Posted tagged ‘πασοκ’

Ερείπια του παλαιού, αναδύσεις του νέου

Αύγουστος 31, 2013

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, το 2009, και πολύ περισσότερο από την αναγγελία εισόδου στο πρώτο μνημόνιο, ήταν σαφές ότι η πολιτική γεωγραφία, όπως λίγο πολύ παρέμενε σταθερή από τη δεκαετία ‘80, θα άλλαζε βαθιά και διαρκώς. Σε κανένα κράτος υπό τη δοκιμασία της χρεοκοπίας και των προγραμμάτων του ΔΝΤ το πολιτικό σύστημα δεν παρέμεινε αλώβητο· αντιθέτως, πρόσωπα και δυνάμεις που οδηγούν μια χώρα στην οδυνηρή επιτήρηση είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από το προσκήνιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Αυτή η τεκτονική μετατόπιση συμβαίνει ήδη και στην Ελλάδα, παρότι δεν έχει ολοκληρωθεί. Το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου 2009, μετά τις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, παρουσιάζει ελάχιστα κοινά τυπικά χαρακτηριστικά με το σημερινό. Εν τω μεταξύ, στη διαρρεύσασα τετραετία, έχουν συμβεί πρωτογανή γεγονότα: ο εκλεγμένος πρωθυπουργός του πρώτου μνημονίου απεπέμφθη και ο υπουργός του επί των Οικονομικών σύρεται κατηγορούμενος για κακούργημα. Ενας τραπεζίτης αναγορεύθηκε πρωθυπουργός και υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο. Το κεντροαριστερό κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και έβαλε τη χώρα σε καθεστώς επιτήρησης κατέρρευσε. Ενα ακροδεξιό κόμμα συνήργησε στο μνημόνιο και εξαερώθηκε. Ενα άλλο ακροδεξιό μόρφωμα, με νεοναζιστικούς χαρακτήρες και αντισυστημική ρητορική, εκτοξεύθηκε από το πουθενά και διεκδικεί την τρίτη θέση. Ο ηγέτης της μείζονος αντιπολίτευσης, που αντιτάχθηκε στο πρώτο μνημόνιο, υπέγραψε το δεύτερο και το τρίτο και εφάρμοσε πολτική εκ διαμέτρου αντίθετη προς τις διακηρύξεις του, όταν έγινε πρωθυπουργός. Τέλος, ένα μικρό αριστερό κόμμα, κινούμενο ιστορικά μεταξύ 3%-5,5%, απογειώθηκε στη στρατόσφαιρα του 27% και του ουσιαστικού ρυθμιστή των εξελίξεων εφεξής.

Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Στο ρευστό παρόν, πέραν της υπό διαμόρφωσιν πολιτικής γεωγραφίας, διακρίνουμε ήδη μείζονες μετασχηματισμούς στο κοινωνικό ανάγλυφο, δηλαδή στην ταξική διάρθρωση, και στις συλλογικές αναπαραστάσεις, στις συμπεριφορές και στις ιδέες. Το υλικό, κοινωνικό και διανοητικό σοκ της χρεοκοπίας και της φτώχιας διαμορφώνει νέες συσσωματώσεις, νέα συλλογικά και ατομικά υποκείμενα, με τέτοια σφοδρότητα και ταχύτητα που δεν είχαμε υποψιαστεί στην Ελλάδα τον τελευταίο μισό αιώνα. Τόσο που, στο πολιτικό επίπεδο, μπορούμε να μιλάμε για νέα δεξιά και νέα αριστερά, σε αντιπαραβολή με την έως πρόσφατα παλαιά δεξιά και αριστερά.

Θα αποτολμήσουμε να περιγράψουμε αδρά μερικά χαρακτηριστικά του αναδυόμενου τοπίου, σε σύγκριση με τους χαρακτήρες του παλαιού.

Η παλαιά δεξιά, επηρεασμένη βαθιά από τον καραμανλισμό της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου («σοσιαλμανία» και ευρείες κρατικοποιήσεις), σταδιακά προσέγγισε και τον κεντρώο χώρο, όπως και τον φιλελεύθερο-νεοφιλελεύθερο. Η νεοφιλελεύθερη στροφή, υπό τον αστερισμό του θατσερισμού, επιχειρήθηκε από τον Κων. Μητσοτάκη στο κυβερνητικό διάλειμμα του ‘90. Η κεντρώα στροφή της λαϊκής δεξιάς ολοκληρώθηκε υπό την ηγεσία τον Κώστα Καραμανλή. Ηδη όμως από τη δεκαετία ‘90, η νοοτροπία των στελεχών της δεξιάς επηρεάζεται από τον κυβερνητισμό και τη συμπαγή κομματική οργάνωση του αντιπάλου του, του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Μετά το 2004, και ιδίως μετά το 2007, η τυπική δεξιά παρουσιάζεται κουρασμένη, χωρίς νέα πρόσωπα και νέες ιδέες, στηριζόμενη στην περιστασιακή, μεγαλύτερη ή μικρότερη, ακτινοβολία του ηγέτη της παράταξης.

Η κρίση μεταμορφώνει δραστικά τη δεξιά. Η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η συνακόλουθη εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων, απομακρύνουν μεγάλα μέρη της εκλογικής πελατείας. Ταυτόχρονα, οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες, εφαρμοζόμενες από την ξένη επιτροπεία, καθίστανται απεχθείς για τις μάζες. Τα πληγέντα στρώματα, που ακολουθουσαν τη δεξιά, είτε ως πελάτες είτε από οικογενειακή παράδοση, αποκολλώνται ψυχικά και σκορπίζουν. Παρά τη στροφή της πληγείσας ΝΔ προς τον σκληρό λόγο και την απορρόφηση ακροδεξιών από τον ΛΑΟΣ, ένα σημαντικό μέρος ψηφοφόρων καταφεύγει στον οιονεί αντισυστημικό, υπερεθνικιστικό, λαϊκιστικό και βάναυσο λόγο της Χρυσής Αυγής. Υπό αυτή την έννοια, η παλαιά ΝΔ και η νέα ΧΑ είναι όμορες και ανταγωνιστικές εντός του ευρύτερου δεξιού πλαισίου.

Αξιοσημείωτο: η νυν ΝΔ διατηρείται ενιαία μόνον λόγω της συγκολλώσας κυβερνητικής εξουσίας. Κατά τα άλλα, εφόσον η κατάσταση οξύνεται, θα αποκαλύπτονται οι τώρα λανθάνουσες φυγόκεντρες τάσεις: οι σαμαρικοί της σκληρής λαϊκής δεξιάς, οι καραμανλικοί κεντροδεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι, οι ακροδεξιοί.

Στα μήντια, συμβατικά και δικτυακά, η δεξιά εκφράζεται με ισχυρή φωνή κυρίως μέσω των νεοδεξιών, οι οποίοι προέρχονται από μη τυπικούς δεξιούς χώρους· κυρίως από την πρώην εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά, το ερειπιώδες ΠΑΣΟΚ του Β. Βενιζέλου, φιλελεύθερους και νεοφιλελεύθερους των μικροσκοπικών μορφωμάτων, αλλά και αρκετούς πρώην αριστερούς. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της φωνής είναι η επιθετική ρητορική της καθολικής ευθύνης ή της συνευθύνης, και ένα κράμα ηθικολογίας και οικονομισμού.

