οι υποκλοπές στην Ελλάδα ζουν και βασιλεύουν.

κουμπάροι: πραγματικοί κουμπάροι που παίζουν τους κομματικούς και κρατικούς «μεγαλοπαράγοντες» για ίδιον όφελος (;). Εγιναν γνωστοί πρόσφατα στην υπόθεση ΜΕΒΓΑΛ-Επιτροπής Ανταγωνισμού.

κωλόσπιτο: η ροζ βίλα του Ανδρέα Παπανδρέου και της Δ. Λιάνη στην Εκάλη, διά στόματος Ε. Γιαννόπουλου: «Ε, δεν θα μας ρίξουν για ένα κωλόσπιτο».

Λοχαγός: άτυπο κομματικό αξίωμα που προσδιορίζει μεσαία σε θέση και ηλικία στελέχη. Απαντά και στα δύο μεγάλα κόμματα. Το κίνημα των «λοχαγών» στήριξε τον Κ. Σημίτη αλλά και τον Κώστα Καραμανλή στην αρχηγία.

Μαζί: λέξη κλειδί της μεταπολίτευσης για τον προσδιορισμό αλλά και την υφαρπαγή της λαϊκής συναίνεσης (π.χ. «μαζί θα προχωρήσουμε»). Συνηθίζεται ώς τις μέρες μας.

μεσάζοντες: από βδέλλες των αγροτών του κάμπου μεταπήδησαν σε πιο κυριλέ δουλειές (π.χ. εξοπλιστικά, προμήθειες του Δημοσίου κ.ά).

mea culpa: μεγαλόψυχη επίδειξη αυτοκριτικής από τον Α. Παπανδρέου μετά το Νταβός. Σημαίνει «λάθος μου» στα λατινικά. Πρόσφατα ο Κ. Καραμανλής, κάνοντας σκληρή αυτοκριτική, έφτασε στο σημείο να παραδεχθεί ότι υποτίμησε το Βατοπέδι!

μηδενική ανοχή (εννοείται κατά της διαφθοράς): θα μπορούσε να είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο της κυβέρνησης Καραμανλή.

μη προνομιούχοι: η ευρεία κοινωνική συμμαχία που ανέδειξε το 1981 σε πλειοψηφικό ρεύμα το ΠΑΣΟΚ.

μπάνια του λαού: ο Α. Παπανδρέου τα χαρακτήρισε ιερά, για να αποφύγει εκλογές καλοκαιριάτικα. Εκτοτε η ρήση απέκτησε διαχρονική αξία και καθολικό σεβασμό.

Νέο: επιθετικός προσδιορισμός του απόλυτου κενού. Χρησιμοποιείται κυρίως όταν δεν έχει κανείς τίποτα ουσιαστικό να πει: π.χ. Νέα Ελλάδα, νέα αρχή, νέα διακυβέρνηση, νέο ξεκίνημα.

νταβατζήδες: ήρθε στην επιφάνεια από τη φράση «δεν θα ανεχθούμε να κυβερνούν αυτό τον τόπο 5 νταβατζήδες και 6 συντεχνίες», την οποία φέρεται να είπε το 2004 ο Κ. Καραμανλής σε βουλευτές του, τρώγοντας σουβλάκια στου Μπαϊρακτάρη. Θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο all time classic ερώτημα του θείου του: «Μα επιτέλους, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;». Στιγματίζει τα γνωστά φαινόμενα διαπλοκής, αν και 6 χρόνια μετά δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη πόσοι και ποιοι είναι τελικά οι νταβατζήδες…

ντολμαδάκια της Μαρίκας: γαστρονομικό συνώνυμο της συγκυβέρνησης Τζαννετάκη (Ν.Δ. – ΣΥΝ).

Ξεπούλημα: Η εκποίηση δημόσιας περιουσίας από το αντίπαλο κόμμα.

Οικοσκευή: έχει δύο ερμηνείες. Προσδιορίζει την κινητή περιουσία του Γλίξμπουργκ που βγήκε κρυφά από το Τατόι επί Μητσοτάκη, αλλά και τις οικοσκευές-δώρα της Ζίμενς σε πολιτικά πρόσωπα.

Παραπλανηθείς υπουργός (ενίοτε και πρωθυπουργός): νέα μορφή ιδιότυπης πολιτικής και ποινικής ανευθυνότητας των πολιτικών προσώπων. Ο όρος ανήκει στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά.