Η αριστερά έχει υποστεί κι αυτή βαθιές μεταμορφώσεις. Η παλαιά ήταν κατά βάσιν ηττοπαθής, περιχαρακωμένη, αναχρονιστική, εκφραζόμενη ως τέτοια από το ΚΚΕ έως και σήμερα. Η σοσιαλδημοκρατία, στην επικρατήσασα ελληνική εκδοχή της, ήταν μαζική, νικήτρια, συμπαγής, λαϊκιστική, πελατειακή και συντεχνιακή, εντέλει διεφθαρμένη. Τώρα πλέον δεν υπάρχει.

Ο τελευταίος, μικρότερος παίκτης της ευρύτερης παλαιάς αριστεράς, ο πρώην Συνασπισμός, είναι αυτός που άλλαξε πιο θεαματικά από οποιονδήποτε πολιτικό σχηματισμό. Ο μικρός ΣΥΝ καρδιοχτυπούσε να μπει στη Βουλή, ήταν μια περίπου λέσχη μοιρασμένη ανάμεσα στον δικαιωματισμό και έναν αντιπαγκοσμιοποιητικό κινηματισμό, ταλαντευόμενος επίσης ανάμεσα στον φετιχιστικό ευρωπαϊσμό και τον εγγενή συντηρητισμό της πρωην ΕΑΡ, αφενός, και τις παλαιοαριστερές καθηλώσεις των κουκουεδογενών, αφετέρου. Κοινωνικά και ανθρωπολογικά, η παλαιά αριστερά ήταν συμμαζεμένη και υστερόβουλη, λεηλατημένη πολιτικά αλλά και βολεμένη εντός του κοινωνικού συμβολαίου του ΠΑΣΟΚ. Η περιλάλητη πνευματική ηγεμονία της είναι μάλλον για γέλια.

Η νεά αριστερά όπως την ανέδειξε η τεκτονική κρίση έχει διαφοριστεί σε πολύ σύντομο χρόνο. Είναι επιθετική και αυθάδης, με σχετική αυτοπεποίθηση, είναι ηγεμονική αλλά και σαστισμένη, υπό το βάρος της ιστορικής ευθύνης και με τη διεθνή κοινή γνώμη στραμμένη πάνω της. Η αναδυόμενη μαζική αριστερά φέρει την απόγνωση της κρίσης και της υλικής εξαθλίωσης, υποφέρει και αυτή από τη σύγχυση των καινοφανών προκλήσεων, δεν διαθέτει νέα διανοητικά εργαλεία, αλλά πολιτικά για πρώτη φορά καταφέρνει να είναι πιο ανοιχτά λαϊκή, συχνά και λαϊκιστική. Υπάρχουν κι εδώ πολύς οπορτουνισμός, υστεροβουλία, εξουσιομανία. Ελάχιστες νέες ιδέες. Τα πιο νεανικά της τμήματα είναι τα πιο μοντέρνα, ανοιχτά στη νέα γνώση, τα νέα μέσα και τον κοσμοπολιτισμό· αυτά συμπεριφέρονται πλουραλιστικά επιθετικά στα κοινωνικά δίκτυα, αποκόπτουν εαυτούς από τη σταλινική παράδοση και ταυτόχρονα βδελύσσονται την παλαιά σοσιαλδημοκρατία, ιδίως τον εκσυγχρονισμό που βούλιαξε στη διαφθορα και την χρεοκοπία.

Κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε.

[Toυ Ν. Ξυδάκη, αναδημοσίευση από vlemma.wordpress.com, 31/8/13]

Αυριανισμός: Μάστιγα της Μεταπολίτευσης

Αύγουστος 21, 2013

«Φοράνε χειροπέδες σε αυτούς που δημιουργούν!» φώναξε ο εκδότης Γιώργος Κουρής φτάνοντας στα δικαστήρια της Ευελπίδων, μετά τη σύλληψή του. Πρόκειται να δικαστεί στο αυτόφωρο στις 30 Απριλίου, κατηγορούμενος για χρέη προς το δημόσιο – κατά δήλωσή του, ύχους 300.000 ευρώ.

Εμείς στο UNFOLLOW βιαστήκαμε λίγο, η αλήθεια είναι. Φιλοτεχνήσαμε την προσωπογραφία του «δημιουργού» στο τεύχος #4 (Μάρτιος 2012). Χάριν επικαιρότητας, την ανεβάζουμε ολόκληρη στο διαδίκτυο. Και μην ξεχνάτε: το τεύχος #5 του UNFOLLOW κυκλοφορεί στα περίπτερα!

Γιώργος Κουρής: Ο προπαγανδιστής που αλλοίωσε τον ελληνικό Τύπο

Με εμπνεύσεις και τακτικές που μοιάζουν να προέρχονται από το πόνημα του Αδόλφου Χίτλερ Ο αγών μου, ο δημιουργός του αυριανισμού ξεκίνησε από την Κεφαλονιά και μέσα σε πέντε δεκαετίες έφτασε στο εμπόριο τηλεοπτικών καναλιών και στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας.

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Ο ίδιος συστήνεται ως έμπορος τηλεοπτικών καναλιών. «Δουλειά μου είναι να φτιάχνω και να πουλάω συχνότητες» είπε σε πρόσφατη συνάντησή του με κάποιους από τους εκατοντάδες δημοσιογράφους που έστειλε στην ανεργία. Είναι μια δουλειά που την κάνει καλά ο μοντέρνος πραγματευτής. Και τις απολύσεις («περισσότεροι από 5.000 δημοσιογράφοι πέρασαν απ’ τα χέρια μου» υποστηρίζει αυτάρεσκα) και το εμπόριο συχνοτήτων. Κανάλι 29 (μετεξελίχθηκε στο Star Channel), Κανάλι 5 (μετεξελίχθηκε στο ALTER), Extra και εσχάτως το Kontra Channel, την τηλεοπτική έκδοση της Αυριανής.

Απολαύστε ομοιότητες: Πώς συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό της η εφημερίδα-συνώνυμο του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980; «Στόχος μας είναι να ξεσκεπάζουμε τους λωποδύτες, τους κλέφτες, τους μαστροπούς-αλήτες δημοσιογράφους του κίτρινου Τύπου, τους πάσης φύσεως εκμεταλλευτές του ελληνικού λαού, τους πάσης φύσεως ραδιούργους, μηχανορράφους συμμάχους και τουρκόφιλους συνάμα και όλα τα κατακάθια και τα καθάρματα, που ποτέ δεν θέλησαν ν’ αναγνωρίσουν τα δίκαια της πατρίδος μας».

Και πώς παρουσιάζεται στο τηλεοπτικό κοινό το kontra channel τρεις δεκαετίες αργότερα; «… το κανάλι επικεντρώθηκε στην αδιαπραγμάτευτη ενημέρωση, με ευαισθησία στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, τόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομά τους, σε μια εποχή που ο κόσμος αποδοκίμαζε και αποδοκιμάζει όλες σχεδόν τις συστημικές δομές, ενώ βιώνει οικονομικά τις δυσκολότερες ημέρες τις μεταπολεμικής Ελλάδας…»

Το μάθημα του Χίτλερ και η άνεση του χαμαιλέοντα

Αυτό που κάνει τον Κουρή να ξεχωρίζει είναι ότι αντιλαμβάνεται έγκαιρα τον κοινωνικό αναβρασμό και ακολουθεί την πρακτική που εφάρμοσε με επιτυχία ο Αδόλφος Χίτλερ τη δεκαετία του 1920: «Η προπαγάνδα και το πνευματικό της επίπεδο πρέπει να βρίσκεται όσο πιο χαμηλά είναι οι μεγάλες μάζες του πληθυσμού» έγραφε στο βιβλίο Ο αγών μου ο άνθρωπος που σημάδεψε όσο κανείς άλλος τον 20ό αιώνα.

Τη δεκαετία του 1960 ο Γιώργος και ο Μάκης Κουρής εκδίδουν την εφημερίδα Η Φωνή της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης. Εκεί, σε κείμενά τους αποκαλούσαν τον Ανδρέα Παπανδρέου «άπατρι και δηλωσία Ανδρέσωφ», έλουζαν με κοσμητικά επίθετα τον Γεώργιο Παπανδρέου, ενώ σε άλλα κείμενα υμνούσαν τον Ιωάννη Μεταξά, ακόμη και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη την εποχή της Αποστασίας. Αργότερα, σύμφωνα με τους επικριτές των αδερφών Κουρή, η ίδια εφημερίδα στήριζε το καθεστώς της χούντας.

Το 1978, τα δυο αδέρφια ήρθαν στην Αθήνα, έστησαν εργοστάσιο για την παραγωγή γραφικής ύλης και καρμπόν και δύο χρόνια αργότερα επανήλθαν στις εκδοτικές επιχειρήσεις με τη λαϊκή εφημερίδα Αυριανή. Όπως η Ελευθεροτυπία γεννήθηκε το 1975, έπειτα από τη μεγάλη απεργία των συντακτών, έτσι και η Αυριανή γιγαντώθηκε στην απεργία των τυπογράφων. Ήταν η μόνη που έφτανε στο κοινό, μαζί με τον Ριζοσπάστη και την Αυγή. Έτσι, από μερικές εκατοντάδες φύλλα πωλήσεων, έφτασε να γίνει πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Ελλάδα, και ο έμπορος καρμπόν μπήκε ξαφνικά στο κλαμπ των μεγαλοεκδοτών. Στην εξάπλωσή της βοήθησαν η χαμηλή τιμή της (5 δραχμές, ενώ οι υπόλοιπες κόστιζαν 15 δραχμές εκείνη την εποχή) και φυσικά το λαϊκό ύφος της, που κινούνταν στα όρια του προσβλητικού και του χυδαίου. Αυτό την έφερε απέναντι στην κυβέρνηση και τον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη. Και σχεδόν αναγκαστικά, ο Κουρής βρέθηκε στο απέναντι στρατόπεδο: στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, το οποίο ετοιμαζόταν να κυβερνήσει.

Με άνεση χαμαιλέοντα, όταν το αποτέλεσμα των εκλογών του 1981 έφερε στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, η εφημερίδα του κυκλοφόρησε με τίτλο: «Οι αγώνες και οι θυσίες της Αυριανής δικαιώθηκαν πανηγυρικά. ΝΙΚΗΣΑΜΕ – ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ – Γελοιοποιήθηκε και εξευτελίστηκε με τις κομπίνες και τις απάτες της γυναίκας του ο Ράλλης».

Αυτό ήταν. Μόλις είχε γεννηθεί ο αυριανισμός. Σε ένα πρωτοσέλιδο που είχε τα πάντα. Ψέμα, υπερβολή, ίντριγκα και ανυπόστατες κατηγορίες. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις προεδρικές εκλογές, όταν επιλέχθηκε ο Χρήστος Σαρτζετάκης αντί του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τον οποίο σκεφτόταν να προτείνει ο Α. Παπανδρέου, ο Κουρής άλλαξε τη… μαρκίζα στην Αυριανή και πρόσθεσε κάτω από τον τίτλο το μότο που την έκανε ακόμη πιο διάσημη: «Η εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό».

Στις εφημερίδες του Κουρή έχει προστεθεί από το 1983 και ο «Φίλαθλος», με τον οποίο ο ίδιος δεν ασχολείται, έχοντας αφήσει τον Νίκο Καραγιαννίδη να αναθρέψει το αθλητικό αδερφάκι της Αυριανής στα ίδια πρότυπα. Λίγος κιτρινισμός, λίγος λαϊκισμός, λίγος αυριανισμός.

Ο κιτρινισμός κεντρίζει την περιέργεια του πολίτη, διεισδύει στις ιδιωτικές ζωές και συναλλαγές για να αντλήσει θέματα που θα ερεθίσουν το κοινό και θα αυξήσουν τις πωλήσεις. Ο λαϊκισμός έχει επίσης στόχο την αύξηση πωλήσεων, ωστόσο διαφέρει από τον κιτρινισμό στο σκεπτικό και στον τρόπο με τον οποίο πλασάρει τα διογκωμένα ή πλασματικά στοιχεία. Ο λαϊκισμός μιμείται τη λαϊκή έκφραση, το λαϊκό ταμπεραμέντο, τη λαϊκή νοοτροπία και φρασεολογία αναλαμβάνοντας το ρόλο του προστάτη του λαού. Το υβρίδιο των δύο, που γεννήθηκε στα γραφεία του Ταύρου από την εκδοτική απόπειρα του Κεφαλλονίτη, είναι ο αυριανισμός. Ένας όρος που εισήλθε στην ελληνική γλώσσα το ίδιο βίαια και απότομα με την εφημερίδα που τον… βάφτισε, την Αυριανή. Όπως γράφει ο Λυκούργος Κομίνης στο βιβλίο του Τα μυστικά της δημοσιογραφίας – Δεοντολογία, «ο αυριανισμός εκμεταλλεύεται τις ιδιομορφίες του κιτρινισμού και τη δημοσιογραφία του λαϊκισμού και προσθέτει το πολιτικό στοιχείο στο εκρηκτικό μίγμα. Ο αυριανισμός είναι πολιτική νοοτροπία που όχι μόνο κατευθύνει μάζες, αλλά τις χρησιμοποιεί για να υπηρετήσει τα συμφέροντα που προστατεύει».