πολιτική ευθύνη: άγνωστης ετυμολογίας και περιεχομένου φράση για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όπου υπουργοί και πρωθυπουργός θεωρούνται περίπου αδαείς και παντελώς ανεύθυνοι άνθρωποι.

πράσινη ανάπτυξη: οικονομική πολιτική νέου, οικολογικού τύπου. Λανσάρεται τα τελευταία χρόνια από τον Γ. Παπανδρέου.

πρωθυπουργός: απαντά κυρίως στο σύνθημα «είσαι και θα είσαι ο πρωθυπουργός» και στη φράση «έναν πρωθυπουργό τον στέλνεις σπίτι του, όχι στο ειδικό δικαστήριο», η οποία αποδίδεται στον Κων. Καραμανλή (θείο), την περίοδο των παραπομπών του Α. Παπανδρέου.

Ρετιρέ: συμβολική περιγραφή προνομιούχων στρωμάτων του Δημοσίου (Α. Παπανδρέου).

Σκληρό ροκ: μεγάλη σε ένταση πολιτική αντιπαράθεση. Χρησιμοποιήθηκε από τον Κ. Λαλιώτη.

σε δέκα χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει: φράση του Κ. Μητσοτάκη το 1991 για το όνομα Μακεδονία. Δηλωτικό της γενικότερης αμηχανίας του πολιτικού συστήματος να λύσει εδώ και 20 χρόνια το ζήτημα.

σεμνά και ταπεινά: κλασικό μότο των δύο τελευταίων κυβερνήσεων Καραμανλή σε θέματα ηθικής τάξεως και συμπεριφοράς. Πώς λέμε «καμία σχέση»!

σκάνδαλο-σκανδαλολογία: αφορά υποθέσεις κλοπής δημόσιας περιουσίας και παραβατικής συμπεριφοράς από πολιτικά πρόσωπα. Η σημασία της εξαρτάται ωστόσο από την οπτική και την πολιτική ένταξη του καθενός. Τελευταία ο Κώστας Καραμανλής, μετά το Βατοπέδι, εισήγαγε την ηπιότερη παραλλαγή «σκανδαλώδη πράγματα».

Τα δικά μας παιδιά: οι ημέτεροι που προσλαμβάνονται σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ. Μετά το ΑΣΕΠ ονομάζονται και «συμβασιούχοι».

τεμαχισμός-τιμάριο: αφορά το ΠΑΣΟΚ, που κατά τον ιδρυτή του «δεν τεμαχίζεται, δεν τιμαριοποιείται».

τρένο: ταυτίστηκε σημειολογικά με το ΠΑΣΟΚ. Εξού και η φράση «όποιος διαφωνεί, να κατέβει από το τρένο». Στη Ν.Δ χρησιμοποιούν συνήθως το βουκολικότερο παράδειγμα του μαντριού («Οποιος μείνει έξω από το μαντρί τον τρώει ο λύκος»).

Τσοβόλα δώσ’ τα όλα: φράση του Α. Παπανδρέου σε προεκλογική συγκέντρωση του 1989 στο Περιστέρι. Αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της ακατάσχετης προεκλογικής παροχολογίας, αν και στην πράξη δεν δόθηκαν πολλά…

Υπευθυνότητα-σοβαρότητα: την επικαλούνται οι πολιτικοί, μόνο όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση.

Φούσκα: συνώνυμο της απάτης του Χρηματιστηρίου, για την οποία ουδείς πλήρωσε. Ταυτίσθηκε επίσης με τις λέξεις λαμόγια, αεριτζήδες, παπαγαλάκια.

φως στο τούνελ (ή και έξοδος από το τούνελ): αγαπημένη φράση όλων των υπουργών Οικονομίας, σε περιόδους επιβολής άγριας λιτότητας.

Χρονοδιάγραμμα: εγκαθιδρύθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο ως χρονικό πλαίσιο απομάκρυνσης των αμερικανικών βάσεων, που τελικώς παρέμειναν. Εκτοτε χρησιμοποιείται για κάτι που σίγουρα δεν πρόκειται να συμβεί…

χρονοντούλαπο (της ιστορίας): ευρηματική έκφραση του Α. Παπανδρέου για τον σκουπιδοντενεκέ…

[Πηγή: tvxs.gr]

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