Στη φιλοσοφία του αυριανισμού, την οποία ενσάρκωσε ο αεικίνητος Κουρής, συμπεριλαμβάνεται η προσπάθεια καθοδήγησης του πολιτικού τρένου στο οποίο έχει προσκολληθεί. Ο ίδιος έγινε ο μηχανοδηγός του τρένου. Καθοδηγεί τόσο τις μάζες, όσο και τους πολιτικούς. Άλλοτε τους απλούς βουλευτές και άλλοτε αρχηγούς κομμάτων. Αυτό το παιχνίδι παιζόταν ανέκαθεν στην πολιτική. Ποτέ όμως με τέτοια ωμότητα, αμεσότητα και κατά καιρούς επιτυχία. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η ψεύτικη φωτογραφία του νέου (τότε) αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με γερμανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η οποία δημοσιεύτηκε πριν από τις εκλογές του 1985 και ουσιαστικά καθόρισε το αποτέλεσμα υπέρ του ΠΑΣΟΚ.

Η πιο «βρωμερή φασιστική φυλλάδα»

Ο Κουρής είχε φτάσει στο απόγειο της δόξας του. Ήταν ισότιμος συνομιλητής κυβερνητικών στελεχών, μπαινόβγαινε στο σπίτι του πρωθυπουργού, ενώ λέγεται ότι έβαλε ακόμη και τα κλάματα μπροστά στον Α. Παπανδρέου προκειμένου να τον πείσει να μην προτείνει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Μέσω της Αυριανής είχε προσδώσει σταλινικά χαρακτηριστικά στον «Ανδρέα», ενώ παράλληλα έχοντας αποκτήσει προσβάσεις στις πηγές της πληροφόρησης, τελειοποίησε το παιχνίδι «έχω ράμματα για τη γούνα σου». Με ασαφή υπονοούμενα ότι κάτι ξέρει, κατόρθωνε να έχει υπό τον έλεγχό του όποιον επιθυμούσε.

Η μέθη της εξουσίας είναι επικίνδυνη. Ο ίλιγγος παρασύρει τον Γιώργο Κουρή, που μοιάζει να έχει χάσει τον έλεγχο. Η… πριονοκορδέλα του δεν περιορίζεται πια σε πολιτικούς, τους οποίους βάζει και βγάζει με ευκολία από την κυβέρνηση, αλλά και σε προσωπικότητες από άλλους χώρους. Το κεφάλαιο του βιβλίου της προπαγάνδας «αν επαναλαμβάνεις ένα μεγάλο ψέμα, κάποια στιγμή αυτό θα περάσει ως αλήθεια», που επιτυχημένα δοκίμασαν στα μέσα του 20ούαιώνα ο Χίτλερ και ο αρμόδιος υπουργός του Γιόζεφ Γκέμπελς, τίθεται σε εφαρμογή: με αυτό τον τρόπο κατακρεουργούνται ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζηδάκις και άλλοι. Ο τελευταίος πάντως, σε συναυλία που έδωσε τον Σεπτέμβριο του 1987 στο Καλλιμάρμαρο με τη Νανά Μούσχουρη, πέρασε στην αντεπίθεση και έγινε ο πρώτος που κατακεραύνωσε τον αυριανισμό: «Θέλω να καταγγείλω δημόσια την επί χρόνια ανενδοίαστη ύπαρξη και κυκλοφορία της πιο βρωμερής φασιστικής φυλλάδας που γνώρισε ο τόπος, της Αυριανής» είπε και το κοινό πανηγύρισε σαν να μπήκε γκολ.

Ο διχασμός όμως ήταν η τροφή της εφημερίδας του Κουρή. Ο αδερφός του είχε εκλεγεί βουλευτής Β΄ Αθηνών, ενώ ο ίδιος ένιωθε άτρωτος. Με τη δύναμη της Αυριανής κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα και μπαίνει στα ηλεκτρονικά μέσα με το Ράδιο Αθήνα. Ήδη έχει εκμεταλλευτεί το δέσιμό του με την κυβέρνηση λαμβάνοντας δάνεια από την Εθνική Τράπεζα, με τα οποία χρηματοδοτεί τη γιγάντωση των εταιρειών του. Και ενώ θα περίμενε κανείς να αρχίσει η πτώση του μαζί με αυτήν του ΠΑΣΟΚ στην εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά, ο Κουρής γίνεται το μόνο αποκούμπι του κόμματος που κυβέρνησε τη χώρα σχεδόν ολόκληρη τη δεκαετία του 1980. Και ανάμεσα στα ανταλλάγματα που εξασφαλίζει είναι και η πρώτη του άδεια για τηλεοπτικό σταθμό, το Κανάλι 29, που στελεχώνεται άμεσα και μέσω του οποίου κορυφώνονται οι επιθέσεις προς τους πολιτικούς αντιπάλους του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ παράλληλα γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό και η υπερασπιστική γραμμή των σκανδάλων. Είναι η εποχή των παχιών αγελάδων, όμως οι υπάλληλοί του πληρώνονται από τη… μαύρη σακούλα. Χαρακτηριστική είναι μάλιστα η ιστορία ενός κλητήρα που κάποτε εξαφανίστηκε με τη σακούλα των μηνιαίων πληρωμών. Εντοπίστηκε μετά από καιρό στο Μεξικό, όπου απολάμβανε τις παραλίες με ισχυρούς ανέμους, ιδανικούς για σέρφινγκ.

Μολονότι το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην εξουσία το 1993, οι πωλήσεις της Αυριανής βουλιάζουν. Όμως ο διορατικός Κεφαλλονίτης πραγματευτής δεν πατάει πια μόνο σε μια βάρκα. Έχει διεισδύσει για τα καλά στο χώρο της τηλεόρασης. Παράλληλα, αλλάζει και επιχειρηματική κατηγορία. Αναβαθμίζεται σε ένα επίπεδο όπου απαιτούνται πολύ μεγαλύτερα ποσά. Λέγεται ότι η εμπλοκή του στο Star κόστισε 2 δισ. δραχμές (κάτι παραπάνω από 6 εκατ. ευρώ). Έτσι ξεκίνησε ο κύκλος των δανειοδοτήσεων και οι μεγάλες προστριβές με το ΠΑΣΟΚ. Η επίθεση στον διοικητή της Εθνικής Τράπεζας Γιώργο Μίρκο (σχετικά με τον Αστέρα της Βουλιαγμένης, όπου ο Κουρής εμφάνιζε απλήρωτους λογαριασμούς που ανήκαν σε άλλους πελάτες ως λογαριασμούς του διευθυντή της ΕΤΕ) είχε έναν και μόνο στόχο: τη συνέχιση της χρηματοδότησης.

«Να αποφευχθούν παραφωνίες…»

Ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, δημοσιοποίησε τη συνάντηση του Κουρή με τον Μίρκο, παρουσία του τότε γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Άκη Τσοχατζόπουλου και του διευθυντή της εφημερίδας Το Βήμα Σταύρου Ψυχάρη, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του εκδότη της Αυριανής. Ο εναγκαλισμός με το ΠΑΣΟΚ έπνεε τα λοίσθια, όχι όμως και με το εκδοτικό κατεστημένο, το οποίο τον πλεύρισε όχι γιατί τον είχε ανάγκη, αλλά «για να αποφευχθούν παραφωνίες», όπως γράφτηκε στον Τύπο.

Την ίδια στιγμή τα χρέη του άγγιζαν τα 500 εκατ. δραχμές (περίπου 1,5 εκατ. ευρώ), ενώ είχαν σφραγιστεί επιταγές του αξίας 700 εκατ. δραχμών (περίπου 2 εκατ. ευρώ). Η μπογιά του αρχίζει να μην περνά πια. Το καταλαβαίνει και ο ίδιος όταν κόβεται η συνέντευξή του στον Πάνο Παναγιωτόπουλο και την εκπομπή του στον ΑΝΤ1 Προφίλ, όπου ο Γ. Κουρής αναφερόταν στη σχέση του με τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Παράλληλα κόβεται μια εκπομπή στο Star με θέμα την περίφημη «βίλα Λιάνη».

Η άνεση με την οποία μπορεί ο Κουρής να στηρίζει τυφλά έναν πολιτικό και έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980, και στη συνέχεια για δικούς του λόγους να διασχίζει τα σύνορα και να πηγαίνει στην άλλη πλευρά στηρίζεται σε ακόμη μια αρχή της προπαγάνδας: «Αλήθεια είναι ό,τι μας συμφέρει. Η εξυπνάδα των μαζών είναι μικρή, η δύναμή τους όμως να ξεχνούν τεράστια» έγραφε ο Χίτλερ. Και ο Γιώργος Κουρής βάλθηκε να το επιβεβαιώσει αλλάζοντας στρατόπεδο και αρχίζοντας να πυροβολεί το ΠΑΣΟΚ με αποκορύφωμα τη δημοσίευση των γυμνών φωτογραφιών της Δήμητρας Λιάνη.

Όπως αποκάλυψε το 1995 ο Ριζοσπάστης, «ενώ ο Κουρής υποστηρίζει ότι τα όσα γράφει και τα όσα λέει εναντίον του ΠΑΣΟΚ τα κάνει γιατί “είδε το φως το αληθινόν”, αποδεικνύεται ότι όλα οφείλονται στο ότι… χάλασε η δουλειά. Συγκεκριμένα και όπως επιβεβαιώνεται από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, ο ιδιοκτήτης της Αυριανής έχει στείλει γράμμα στον Α. Παπανδρέου, με το οποίο του ζητάει 1,2 δισ. δραχμές για τις υπηρεσίες του προς το ΠΑΣΟΚ από το 1989 και μετά…». Οι εφημερίδες του ψυχορραγούσαν και ο ίδιος ρίχνει το βάρος στην τηλεόραση. Το 1994 μετείχε στην μετεξέλιξη του Καναλιού 29 σε Star, ενώ το 1995 ανοίγει στο γειτονικό κτίριο το Κανάλι 5. Τα περιπολικά που κυκλοφορούσαν στην περιοχή στα επικίνδυνα χρόνια του 1980 έχουν δώσει τη θέση τους στα τηλεοπτικά βαν και τα αυτοκίνητα εκατοντάδων εργαζομένων στα δύο κανάλια και τις δύο εφημερίδες.

Την εποχή που το Χρηματιστήριο Αθηνών μοίραζε limit up και όνειρα, το πιστό βεσπάκι του Κουρή τον οδηγούσε σε ένα από τα αγαπημένα επιχειρηματικά παιδιά του ΠΑΣΟΚ, τον Θανάση Αθανασούλη, και στον Γιώργο Βαλσαμίδη. Το δίδυμο που έχτισε το 1986 την «Altec», εταιρεία που μια δεκαετία αργότερα μεσουρανούσε στο χώρο της πληροφορικής. Ο Κουρής διαβλέποντας την επιθυμία τους να μπουν στον κόσμο των μίντια, πούλησε το 50% του Alter αντί 500 εκατ. δραχμών (περίπου 1,5 εκατ. ευρώ). Τρία χρόνια αργότερα, όταν του ζήτησαν να τους παραχωρήσει και το υπόλοιπο 50%, άρχισε ο πόλεμος. Ο Κουρής έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα. Απάντησε με συνεχόμενα πρωτοσέλιδα χτυπήματα εναντίον των συνεταίρων του μέχρι που τους ανάγκασε να αποχωρήσουν. Αφενός επανέκτησε το Alter, αφετέρου πούλησε ένα άλλο κανάλι που είχε περιέλθει στην κυριότητά του, το Extra, στον Φίλιππο Βρυώνη.

Φαινόταν να βρίσκει και πάλι κάτι από το ένδοξο παρελθόν του. Χωρίς να χρειάζεται περιπολικά και άνδρες ασφαλείας. Αυτά ικανοποιούσαν πλέον τη μεγαλομανία που κληροδότησε στον γιο του Ανδρέα και την επιτυχία της δικής του μιντιακής έμπνευσης, του Love FM. Ο Γιώργος Κουρής, όταν χρειαζόταν είχε τη δύναμη να σπάσει απεργίες της Ένωσης Δημοσιογράφων (ΕΣΗΕΑ) δημοσιεύοντας πρωτοσέλιδα «κίτρινα» θέματα για εκλεγμένους εκπροσώπους της, αλλά και χρησιμοποιώντας στρατιές αστυνομικών δυνάμεων προκειμένου να μεταφερθούν ασφαλώς τα απεργοσπαστικά φύλλα στο αεροδρόμιο και στα υπόλοιπα σημεία διανομής.

Από το Μαξίμου στα τοπικά λικέρ

Αυτό που δεν υπολόγισε ο Γ. Κουρής ήταν το σπάσιμο της τηλεοπτικής φούσκας. «Με το Alter έπεσα έξω» παραδέχεται σήμερα και ρίχνει τις ευθύνες για την κακοδιαχείριση στον «Γιαννίκο, που είχε το κουμάντο εν λευκώ, πλήρωνε 400 κινητά, πλήρωνε αυτοκίνητα και ασύλληπτους μισθούς». Βέβαια κι ο ίδιος είχε χρηματοδοτήσει υπερβολές. «Ναι, πλήρωσα για πλαστική εγχείρηση μιας τηλεπαρουσιάστριας. Δεν μπορούσε να βγαίνει στο γυαλί με τέτοιο βυζί» επιμένει ως λάτρης του (σιλικονάτου μεν) ωραίου (δε) φύλου.

Κάνοντας έναν μικρό απολογισμό της περιπέτειάς του στα μέσα ενημέρωσης επαναλαμβάνει ότι «εγώ δεν ήμουν εργολάβος, ήμουν εκδότης», άσχετα αν κι ο ίδιος έκανε τελικά δουλειές με τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Το λιτό γραφείο του στο ερημωμένο κτίριο όπου στεγαζόταν κάποτε το Star Channel δεν έχει ούτε υπολογιστή. Τους υπολογισμούς και τα σχέδιά του τα καταγράφει στο χαρτί με ένα μικροσκοπικό μολυβάκι. Χρέη βοηθού του εκτελούν δύο πιστοί πακιστανοί εργάτες. Τους έχει στη δούλεψή του σχεδόν δύο δεκαετίες. Προσέχουν τα μποστάνια του στο εξοχικό που διατηρεί στον Μαραθώνα, καθαρίζουν τη γυάλινη αυλή του σπιτιού στην Πλάκα, που σκεπάζει χωρίς να κρύβει κάποια αρχαία ευρήματα, και φτιάχνουν ό,τι ηλεκτρολογικά και υδραυλικά μερεμέτια απαιτούνται. Φυσικά κρατούν και το αρχείο του και γνωρίζουν πού είναι καταχωνιασμένα έγγραφα όπως η μισθοδοσία των υπαλλήλων του ALTER… Στο λογιστήριο υπεύθυνος είναι ένας πρώην κλητήρας, καθώς η προκάτοχός του κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση και εξαφανίστηκε. Καμία σχέση δεν θέλει να έχει μαζί του ούτε η πρώην νομική εκπρόσωπός του.

Οι εταιρείες του είναι δαιδαλώδεις. Το ανακαλύπτουν όσοι του κάνουν αγωγή για οφειλόμενα. Η βασική εταιρεία έχει ως περιουσιακά στοιχεία «μια καρέκλα» όπως λέει ο ίδιος, ο οποίος διευρύνει τον φαύλο κύκλο. «Αυτοί που μου κάνουν αγωγές τρώνε τα δικά σας λεφτά» λέει απευθυνόμενος προς τους υπαλλήλους του, όταν του ζητούν οφειλόμενα. Για τον Κουρή «οι δημοσιογράφοι εκμεταλλεύτηκαν τους εκδότες. Αρκετά χρόνια με πιάσατε κορόιδο. Φτάνει. Ξύπνησα. Τώρα πρέπει να πηγαίνουν χέρι χέρι οι δημοσιογράφοι κι οι εκδότες». Ο λαοπλάνος αυριανιστής δανείζεται το σύνθημα του Καρατζαφέρη.

Πλέον εκτός από κανάλια ο Γιώργος Κουρής εμπορεύεται και προϊόντα (λικέρ, γλυκό κουταλιού κ.ά.) από τις φυτείες περγαμόντου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κεφαλονιά. Τα περισσότερα καλάθια που στέλνει σε γνωστούς και μη με τους πακιστανούς βοηθούς του είναι γεμάτα προϊόντα από την ιδιαίτερη πατρίδα του. Πριν από δύο χρόνια μάλιστα προέτρεπε τους νέους να επιστρέψουν στη γεωργία. «Όσο πιο σύντομα το καταλάβουν, τόσο λιγότερο θα πεινάσουν από την κρίση που θα μας ταλαιπωρήσει 10-15 χρόνια» πρόβλεψε.

Όσο για τα μίντια; «Το Alter θα ξανανοίξει σύντομα, βρέθηκε επενδυτής».

[Του Λ. Χαραλαμπόπουλου, αναδημοσίευση από UNFOLLOW#4 (Απρίλιος 2012)]

Εις υγείαν των κορόιδων

Νοέμβριος 23, 2010

Για άλλο ένα Σάββατο ο Σπύρος Παπαδόπουλος και οι προσκεκλημένοι του(κατα κανόνα οι ίδιες φάτσες) ξαναχτύπησαν.


Ενώ η κατοχική κυβέρνηση του πασοκ κάνει περικοπές ακόμα και στα νοσοκομεία για αυτούς υπάρχουν λεφτά για γλέντια αλλά πως να μν υπάρχουν όταν η εκπομπή έχει υψηλούς καλεσμένους όπως ο Πάγκαλος.
Στο τραπέζι και οι γνωστοί θαμώνες της εκπομπής Μίμης Ανδρουλάκης, Λευτέρης Παπαδόπουλος και Λιάνης δηλαδή το πασοκ σε όλες τις αποχρώσεις.
Δίπλα τους ο Ρέμος και διάφορες γλάστρες της τηλεόρασης.
Η συνηθισμένη αθλιότητα της εκπομπής αλλά το πολύ θλιβερό αυτή τη φορά ήταν η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη αφού η εκπομπή γινόταν προς τιμήν του και η ομήγυρη διασκέδαζε με τα τραγούδια του.
Άλλο ένα μεγάλο ατόπημα του Μίκη.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες όταν κάθεσαι δίπλα στον Πάγκαλο και να τραγουδάς μαζί του τη Δραπετσώνα, για όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια.

Η συγκεκριμένη εκπομπή τα έχει ξεπεράσει προ πολλού με την παχυλή αμοιβή του παρουσιαστή, τους προσκεκλημένους της μεταλλαγμένης χαβιαροαριστεράς και τα ξέφρενα γλέντια με τα λεφτά του ελληνικού λαού.

Ο Μίκης είναι αδικαιολόγητος να τα επικυρώνει όλα αυτά με την παρουσία του.

Δεν μπορεί να μιλάς για κίνημα πολιτών και αντίσταση στη Νέα Τάξη και να κάθεσαι δίπλα στους πιο μοχθηρούς εκπροσώπους της τον Πάγκαλο και τον Ανδρουλάκη.

Για άλλη μια φορά γίνεται προφανές ότι έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα και ο Ελληνικός λαός πρέπει να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις και στην αυτοοργανωσή του.

[αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο, η έντονη γραφή από Hagen of Troneck]

Τρολ Κυβερνήσεις

Νοέμβριος 17, 2010

Mε κάποια διαφορά φασης…

Πώς ψηφίζουμε στον β` γύρο

εκ του ¨Ρ¨ της 13/11/10

Το 1992 το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΝ ψήφιζαν το Μάαστριχτ βάσει των κριτηρίων του οποίου ο ελληνικός λαός καλείται σήμερα να εξανδραποδιστεί για τα χρέη και τα ελλείμματα των πλουτοκρατών.

Αυτό ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το Μάρτη του 2005, η τότε πρόεδρος της Βουλής, κυρία Μπενάκη, προσφωνούσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με τα παρακάτω λόγια:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν (…)».

Λόγω ευρωσυντάγματος, λοιπόν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί στον «περιορισμό εθνικών συνόρων και ενός μέρους της εθνικής κυριαρχίας»!

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το 1985 αντί για «καλύτερες μέρες», είχαμε «σταθεροποιητικά προγράμματα», «πάγωμα» μισθών και συντάξεων, απαγόρευση αυξήσεων και άρθρα 4.

Αυτό ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το 1990-1993 είχαμε εισοδηματικές πολιτικές 0+0=14% (!), διπλασιασμό της τιμής της βενζίνης, ξεπουλήματα και «εσείς είστε το κράτος» προς τα ΜΑΤ.

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Από το 1996 είχαμε «θυσίες για να μπούμε στην ΟΝΕ» και από το 2000 «θυσίες για να μείνουμε στην ΟΝΕ».

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

Το «λιτότης» του «εθνάρχη», τα «καταναλώνετε περισσότερα απ’ όσα παράγετε» του Αντρέα, το ξύλο στους συνταξιούχους το 1995, το σαμποτάζ στα τρακτέρ το 1996, η «απασχολησιμότητα» το 1997, η «εκ περιτροπής εργασία» το 1998, ο «πατριωτισμός» της υπόθεσης Οτσαλάν και του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας το 1999, το Χρηματιστήριο το 2000, τα «ολυμπιακά» C4i της «Ζήμενς» το 2004, οι «απογραφές» και η «ήπια προσαρμογή» του ανιψιού, ο τριακονταετής «παράδεισος» της εισόδου στην ΕΟΚ,

Αυτά ήταν «μνημόνιο» ή όχι;

*

ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Για όλα! Για το χτες, για το σήμερα, για το αύριο!


Ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ καλεί τον κόσμο σε εξέγερση για αποκατάσταση του συντάγματος

Ιουλίου 19, 2010

Το ότι αυτή η κυβέρνηση έχει κατρακυλήσει στο επίπεδο της ΧΟΥΝΤΑΣ είναι μια αλήθεια που καταλαβαίνουν όλο και περισσότεροι κάθε μέρα που περνά.

Η παράδοση της χώρας στα όρνια του ΔΝΤ, η εφαρμογή ενός προγράμματος που είναι διαμετρικά αντίθετο από αυτό που είχε εξαγγελθεί προεκλογικά , η τρομακτική επίθεση στο βιοτικό επίπεδο της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού είναι μερικά από αυτά που συνηγορούν ότι σήμερα κυβερνά μια ιδιότυπη ΧΟΥΝΤΑ που έχει κουρελιάσει το Σύνταγμα της χώρας.

Το ότι όμως θα φτάναμε στο σημείο αυτή η αλήθεια να αναγνωρίζεται και από παλιά πολιτικά στελέχη που ήταν ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ, αυτό δεν το περίμενα! Να όμως που συμβαίνει και αυτό. Τα πράγματα έχουν πλέον σοβαρέψει για τα καλά. Οι ευθύνες όλων μας είναι τεράστιες και αυτός ο Σεπτέμβρης αναμένεται καυτός.

Παρατίθεται το άρθρο του Παναγιώτη Κρητικού, ιδρυτικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ και πρώην αντιπροέδρου της (καταργημένης πια…) Βουλης και το οποίο καλεί τον κόσμο να ξεσηκωθεί, να γκρεμίσει την σημερινή ΧΟΥΝΤΑ και να αποκαταστήσει το σύνταγμα:

“Του Παναγιώτη Ν. Κρητικού

Η μακρά πολιτική εμπειρία μου, με έχει οδηγήσει στη διαπίστωση ότι στην Ελλάδα τους νόμους τους παραβιάζουν οι πολίτες, το Σύνταγμα το παραβιάζουν οι πολιτικοί. Δυστυχώς, κάθε κυβέρνηση, κάθε εξουσία, επιδίδεται σε αυτό το «σπορ».

Η αμβλυμμένη νομική συνείδηση, η έλλειψη πολλές φορές νομικού πολιτισμού, η χαλαρή αντίληψη για τη σημασία της τήρησης των συνταγματικών κανόνων, η πολιτική σκοπιμότητα η οποία αναγορεύεται σε αναγκαιότητα, ωθούν την εκτελεστική εξουσία, δηλαδή τον ουσιαστικό νομοθέτη στην παραβίαση, άμεσα ή έμμεσα, διατάξεων του Συντάγματος. Σε αυτή τη διαδικασία συμπράττει αναγκαστικά και κατά παράβαση άλλων διατάξεων ο τυπικός νομοθέτης, δηλαδή η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έτσι δυστυχώς έχει καταντήσει η…

Βουλή. Τυπικός νομοθέτης.

Καλείται, κατά κανόνα η Βουλή να επικυρώσει νομοσχέδια που εισάγει η εκτελεστική εξουσία. Μοναδικό της δικαίωμα η ψιμυθίωσή τους (μακιγιαρίσματα).

Με την ευκαιρία αυτή πρέπει να τονιστεί ότι τα νομοσχέδια τα συντάσσουν τεχνοκράτες με περιεχόμενο όχι εκείνο που απορρέει από το προεκλογικό πρόγραμμα, το οποίο έχει εγκρίνει η κυρίαρχη βούληση του λαού, αλλά με περιεχόμενο που απορρέει από τις κυρίαρχες συστημικές αντιλήψεις και το οποίο περιεχόμενο υπηρετεί συμφέροντα των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων. Με άλλα λόγια το περιεχόμενο έρχεται σε σύγκρουση με την εκφρασθείσα λαϊκή βούληση. Κλασική περίπτωση κραυγαλέας και προκλητικής αναντιστοιχίας, με το εξαγγελθέν προεκλογικά πρόγραμμα, αποτελεί η ασκούμενη από τη σημερινή κυβέρνηση οικονομική, εισοδηματική και κοινωνική πολιτική. Η πολιτική αυτή, το είχαμε τονίσει και παλαιότερα, απαιτεί δημοκρατική νομιμοποίηση.

Σήμερα, όμως, θέλουμε να σταθούμε σε εκείνο που στην εισαγωγή του άρθρου αυτού επισημάναμε. Και αυτό είναι η άμεση και έμμεση παραβίαση του Συντάγματος που γίνεται από εκείνα τα όργανα που είναι εντεταλμένα να το τηρούν.

Σταχυολογούμε μερικά παραδείγματα:

α. Η κομματική πειθαρχία όταν εφαρμόζεται οδηγεί σε παραβίαση του άρθρου 60 του Συντάγματος γιατί αναιρεί την «κατά συνείδηση γνώμη και ψήφο του Βουλευτή».

β. Αποτέλεσε συνταγματική παραβίαση η υπερψήφιση του Μνημονίου με την απόλυτη πλειοψηφία της Βουλής, όταν είναι σαφές ότι για την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε διεθνείς οργανισμούς απαιτείται η αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του άρθρου 28 παρ. 2 του Συντάγματος.

γ. Παραβιάζει το άρθρο 24, παρ. 6 του Συντάγματος η Κυβέρνηση όταν απεμπολεί το δικαίωμα της προστασίας εθνικών πραγμάτων, αξιών εκτός συναλλαγής (ακατάσχετες) και εκχωρεί στους διεθνείς δανειστές ή και σε τρίτους (κατόχους τίτλων) δικαίωμα εκπλειστηρίασης. Έχουν αντιληφθεί οι κυβερνώντες τι έγκλημα έχουν διαπράξει με την παραβίαση αυτού του συνταγματικού κανόνα; ‘Έχουν συνείδηση της υποθήκευσης του έθνους ολόκληρου στην ιστορική πολιτιστική και υλική του διάσταση; Το έχουν αντιληφθεί;

Είναι σαφές, όμως, ότι ένας τέτοιος νόμος είναι άκυρος, ανυπόστατος και ανίσχυρος και σε κάθε περίπτωση ανεκτέλεστος, γιατί προσκρούει στον πατριωτισμό των Ελλήνων στον οποίον το Σύνταγμα (άρθρο 120 παρ. 4) έχει εμπιστευθεί την τήρησή του. Ο λαός και δικαιούται και υποχρεούται στην τήρηση του Συντάγματος. Και είναι ανάγκη από τώρα, από σήμερα, να ενημερωθεί παντοιοτρόπως ο ελληνικός λαός γι’ αυτή τη μεγάλη ευθύνη του.

δ. Έχουν συνειδητοποιήσει οι ουσιαστικοί νομοθέτες τι εθνικό, πολιτειακό και πολιτικό ανοσιούργημα έχουν διαπράξει με το άρθρο 93 του νόμου 3862./2010 (113Α) με το οποίο εκχωρείται στον υπουργό οικονομικών το απόλυτο και απεριόριστο δικαίωμα να δεσμεύει τη χώρα διεθνώς ερήμην της Βουλής;

Πρέπει να τονιστεί επίσης, ότι το Σύνταγμα δεν καταλύεται μόνο με τη βία, καταλύεται και με την φαρμακεία (δηλητηρίαση) με την οποία σιγά και σταθερά απονευρώνονται (παραλύουν) οι διατάξεις του

ε. Η έμμεση υπαγωγή των δικαστών στην κατηγορία γενικά των δημοσίων υπαλλήλων, παραβιάζει το άρθρο 87 παρ. 1 του Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει τη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία του δικαστή.

ζ. Κατά το άρθρο 102 παρ. 2, εδ. 1 του Συντάγματος «Οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική αυτοτέλεια». Η ανάμειξη του κομματικού συστήματος με προειλημμένες επιλογές στα όργανα της διοίκησης (χρίσματα) αποτελεί έμμεση παραβίαση της συγκεκριμένης συνταγματικής διάταξης γιατί παρεμβαίνει στη γενεσιουργό διαδικασία για την ανάδειξη των οργάνων.

Δεν χρειάζεται να γίνει λόγος στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης, όπως αυτή ασκείται σήμερα, το οποίο εκτρέπεται εντελώς από τις διατάξεις του άρθρου 16 του Συντάγματος, οι οποίες με σαφήνεια ορίζουν τον εθνικό προορισμό της εκπαίδευσης. Για να μην αναφερθούμε στον ολοσχερή εκτροχιασμό των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης (τηλεόραση) από το πλαίσιο που ορίζει το άρθρο 15 του Συντάγματος.

Όλα αυτά επιβάλουν την ενεργοποίηση του άρθρου 120 παρ.4 του Συντάγματος, δηλαδή, ενεργοποίηση Του Πατριωτισμού των Ελλήνων”


[Πηγή: sibilla-gr-sibilla.blogspot.com]

«Πρώτα ο [μουδιασμένος από τηλεόρασης] πολίτης!»

Απρίλιος 21, 2010

Η ελπίδα του ανθρώπου που πνίγεται και η «παράσταση νίκης» έχρισαν τον κατ’ ουσίαν Γιωργάκη πρωθυπουργό ανεξέλεγκτο. Το ότι η παντοδυναμία του ήταν ψευδεπίγραφη (και η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ (σ. τ. Heliosphan: ΜΠΑΤΣΟΚ)  φευγαλεα: το screen story που καλύπτει μια μορφή άτυπης συγκυβέρνησης, και αυτής υπό επιτροπεία) ήταν ολοφάνερο ήδη κατά την πρώτη on line συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου, φτιαγμένου κατά το ήμισυ στο παιδικό δωμάτιο του Γιωργάκη και κατά το ήμισυ στην πίσω αυλή της διαπλοκής. Κανείς ωστόσο δεν ήθελε να φανταστεί την απόλυτη διάψευση, το γενικό ψεύτισμα που επακολούθησε…

Οι μετονομασίες θα έφταναν βέβαια: Τα υπουργεία «διά βίου μάθησης», «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», «προστασίας του πολίτ绨(σ.τ. Heliosphan- αυτο κι αν είναι..) μετονόμασαν, αντιστοίχως, την προέλαση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, τη μετατροπή του Πρωθυπουργικού Γραφείου σε οφθαλμό ος τα πανθ’ ορά (μεταφορά της ηλεκτρονικής παρακολούθησης στο επίπεδο της διακυβέρνησης δηλαδή) και τη γενικευμένη καταστολή… Τα ονόματα είναι κρίσιμη υπόθεση: από κει αρχίζει το ψέμα.

Κι έπειτα γενικεύεται: Η μνήμη, σε όλα τα επίπεδα, πρέπει να εξαλειφθεί και ή απλώς να ξεχάσουμε (και να ξεχαστούμε) ή, ακόμη καλύτερα, να δεχτούμε το εμφύτευμα άλλης μνήμης, πλαστής. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι το αποτέλεσμα τέτοιας επέμβασης: θα συνεχίσω να το λέω, γιατί η «επιχείρηση Λήθη», πολλώ μάλλον η εμφύτευση ψεύτικης Μνήμης, βρίσκεται στο επίκεντρο του μεταμοντέρνου κυβερνο-πραξικοπήματος.

Που ήταν πια επί θύραις αφ’ ης στιγμής η ανάρρηση του Γιωργάκη στον κομματικό θρόνο είχε επιτευχθεί μέσω της διάλυσης της ίδιας της έννοιας του εκλογικού σώματος κι εντέλει της απαξίωσης του νεωτερικού θεσμού του πολιτικού κόμματος. Αναμενόμενο ήταν να αχρηστευθεί κι η Βουλή, ως συμβολική διαδικασία έστω: Το δημοκρατικό «παράδειγμα» ξεθώριαζε, η κοινωνία καλυπτόταν αργά και σταθερά από ένα ψηφιακό νέφος αερολογίας, μέσα στο οποίο σπινθήριζαν ιδέες περί «πράσινης ανάπτυξης». Γελάσαμε, θυμώσαμε, γελάσαμε πάλι: παραήταν κωμική η πρόταση να βουλεύονται οι πολίτες μέσω Διαδικτύου την ίδια ώρα που κανενός η βούληση δε μετρούσε ούτε συνέκλινε με τη βούληση άλλου, μια και καθένας σερφάριζε στην Πνύκα μόνος του κι αλλάζοντας πίστα. Όμως αυτό το ψηφιακό νέφος ψεύδους δε διέβρωνε μόνον τη σφαίρα του συμβολικού: υπό διωγμόν βρισκόταν η ίδια η πραγματικότητα, καθώς και η δεδομένη άλλοτε, εγγυημένη ως χθες δυνατότητα καθενός να σκέπτεται, να αντιδρά, να μιλάει. Ώσπου, μέσω του ψεύδους, πίσω απ’ τα ψέματα – η κοινωνία βρέθηκε σε «κατάσταση πολέμου»: Όσον αφορά τη γενική συνθήκη, θυμίζει όντως τη φυσική κατάσταση όπως την είδε σ’ εφιάλτη ο Hobbes. Τα πυρά είναι πραγματικά – καταπάνω μας. Όταν τα κανάλια πέτυχαν πια να μουδιάσουμε, τα αναγκαία, υποτίθεται, μέτρα εκφωνήθηκαν υπό μορφήν διαγγέλματος. Και δε μπορούμε να πούμε καν ότι τα ψέματα τέλειωσαν.


του Γ. Κοροπούλη

[Δημοσίευση στο περιοδικό Κοντέινερ της Ελευθεροτυπίας, Απρίλιος 2010]